#1 Turysta w Pradze: Podobno najlepsze naleśniki w Europie są właśnie tutaj

Jeśli przez dłuższy czas mieszkasz w jednym miejscu, łatwo się zorientować, że dni mijają wciąż tak samo. Szczególnie gdy żyjesz jako freelancer pracujący z domu. Rutyna to droga do szaleństwa. Nie jesteśmy typami, którzy obijają restauracje, kawiarnie i bary – przez większość czasu sami gotujemy i pijemy kawę oraz wino w domu. Praga, Czechy to miasto, które ma do zaoferowania znacznie więcej, niż codziennie dostrzegamy.

Z wygody, ze względów finansowych, a także dlatego, że mamy wtedy większą kontrolę nad tym, co jemy. Ten weekend postanowiliśmy, że będzie inaczej. Oto jak zostać na 48 godzin turystą we własnym mieście.

Na 48 godzin zostaliśmy turystami we własnym mieście

Przytyliśmy przy okazji jakieś 5 kilo. Zajrzeliśmy do miejsc, gdzie turyści stoją w kolejce po jedzenie, a obsługa zagaduje po angielsku, zanim zdąży spytać po czesku. Wpadliśmy też trochę do orientu i sprawdziliśmy, gdzie podobno serwują „najlepsze Pho w Pradze”. Nasz program był pełen samych „naj”. No to zaczynamy!

Brunch w Coffee Room

Zaczęliśmy rano, które nasze babcie i dziadkowie nazwaliby już raczej południem. Ale w weekend trochę tego lenistwa chyba możemy sobie wszyscy pozwolić.

Na szczęście w Coffee Room śniadania w sobotę serwują aż do 14:00, więc nie musieliśmy się spieszyć. Urocze hipsterskie wnętrze małej kawiarni na Korunní jest pełne po brzegi i zdecydowanie nie sprawia wrażenia tak spokojnego jak na zdjęciach. Nic dziwnego.

O ich toście z awokado będę śnić jeszcze długo. Na kawę nie wrócilibyśmy jednak ponownie – choć wyglądała pięknie, dla naszego gustu była zbyt cytrusowa. Albo jak powiedział Łukasz: „Eeeh, kwaśna”. Może jednak rotują odmiany, więc się nie zniechęcajcie. Sto osób, sto smaków 🙂

Nervous Trees Krištofa Kintery

Pewnie widzieliście już przynajmniej w mediach społecznościowych te pralki z Rudolfinum, jeśli nie byliście osobiście na wystawie Nervous Trees Krištofa Kintery. Wstęp jest bezpłatny i wydawało się, że fascynuje nawet najmłodszych.

Coś między obiadem a kolacją – po orientalsku

Głód przyszedł podczas spaceru po Pradze nie wiadomo kiedy i tak trafiliśmy do restauracji podróżniczej Jedwabny Szlak niedaleko Teatru Narodowego. Libańczycy zazwyczaj nie jedzą jednego dużego dania, lecz wolą dzielić się kilkoma mniejszymi potrawami. Wybraliśmy więc ten sam sposób i zamówiliśmy nadziewany chleb pita z serem, falafele, nadziewane pierożki oraz hummus. Dla dwóch osób w zupełności wystarczyło, zwłaszcza że planowaliśmy jeszcze spróbować ciasta cynamonowego i pikantnej chałwy.

Wino. Jak się patrzy.

Obok Vinografu jeżdżę od lat. Nigdy jednak nie byliśmy w środku. Przekonali mnie już pierwszym spojrzeniem na ich stronę internetową, gdzie odkryłam, że mają wino o nazwie Lucie. Kto by się oparł. Vinograf zaskoczył nas intymną atmosferą, której potrzebowaliśmy po dniu spędzonym w tłumach. Lepszej obsługi w Pradze będziecie szukać ze świecą, a z szerokiej (naprawdę szerokiej) oferty win nie będzie problemu coś wybrać. Jeśli będzie trzeba, na pewno wam doradzą.

Kino jako ratunek

Lucie była wyśmienita, więc całe szczęście, że za półtorej godziny mieliśmy kino – inaczej może nie skończyłoby się na jednej. A następnego dnia znów mieliśmy odgrywać turystów.

Na śniadanie musieliśmy stać w kolejce

Najlepsze naleśniki w Europie. O bistro Den Noc przeczytacie bardzo mało złych słów – zazwyczaj tylko o tym, że miejsce jest małe i trzeba czekać. Nam też tego nie udało się uniknąć i na stolik przed bistrem czekaliśmy jakieś piętnaście minut. W menu jest kilka wariantów słonych i słodkich naleśników.

My w ten weekend postawiliśmy zdecydowanie na słodko. Oboje uwielbiamy słodkości i oboje odmawiamy sobie ich na co dzień. Łukasz zamówił z czekoladą Lindt, bitą śmietaną i dodatkową porcją lodów, a ja wybrałam wersję z cynamonem, masłem i bananem.

Kawa, choć prostsza niż w Coffee Room, nie miała kwaśnego posmaku, za to mleko było lekko przypalone (jesteśmy kawowymi maniakami – już to pewnie zauważyliście?). Do naleśników najlepiej pasowałaby kawa parzona po amerykańsku, ale niestety jej tu nie podają.

Kulturalną pewniakiem jest Dox

Kiedy byliśmy w Kanadzie, w Doxie właśnie otwierał się sterowiec. Obiecałam sobie, że jak tylko wrócimy, to tam zajdziemy. Ale czas leciał, a wolnych kilku godzin ciągle brakowało.

I tak w końcu wykorzystaliśmy wolny weekend, żeby go odwiedzić, i przy okazji obejrzeliśmy wystawę PRZED OCZAMI: Opowieści z Iraku, na którą przymierzałam się już od dłuższego czasu.

Jeśli ktoś pyta mnie, gdzie w Pradze na wystawę, zawsze mówię: do Doxu. 99% tego, co wystawiają, naprawdę warto zobaczyć.

Gdzie jest (nie ma) najlepsze Pho?

„Chętnie zjadłbym Pho.” To zdanie od Łukasza słyszę mniej więcej raz na dwa dni, więc wcale mnie nie dziwi, gdy odwołujemy plany związane z kolejnym hipsterskim bistro i weekend kończymy w Pho u Letné, o którym można przeczytać, podobnie jak o wielu innych, że to najlepsze Pho w Pradze.

Jak większość wietnamskich restauracji ma zwykłe wnętrze i na pierwszy rzut oka nie robi szczególnego wrażenia. Mimo to jest tu pełno ludzi. Ja na Pho nie jestem, więc zamawiam curry w ceramicznym garnku z ryżem.

Na przystawkę zamawiamy spring rollsy. Są nieco tłustsze niż zazwyczaj, ale i tak znikają w nas błyskawicznie, jakbyśmy nie jedli śniadania. Pho mogłoby być nieco bardziej wyraziste, ale curry mogę gorąco polecić.

Jeśli kiedyś będziemy głodni w okolicy, na pewno tu wrócimy, ale jako ulubioną wietnamską restaurację w Pradze jej nie zakwalifikujemy.

Dokąd wyruszyć następnym razem? Macie dla nas wskazówki? Napiszcie w komentarzach. 🙂