Önlerine birbirinin tıpatıp aynısı iki kutu kola koyup birine Elvis Presley’nin dokunduğunu söyleseniz, büyük ihtimalle onunla fotoğraf çektirmeye başlarlar. Kimden mi bahsediyoruz? Turistlerden. Hiçbir kültür ve turizm bakanı tanıtım broşürlerinde bundan söz etmez ama road trip’imizin son iki haftası tamamen turizm denen tuhaflığın damgasını taşıdı.
Sosyal medya yüzünden aslında seyahatten nefret eden insanlar da seyahat ediyor

“BU BİZİM PLANIMIZDA YOK. Saçma sapan şeylerin fotoğrafını çekmeyi bırak da yukarı çık! Oraya koşarak varınca on beş saniyede fotoğrafını çekeceksin ve geri koşacağız. Anlaşıldı mı?” diye bağırdı Amerikalı adam karısına ve şapkasını teatral bir hareketle yere çarptı. Muhtemelen buna alışık olan ufak tefek kadın, Grand Prismatic yolu boyunca açan çiçeklerin fotoğrafını hayranlık verici bir sakinlikle çekmeye devam etti. Adam kabardı, sinirle uzaklaştı.
Gezimizin son bölümünde dünyanın en turistik yerlerinde bulunmaktan oldukça kötü niyetli bir zevk almaya başladık. İnsanlar seyahati dünyanın en büyük çilesiymiş gibi yaşıyorsa neden seyahat ettiklerini gerçekten merak ediyorsunuz. Herhalde Instagram fotoğrafları için.
Turistler ağaçlarla dolu bir ormanda neden bir ağaçla fotoğraf için kuyruğa giriyor?

Yosemite’den sonra Sequoia Ulusal Parkı’na yöneldik. Bir süre hiç turist göremedik. Burada olmamaları imkânsız, diye düşünüyorduk. Sonra onları sekoyalardan birinin yanında bulduk. Söylendiğine göre dünyanın en büyük sekoyası. Bütün ziyaretçiler, General Sherman Tree’nin önünde on saniyeliğine poz verip maskaralık yapabilmek için kuyrukta bekliyordu.

Şu an “Gerçekten çok büyük bir ağaç olmalı” diye düşünüyorsanız, sizi temin ederiz ki en yaşlı ya da en büyük olduğunu bakınca anlamıyorsunuz. Biz de bir süre orada keyifle ve gülümseyerek, insanların sekoyalarla dolu bir ormanda bir sekoyayla fotoğraf çektirmek için on beş dakikalık kuyrukta beklemesini izledik.
35 derece aslında epey serin sayılır

Joshua Tree Parkı muhteşem ve şansımıza pek değeri bilinmeyen bir yer. Yazın uzun yürüyüşler için pek uygun değil; sıcaklıklar tavan yapıyor ve turistler arabadan olabildiğince az süreliğine inmeye çalışıyor.
Gerçekten oraya vardığımıza inanamadık. Bu, Chiquita’mızın road trip’imizin en güney noktasını da başardığı anlamına geliyordu; ama aynı zamanda seyahatimizin sonuna yaklaştığımız anlamına da.

Sıcak bizi bırakmayacaktı, turistler de bir süre geri dönmeyecekti. Sıcaktan daha da büyük bir sıcağa doğru yola çıktık. Arabamız asıl büyük sınavını şimdi verecekti. Kuzey Amerika’nın en alçak noktasına gidiyorduk: Death Valley’ye.

Bazı kaynaklara göre burası dünyanın en sıcak yeri (gerçi bazıları 70,6 °C ile İran’daki Lut Çölü’nü gösteriyor). Bize ise bunun yanında “sadece” güzelim 47 derece düştü. Hiç de hoş olmayan alışkanlığımız gereği oraya tam da en kötü zamanda, yürüyüş yapılması hiç önerilmeyen saatlerde vardık. Ama Ölüm Vadisi’ni yaz ortasında, en büyük sıcakta yaşamazsanız gerçek bir deneyim sayılmaz. En azından kendimizi bununla avuttuk. Lukáš’ı saç kurutma makinesi gibi bir sıcağa hazırlamıştım; o sıcak gerçekten de geldi ve bu yaşanması zor arazide yaptığımız kısa yürüyüşlerde erimemeyi umduk.
Yanlışlıkla bir ulusal parkı atladıysanız, gerçekten çok park gezmişsiniz demektir


Pek oyalanmadık; birkaç kısa yürüyüş yaptık ve hemen yeniden Chiquita’mıza atlayıp yola devam ettik. Bir yerlerde uzun uzun yürümeye ne gücümüz ne de hevesimiz vardı; bu yüzden Utah’taki ulusal parklardan birini yanlışlıkla atladığımızı fark ettiğimizde kendimize kızmadık bile. Küçük bir sapma yapıp oraya geri dönmeye karar verdik.

Tanışın: Horseshoe Bend, ABD’nin en abartılan yeri
Çok popüler Horseshoe Bend’de mola vermeye karar verdiğimizde böyle bir Mekke hac yolculuğu beklemiyorduk. Gezimizin en abartılan yeriydi. Binlerce sinirli turist, arkadaşlarının Instagram’da paylaştığı fotoğrafın aynısını çekmek için akın ediyordu. Biz de o fotoğrafı çektik tabii. Araştırmalara göre insanlar alışılmadık şeyleri sevmiyor, tam tersine en çok zaten tanıdıkları şeylerden hoşlanıyor. Yani bir yeri fotoğraflarda ne kadar çok görürlerse, o yer onlara o kadar güzel geliyor. İnsanlara göre ne kadar tanınmışsa o kadar güzel. Beyinlerimiz tanıdık şeylere bayılıyor. Biz de bir sonraki popüler yere doğru yola koyulduk: Monument Valley.

