Romanya #3: Tüfekleri Olmadığı Sürece Sorun Yok

KısacaRomanya’dan bu gezi notu, Târgu Jiu şehrinden başlayıp Banat üzerinden Svatá Helena ve Greník adlı Çek köylerine, oradan da Oravița’ya uzanan rotayı anlatıyor. En çok da şu bölüm için uyarıyor: Greník ile Oravița arasındaki 20 kilometrelik yol, delik deşik toprak yol ve yerel Romanlarla yaşadığımız sinir bozucu karşılaşma yüzünden tam bir saatimizi aldı. Yazı, koyun çanlarının çınladığı, rüzgâr türbinleriyle çevrili bakımlı Çek köyleriyle içi boşaltılmış, çöp dolu blok apartmanların bulunduğu bakımsız Romen yerleşimleri arasındaki tezadı öne çıkarıyor. Târgu Jiu’nun tek turistik yeri olan Sonsuzluk Sütunu (Coloana Fără Sfârşit) ve yolculuk boyunca 35 dereceye dayanan sıcaklıklar da anlatılıyor. Ana tavsiyemiz şu: Banat‘ın Çek köyleri ile Oravița arasındaki bu bölümüne karanlıkta girmeyin.
Romanya’daki ilk günlerimizden birinde biber satan bir adam bana el sallıyor. “Ne yapıyorsun?” “Beyefendi biberle fotoğraf çektirmek istiyor.” Kırk yaşlarındaki kırmızı biber satıcısı poz veriyor, özenle yetiştirdiği sebzelerini gösterip bize gülümsüyor. Altın çağını ya çok uzun zaman önce yaşamış ya da hiç yaşamamış, Târgu Jiu adlı pis bir şehrin meyve sebze pazarında dolaşıyoruz.
Târgu Jiu'dan ilk izlenim
Târgu Jiu’dan ilk izlenim
Şehir Avrupa’dan çok Çin’i andırıyor. Komünist dönemden kalma blok apartmanlar, camları kırık sokaklarda pislik ve görünüşleri ellili yıllardan kalma çirkin dükkân vitrinleri. Hâlâ 21. yüzyılda olduğumuzu bize hatırlatan tek şey modern görünümlü bir kafe. Târgu Jiu’da bu kafe neredeyse fütüristik duruyor. Neyse ne. İnsanlar ise sevimli, gülüyorlar ve bizi dikkatle süzüyorlar. Sanki hayatlarında hiç sarışın görmemişler.
Biber satıcısı
Biber satıcısı ürünleriyle poz veriyor
“Kızım Prag’da okudu!” diyor heyecanla, Sonsuzluk Sütunu’nun (Coloana Fără Sfârşit) yolunu sorduğumuz orta yaşlı bir kadın. Romanya’da uzun bir süre boyunca İngilizce sohbet ettiğimiz son kişi o oldu. Kırık dökük İngilizcesiyle, burada görülmeye değer tek yere nasıl gideceğimizi anlattı, biz de yarım saatten fazla kaybolup durduk. Galiba pek anlaşamamışız.
Sütunla sanatsal bir poz
Pirinçle kaplanmış 15 dökme demir eşkenar dörtgenin çelik bir mile dizilmesiyle oluşan sütun, yanından birkaç kez geçtiğimiz yeşil bir parkın ortasında duruyordu.
Turizm potansiyeli kullanılmayan bir yer Tuna boyunca Banat’a doğru yola çıktık. Dağların arasından akan bu heybetli, görkemli nehir, bazı bölümlerde turizm potansiyeli çok yüksek ama hiç değerlendirilmemiş bir yer izlenimi veriyor. Onlarca yıllık komünist tatil tesisleri ve kaplıcalar burada Tuna’nın diğer kısımlarındaki kadar sık değil. Bu yüzden kıyının büyük bölümü insansız bir vaha gibi kalmış. Bu pastoral yolculuğu bozan tek şey neredeyse her yere saçılmış çöpler oldu. Yolda duran ve geçişi neredeyse imkânsız hâle getiren dev kayalar da bizi biraz tedirgin etti. Ondan sonra ne zaman “Dikkat, düşen kaya” tabelası görsek içimiz bir hoş oldu. (VİDEO) https://youtu.be/A-NX3etScs0 Yurt dışında Çekler birbirine daha iyi davranıyor “Sizi bırakalım mı?” “Herhalde hayır demeyiz.” diye cevap veriyor, Banat’a yürüyüş yapmaya gelmiş kırklı yaşlardaki bir çift. Bugün şimdiden 30 km yürümüşler. Hayatımızda ilk kez tanımadığımız insanları arabaya alıyoruz. Yurt dışında kendi memleketinizden birilerine rastladığınızda onlara bir şekilde daha yakın hissediyorsunuz. Biz de onları Svatá Helena’ya bırakıyoruz ve köyün meyhanesinde birlikte bira içiyoruz. Bugün de hava yine 35 derece civarında. Koyun çanlarının çınlaması, Tuna’nın durgun sularına ve rüzgâr türbinlerine bakan manzara. İşte Svatá Helena (Romence adıyla Sfânta Elena).
Çoban
Banat’ta Çek bir çoban
