Waarom we nooit meer met e-bikes naar Griekenland gaan

Na onze bruiloft vertrokken we in juli op een lange fietstocht met e-bikes naar Griekenland, om te ontdekken wat zo’n reis allemaal inhoudt. In Nederland — en eigenlijk in heel Europa — zijn we niemand tegengekomen die al eens op zo’n zwaar gevaarte (een e-bike weegt al snel 25 kg zonder bagage) richting het zuiden was vertrokken. Het was een van de meest bijzondere maanden van ons leven, een echt avontuur, maar eentje dat we nooit meer zullen herhalen. Waarom?

1) E-bikes zijn grote, zware monsters die je proberen te vermoorden

Lukáš en ik waren vanaf april non-stop bezig geweest — scriptie schrijven, eindexamens doen, een bruiloft plannen, en dat alles terwijl we allebei fulltime werkten.

We hadden de fietsen misschien even moeten uitproberen

Op onze gloednieuwe e-bikes zaten we voor het eerst (ja, we zijn een beetje gek) op de dag dat ze echte zware beesten waren geworden. Dus: op de dag van vertrek. Ik vertrok pas na een paar pogingen, en de eerste twee weken viel ik er regelmatig af als een rijpe pruim van de boom. (Lukáš viel minder, maar ook hij ontliep het niet.) Volledig bepakt wogen de fietsen zo’n 50 à 60 kg — het waren werkelijk monsters.

Op sociale media schoven we alle ellende vrolijk af op onze twee schoonheden. Nu geef ik het toe: het was onze eigen schuld dat we er nooit op geoefend hadden. Hoe weet ik dat? Aan het einde van de reis reden we erop als de grootste koningen van de weg!

Opladen was geen enkel probleem

Op e-bikes was het echt makkelijker. En ik zou ze van harte aanraden. Op één lading reden we zo’n 70 tot 190 km, afhankelijk van het terrein (die 190 km is op volledig vlak terrein), en overal lieten ze ons de accu’s opladen. Je hoeft er alleen maar om te vragen. Een keer laadden we zelfs op in een groentewinkel. Maar: breng ze thuis voor het eerst binnen en rijd er niet meteen naar Griekenland mee, oké?

2) Werken op de fiets is niet onmogelijk, maar voelt als werken met een buikgriep

Lukáš en ik werken allebei online. Daardoor heb ik een flinke voorraad verhalen over de meest ongewone plekken waar ik ooit heb gewerkt. Als er iets urgents is, kan ik gewoon op de grond gaan zitten, mobiele data aanzetten en zelfs op het toilet werken. Ik heb gewerkt in Oeganda op 2500 meter hoogte en naast vuilnisbakken in een steegje richting het centrum van Praag.

We werkten ook tijdens onze driemandsreis door Amerika, dus we verwachtten geen problemen op de fiets. Raad eens. Er waren wél problemen. Grote problemen.

Ik weet niet wat erger was. De vermoeidheid na een dag lang trappen, of het feit dat we niet zomaar even een stukje verder konden rijden als de wifi op de camping niet werkte. (10 km op de fiets is best een omrijding, zeker als je er al meer dan 100 hebt gereden.) Bovendien — en dat had ik kunnen bedenken — kun je onderweg helemaal niets doen. Op een roadtrip met de auto regel ik tussendoor de helft van mijn taken, maar hier moest ik wachten tot we ergens stopten.

Wat is erger: de hitte of de vermoeidheid?

Een typische dag zag er zo uit: opstaan tussen zes en zeven, tent snel inpakken, en een kwartier later sloegen we al half slapend op de pedalen. Tussenstop in de supermarkt voor een yoghurtdrankje als ontbijt, zodat we geen tijd verloren. Van Nederland tot Griekenland zakte de temperatuur namelijk nooit onder de 35 graden.

Rond het middaguur stopten we een uur of twee voor de lunch, en daarna reden we door tot de avond — met korte stops voor een koud drankje. Ergens tussen zes en acht kwamen we aan op de camping, we wasten ons snel, kookten iets, en daarna zochten we wifi en werkten door tot middernacht. Vaak begonnen we pas rond halftien te werken — ik hoef je niet te vertellen hoe moe we waren. (Slaappillen hadden we zeker niet nodig.)

En dan had je nog de dagen dat het internet traag was, of helemaal niet werkte. Idyllisch was het niet. Vermoeidheid, weinig tijd en stress — ik voelde me alsof ik werkte met een buikgriep. Dit was misschien nog zwaarder.

3) Je moet afscheid nemen van je vrijheid

We wisten dat we heel wat plekken zouden moeten overslaan, maar het waren er echt véél meer dan verwacht. Alle plekken die niet precies op onze route lagen. Ik weet dat reizen er niet om gaat alles te zien. Maar het betekende wel dat we de bergen niet in konden — prachtige bergen, en jullie weten hoe dol we zijn op trekken.

Het idee om onze volgeladen e-bikes ergens achter te laten met alles wat we bezaten, was gewoon niet realistisch. Ik heb heel wat treks moeten laten schieten, inclusief de Griekse Meteora en Mostar. Plekken waar ik me zo op had verheugd, maar die op de e-bike buiten ons bereik bleken. Waar is die vrijheid die je op de fiets zou moeten voelen?

4) Je ziet eigenlijk niets goed

Een maand en een half voor een doortocht door Europa is best veel tijd. Toch kom je er nauwelijks doorheen. Ergens een paar uur blijven hangen betekent dat je amper vooruitkomt. In het begin probeerden we er nog van te genieten — we zwommen in het meer van Bled en slenterden door dorpjes. Maar dat hielden we al snel voor gezien, toen we doorhadden hoe ver we achterop raakten. Bovendien kom je met een fiets op heel veel plekken gewoon niet.