Mesa Verde turistlerin cenneti değil ama bu, mola vermeye değmediği anlamına gelmiyor. MS 550 ile 1300 yılları arasında burada, dağlara herkesten iyi tırmanabilen Pueblo halkı yaşadı. Taşlara parmak yuvaları oyup kayalara tırmanıyorlardı.
Son “ilk kez”imiz: Şehirden kovulduk

Colorado’dan, yüksek sıcaklıkları yüzünden en çok çekindiğimiz Utah’a doğru ilerledik. Death Valley’den sonra ciddi bir bağışıklık kazandığımız ortaya çıktı. Canyonlands ve Arches’te hava 35 derecenin üzerinde değilmiş gibi yürüdük. Çıkış noktamız Moab kasabasıydı ve bize iki aydır beklediğimiz son “ilk kez”imizi yaşattı.
Gece saat 2’de bir polis camımızı tıklattı ve bizi şehirden kovdu. Ben kalp çarpıntısıyla, Lukáš da yapışık göz kapaklarıyla gece 2.30’da şehrin 20 dakika dışında uyuyacak bir yer aradık.

Ve az kalsın boğuluyorduk…
Bryce Ulusal Parkı’na giderken Grand Staircase-Escalante National Monument’ın içinden geçtik. Herkesi alt edip para ödemeden daha güzel yerler bulabileceğimizi düşündüğümüz için bir sonraki hedef olarak Zebra Slot Canyon’u seçtik. Ve az kalsın boğuluyorduk, çünkü kanyon su altındaydı. Video burada
https://www.facebook.com/LoudavymKrokem/videos/1409339759182076/
Zion ve Bryce’ta artık klasik rotaları tercih ettik. Bryce’ta bütün ana patikaları yürüdük, Zion’da ise Angel’s Landing yerine Observation Point’i seçtik (manzarası daha iyi, kalabalığı daha az).

Sevimli Mormon tarikatı

Mormonların yanında verdiğimiz mola hoş bir değişiklik oldu. Sanki birden Amerika’dan çıkıp bu sevimli tarikatın bambaşka ve çok daha sıcak dünyasına adım atıyorsunuz. Bizi daha Alaska’dayken din değiştirmeye ikna etmeye çalışmışlardı; biz de Mormon İncili’mizle donanmış hâlde Mormon merkezini keşfetmeye gittik. Piyano sesleri eşliğinde dolaştık ve bütün Utah eyaletini kendine bağlayan tarikatın süslü püslü tesislerini inceledik. Çizgi roman karakterleriyle dolu, süper hızlı interneti olan bir kafe keşfetmeseydik, size Temple Square’in Salt Lake City’nin en iyi yeri olduğunu söylerdik. Ne yazık ki (ya da neyse ki) o kafeyi keşfettik.

Dünyanın derinliklerine açılan delikler: ABD’nin en büyülü yeri

Artık hiçbir şeyin bizi şaşırtamayacağını düşünüyorduk; Lukáš da yolculuğumuzu ne şekilde olursa olsun kısaltmaya çalışıyordu. Ona Yellowstone’da en az dört gün geçirmemiz gerektiğini söylediğimde bana epey şüpheyle baktı. Her tonda renge bürünmüş kokulu göllere boş gözlerle baktığı ilk 10 dakikadan sonra bu hâli geçti. Dünyanın derinliklerine açılan delikler.

Yellowstone uzun yürüyüşlere uygun bir yer değil; pratikte 90 derecelik turkuaz göllerin kenarındaki ahşap yürüyüş yollarında sıkış tıkış ilerliyor ve bir sonraki gayzerin sizi şaşırtmasını bekliyorsunuz. Ama burada turist kalabalıkları geri planda kalıyor; gayzerler şovlarına başladığı anda etrafınızda bin seyirci daha olması umurunuzda bile olmuyor.

Yellowstone’un seyahatimizin altın zirvesi olduğunu biliyorduk. Olması gerektiği gibi bir final. Yine de bizi ABD-Kanada sınırı boyunca sevdiğimiz parklarda zorunlu bir mola daha bekliyordu. Ancak Glacier Ulusal Parkı ve Waterton, Yellowstone’dan sonraki son bin kilometrede bize eşlik etmeye başlayan yangınların dumanı içinde boğuluyordu.

Hayat Banff’ta daha güzel
Glacier Ulusal Parkı’ndan tamamen vazgeçmedik; en azından 20 yıl sonra artık burada olmayacak Grinnell Buzulu’na kadar tırmandık. Sonra gözlerimizde yaşlarla Calgary’deki arkadaşlarımızın yanına geri döndük. Yolculuğumuz sona ermişti.

“Ama yine de en çok Banff’ı sevdim.” dedi Lukáš, arabada geçen 2,5 aylık yaşam ve seyahatin ardından Calgary’ye dönerken. 20 bin kilometre araba sürmüş, 800 kilometre yürümüştük; sırf Kuzey Amerika’da Banff’tan daha güzel bir yer olmadığından emin olmak için.