“Dobrý den (İyi günler),” diye selamlıyor bizi Çek bir çoban. Ona çenemizin izin verdiği kadar sırıtıyoruz. Svatá Helena, Banat’ta bakımlı ve çok güzel bir Çek köyü. Hemen yanındaki Romen köyüyle karşılaştırınca burası bir huzur ve temizlik vahası. Evler rengârenk çinilerle süslenmiş, avlular derli toplu, insanların da yuvarlak Slav yüzleri var. Ve en önemlisi, Lukáš’ın en çok dikkatini çeken şey: İtfaiyenin üzerinde bile Çekçe “hasiči” (itfaiye) yazıyor. Yine de buradaki kimsenin zor durumda olduğu ya da yardıma ihtiyaç duyduğu hiç söylenemez, bazı Çek gezi yazılarında anlatıldığı gibi değil yani. Aksine. Köyün köpeğiyle arkadaş olduk, rüzgâr türbinleri manzarasına doya doya baktık ve bir sonraki Çek köyü Greník’e (Romence adıyla Gârnic) doğru yola koyulduk. Dehşet dolu 20 km 20 kilometrenin neden bir saat süreceğini pek anlayamadık. “Navigasyon yine saçmalıyor herhalde.” diye birbirimizi rahatlatmaya çalıştık, ama kısa süre sonra Svatá Helena’da biraz daha kalıp doğrudan Oravița’ya gitmediğimize pişman olmaya başladık. Koyun çanları artık susmuştu, etrafımızda yalnızca arada bir sıska atların göründüğü bir tarla kalmıştı. Güneş yavaş yavaş, geriye yalnızca ürkütücü beton panelleri kalmış harap binaların arkasında batıyordu. O panellerin arasında sökülmüş arabalar, giysiler ve çöpler gördük. Burada romantik göçebe Romanların yaşamadığını anladık. Burada bize sırıtmayacak Romanlar yaşıyordu. Atlar Romen köyüne girdiğimizde sanki rüyadan uyanıp bir kâbusun içine düşmüştük. Birkaç kilometre ötede bakımlı Çek köylerinin ve pastoral manzaraların olduğuna kimse inanmazdı. Delik ve tuzaklarla dolu, bakımsız asfalt yolda saatte yaklaşık 10 km hızla sürünüyorduk. İnsanlar evlerinin önündeki merdivenlerde oturmuş bizi izliyordu. “Tüfekleri olmadığı sürece sorun yok, değil mi? Hem zaten bir daha buradan geçmeyeceğiz.” Fotoğraf makinemin deklanşör sesine pek de dostça olmayan bakışlarla karşılık verdiklerini görünce hem kendimi hem Lukáš’ı böyle sakinleştirmeye çalıştım. Köyden sonra asfaltın düzeleceğini umuyorduk. Düzelmek bir yana, arabamızı ormanlar yuttu. “Burada bize saldırsalar kaçamayız bile.” Ormandan sopalar ve taşlarla fırlayan haydutların oldukça gerçekçi görüntüsü bizi epey korkuttu. Işık kayboluyordu, biz de derin bir manzaranın ortasında adım adım ilerliyorduk. Karanlıkta önümüzde orman açıldı ve içinden eski madenlere ait çok katlı blok binaların silüetleri göründü. Karanlık pencerelerden içeriyi hiç göremedik, ama tıpkı köyün girişindeki panellerin arasında olduğu gibi orada da birilerinin yaşadığını sezdik. “NEYDİ O?” Bir şey çatırdadı. Yüzümü cama yapıştırdım ve ormanda bir hareket görmeye çalıştım. “Sadece taştı herhalde?” diye cevap verdi Lukáš, pek ikna edici olmayan bir sesle. “Dönüyor muyuz?” “Dönüyoruz. Burada arabayı çok geçmeden mahvederiz.” “O zaman o köyden yine geçeceğiz…” diye sızlanıyorum. İçim hiç rahat değil. Öte yandan, ilk geçişte şaşkınlıktan fotoğraflamayı unuttuğum girişteki blokları çekebileceğim için de seviniyorum. “Artık onların fotoğrafını çekme.” “Tüfekleri olmadığı sürece sorun yok, değil mi?” Yine şaka yapmaya çalışıyorum, ama hiç gülecek hâlimiz yok. “Dur.” diye emrediyorum, Roman ailelerin yaşadığı ilk blokların yanından geçerken. “Ama sadece bir dakika. Çabuk çek.” Motoru çalışır hâlde bırakıyoruz. Etrafımıza bakınıyoruz. Terk edilmiş tarlalar, yolda yuvarlanan bir saman topu eksik. “Tamam, çektim.” Gitmek istiyoruz. Ama bir araba fırlayıp tam önümüze giriyor. Bize çarpacağını düşündüğümden gözlerim kendiliğinden kapanıyor. Direksiyondaki Roman son anda direksiyonu kırıyor. “Neydi bu!?” “Bilmiyorum, sür gidelim!” Ama ikimiz de bize ne demek istediğini çok iyi biliyorduk. Oravița’ya kadar bütün yol boyunca paranoyam beni eziyor. Macar western filmi Mirage’dan kopyalanmış gibi duran bu kasvetli manzaranın tadını çıkaramıyorum. Sürekli arkama dönüp bizi takip eden bir araba arıyorum ve navigasyondaki hedefe kalan kilometreyi gözlerimle delip geçiyorum. Önümüzde, etrafındaki manzara kadar iç karartıcı olan Oravița şehri belirdiğinde bile rahat bir nefes alamıyorum. Ortalıkta pek insan yok ve kesinlikle bir numaralı turistik destinasyona gelmediğimiz belli. Çöpler. Sıvaları dökülmüş duvarlar. Ve karanlık.
Romanya'da kiralık onaylı araçlar🚗 Reklam · Seyahatte araç kiralamaRomanya'da kiralık onaylı araçlar

