We bouwden een bed in onze auto en reden naar Alaska

Al drie dagen regent het aan één stuk. We rijden over wat volgens velen een van de mooiste snelwegen ter wereld is — de weg naar Alaska — maar behalve kapot asfalt en beren langs de kant hebben we nog niets spectaculairs gezien. Drieduizend kilometer vanuit Calgary en 30 uur rijden, waarvan 25 in de regen. Wat reisgidsen en reisbureaus je niet vertellen: die kitscherige foto’s die ze presenteren zijn niet de realiteit van elke dag. Wij reden naar Alaska in een auto met een zelfgebouwd bed, en dit is het eerlijke verhaal.

Na twee weken kamperen op Hawaï vertrokken we in een auto — voorzien van een zelfgebouwd bed achterin — richting Alaska. De reis door Canada en de VS zou ons bijna drie maanden kosten. We sliepen op campings, maar ook op parkeerplaatsen van supermarkten of ergens verscholen langs verlaten zijwegen. We klommen in de bergen, trokken soms een schoon shirt aan en gingen de stad in, maar soms wasten we ons dagenlang niet omdat er simpelweg geen gelegenheid was — of geen geld voor een camping. We hielden al onze uitgaven nauwkeurig bij in een spreadsheet, die je altijd kunt bekijken. Voor deze reis hadden we de afgelopen vijf maanden in Canada gewerkt, waar we — op een korte kerstpauze na — bijna een jaar hadden doorgebracht.

Onze reis begon op donderdag 29 juni in het Canadese Calgary, vanwaar we vertrokken naar Lake O’Hara — naar verluidt het mooiste meer in de Rocky Mountains. Alleen hadden we van alles vergeten. We moesten meerdere keren terugrijden en kwamen daardoor veel te laat. Lake O’Hara is niet zomaar toegankelijk: je moet drie maanden van tevoren een buskaartje reserveren en dat kan alleen in de zomer. We hadden een jaar gewacht en in plaats van twee nachten op de camping bij het meer lukte het ons toch maar één nacht te boeken.

De bus vertrok om 10:30 en instappen was om 10:10. Wij arriveerden om 10:15. Lukáš was bijna zijn bergschoenen vergeten, ik had ingepakt wat we niet nodig hadden en vergeten wat we wel nodig hadden. Het resultaat: we eindigden boven op de camping zonder eten. Wéér. Andere wandelaars hadden volgeladen tassen met proviand, wij hadden een paar repen, twee bananen, twee blikken soep en wat cashewnoten. Voor twee dagen hiken in de bergen. Het enige geluk — dat we toen nog niet eens doorhadden — was het weer. In Canada lachte de zon ons nog toe.

Het was dan ook geen verrassing dat we de volgende dag — tijdens een zware wandeling van zes uur — letterlijk niets zagen van wat voor ons lag. De steile klim waarbij we over een afstand van 1,5 km meer dan 500 meter hoogte overwonnen, sloopte me zo dat ik om de vijf minuten moest stoppen. Daar bovenop knorde mijn maag onophoudelijk, en ik had niets anders dan een kleine handvol cashewnoten om het gevoel te sussen. Toen we de top bereikten, voegde een groep Canadese wandelaars zich bij ons en wezen ze ons op een beer die beneden in de vallei liep. We lieten hen voorgaan, omdat we de berg moesten omronden over een smal paadje. Plotseling zag ik dat ze stilstonden en naar ons keken. Ik dacht dat ze bang waren voor de beer en in een grotere groep wilden lopen.

“Wisten jullie dat een grizzly jullie volgde? Hij liep zo’n 100 meter achter jullie!” roepen ze als we hen inhalen. Samen proberen we de mensen op de top te waarschuwen, waar de beer naartoe was gegaan. We zwaaien naar ze, maar de kans dat ze ons zien — laat staan begrijpen — is nul. In de verte horen we dan een fluitje, en we weten dat het bericht hen heeft bereikt. Even later stellen we vast dat iedereen veilig is en rennen we naar beneden om de eerste bus terug naar onze auto te halen.

We rijden onze geliefde route. De route die in ons hart gegrift staat en die we vorig jaar zo vaak hebben gereden dat we de bergtoppen en meren op naam kennen terwijl ze een voor een aan ons voorbijkomen. De weg van Lake Louise naar Jasper is een van de mooiste rijroutes ter wereld — en eerlijk gezegd hebben we tot nu toe niets beters gezien.

In Jasper vieren we Canada Day. Canada vierde op 1 juli zijn 150-jarig bestaan, en ter gelegenheid daarvan serveerden ze pannenkoeken en onbeperkt koffie en sap in het plaatselijke park voor een entree van twee dollar. Twee dollar — dat is voor Canadezen ongeveer wat een paar cent voor ons is.

Op weg uit de bergen — die ons moeten verbinden met de snelweg naar Alaska — rijden we over de laatste heuvel. Terwijl we afscheid nemen van de Canadese Rocky Mountains, breekt de hel los in de vorm van het weer.

Op onze eerste dag worden we getroffen door enorme hagelstenen die als kogels op de auto kletteren. We proberen ze voor te blijven door van richting te veranderen, maar ze halen ons in. Even later stoppen we bij een camping en proberen te schuilen, maar tevergeefs. We bidden dan maar dat het snel voorbijtrekt. Na een lange twintig minuten ebt deze strijd met het weer weg en rijden we verder, begeleid door een somber, aanhoudend regen.

Op de tweede dag passeren we een bord dat aangeeft dat we de beroemde en prachtige Alaska Highway oprijden — maar wij zien vooralsnog alleen maar regen. Negenhonderd kilometer regen.

We worden wakker in de regen op de parkeerplaats van een Walmart in Whitehorse, in de Yukon — zonder ook maar een vermoeden dat deze dag nog veel slechter zou worden. We wilden minimaal 700 km afleggen, maar het begon al snel duidelijk te worden dat daar niets van zou komen.

We haalden een ochtendbakje koffie en gingen — nog in de veronderstelling dat het een vlotte ochtend zou worden — naar de bank. Onze jaarlijkse gratis rekening bij CIBC liep af en we moesten overstappen op een Smart-rekening om geen kosten te betalen bij elke opname. Een vriendelijke bankmedewerker verwelkomde ons met de mededeling dat het tien minuten zou duren en dat het allemaal prima geregeld kon worden. We stonden twee en een half uur later buiten — met de boodschap dat ze onze rekening waarschijnlijk zouden bevriezen, omdat we geen werkvisum meer hadden, alleen een toeristenvisum. Bovendien kregen we te horen dat we niet meer dan 800 Canadese dollar (ongeveer 550 €) per keer konden opnemen.

Op dat moment hadden we nog zo’n 1.500 Canadese dollar (ongeveer 1.000 €) cash op zak — en als ze onze rekening zouden bevriezen, zouden we er snel doorheen zijn. We reden Whitehorse uit met een rothumeur en schreeuwden uit het raam op de snelweg: “EN WAT SCHIET IEMAND DAARMEE OP!!!!” Na wat stevigere vloeken — sorry aan alle medereizigers die ons toevallig konden horen — voelden we ons een stuk beter.

En zo rijden we al drie dagen richting Alaska terwijl het blijft regenen. We weten dat er ergens bergen moeten zijn, maar we zien niets. Soms heb je geluk, soms niet. Dat is de realiteit van reizen.