DiscoverCars fiyat karşılaştırma sitesini kullanın: onlarca yerel ve uluslararası araç kiralama firmasının fiyatlarını karşılaştırır, rezervasyonların çoğunu da ücretsiz iptal edebilirsiniz.

Romanya'da araç fiyatlarını karşılaştırın →
✓ DiscoverCars fiyat karşılaştırma✓ çoğu rezervasyonda ücretsiz iptal✓ gizli ücret yok
✈️ Ucuz uçak biletleri
Romanya: en ucuz uçak biletleri 81 €’dan başlayan fiyatlarla
Tüm havayollarının fiyatlarını karşılaştırın, en ucuz tarihleri bulun.
Uçak bileti bulun →

Romanya’ya mı gidiyorsunuz? Bizim kullandığımız rehber kitabı siz de deneyin

📶 SEYAHATTE MOBİL İNTERNET · Romanya
Tatilde eSIM ile mobil internet
⚡ 2 dakikada QR ile etkinleştirme · 📱 fiziksel SIM kart gerekmez · 🌍 35 ülke · başlangıç fiyatı 4,50 €
Avrupa için eSIM seçin →
✅ Loudavým krokem seyahat blogunun ekibinden · Kendi projemiz – lk-sim.com

İlgili yazılar

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Buradasınız

DestinasyonlarRomanyaRomanya #3: Tüfekleri Olmadığı Sürece Sorun Yok

Blogdaki son yazılar