5) Het weer is je grootste vijand

Ja, het was een behoorlijk dom idee om midden in de heetste periode naar Griekenland te gaan. Maar aan die veertig graden raakten we uiteindelijk gewend. We leerden de ergste hitte te vermijden door vroeg op te staan en de middag door te brengen in cafés en restaurants.

Het ergste was wat er gebeurde toen we in de Dolomieten in een enorme regenbui en kou terechtkwamen. Het goot de hele dag en de hele nacht, en we hadden ons nog nooit zo machteloos gevoeld. We waren doorweekt tot op het bot — onze tent was doorweekt, onze slaapzakken waren doorweekt. Ons hele leven was doorweekt! Oké, dat overdrijf ik, maar onze enige lange broek en T-shirt waren kletsnat en we wisten niet wat we moesten doen, want het bleef maar regenen. En er waren regelmatig momenten waarop we letterlijk nergens schuilplaats konden vinden.

6) Fietsen is duur

We dachten naïef dat reizen op de fiets goedkoop zou zijn. Maar als je het legaal wilt doen, betaal je in Europa elke dag voor een campingplek. Bovendien belandden we door de hitte vaak in restaurants en cafés. Als je nu comfortabel binnen zit, denk je misschien dat we verwend zijn — maar probeer eens 8 uur per dag te fietsen bij 40 graden. Dan denk je niet meer aan de prijs. En hoeveel het ons heeft gekost? Dat lees je in een ander artikel.

7) Een maand en een half lang eet je steeds hetzelfde

Omdat we bijna elke dag campeerden, kookten we op een kleine draagbare kookbrander in één klein pannetje. Iets bedenken wat verfijnder was dan bonen of spaghetti was na een dag rijden volledig buiten onze mogelijkheden. En vaak waren er dan ook nog eens geen ingrediënten beschikbaar.

Conclusie

Op fietsen (wie had gedacht dat dit je vakantie in Griekenland zou zijn?) zijn we verliefd geworden — dat had je niet verwacht, toch? Maar niet zo verliefd dat we beladen op een langere trip dan een week zouden willen gaan, om de bovengenoemde redenen.

Ik heb veel opgesomd, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het grootste probleem eigenlijk het werk was, en het feit dat we de bergen niet in konden. Een e-bike is overigens een geweldig ding — onze beestjes staan momenteel thuis, en als we in de buurt zijn, kun je ons er best ergens op tegenkomen.

Alle artikelen van onze reis zijn te lezen op de website van Reportér

[visual-link-preview encoded=”eyJ0eXBlIjoiaW50ZXJuYWwiLCJwb3N0Ijo1Mjc2NCwicG9zdF9sYWJlbCI6IlDFmcOtc3DEm3ZlayA1Mjc2NCAtIEtvbXBsZXRuw60gdnliYXZhIG5hIGtvbG8sIGJleiBrdGVyw6kgc2UgbmVvYmVqZGV0ZSAtIGTDoWxrb3bDoSBjeWtsaXN0aWthIiwidXJsIjoiIiwiaW1hZ2VfaWQiOjUyNzcxLCJpbWFnZV91cmwiOiJodHRwczovL2xvdWRhdnlta3Jva2VtLmN6L3dwLWNvbnRlbnQvdXBsb2Fkcy8yMDE4LzA4L0RTQ0YyMjY4LTM3MHgyMzAuanBnIiwidGl0bGUiOiJLb21wbGV0bsOtIHbFvWJhdmEgbmEga29sbywgYmV6IGt0ZXLDqSBzZSBuZW9iZWpkZXRlIC0gZMOhbGtvdsOhIGN5a2xpc3Rpa2EiLCJzdW1tYXJ5IjoiUG9kw612ZWp0ZSBzZSwgxI3DrW0gdsSZw61tIGJ5bHkgbmHFoWUgYmVzdGllIG5hbG/Fvm9uw6khIEZha3QgdG9obyBuZW7DrSB0b2xpaywgamFrIHNlIHpkw6EuIEplbiBqdG8gdsSheGnCoGFzaSB0YWsgdHVudS4iLCJ0ZW1wbGF0ZSI6ImRlZmF1bHQifQ==”] [visual-link-preview encoded=”eyJ0eXBlIjoiaW50ZXJuYWwiLCJwb3N0Ijo1MjQwOCwicG9zdF9sYWJlbCI6IlDFmcOtc3DEm3ZlayA1MjQwOCAtIETDoWxrb3bDoSBjeWtsaXN0aWthOiBOYSBlbGVrdHJva29sZWNoIHBvIEV2cm9wxJsgMjAxOCIsInVybCI6IiIsImltYWdlX2lkIjo1MjQyMSwiaW1hZ2VfdXJsIjoiaHR0cHM6Ly9sb3VkYXZ5bWtyb2tlbS5jei93cC1jb250ZW50L3VwbG9hZHMvMjAxOC8wNy9sb3VkYXZ5bS1rcm9rZW0ta29sYS0zNzB4MjMwLmpwZyIsInRpdGxlIjoiRMOhbGtvdsOhIGN5a2xpc3Rpa2E6IE5hIGVsZWt0cm9rb2xlY2ggcG8gRXZyb3DEmyAyMDE4Iiwic3VtbWFyeSI6IlByb8SNIGpzbWUgdnlyYXppbGksIGt1ZHkganNtZSBqZWxpIGEga2RvIGJ5bGkgbmHFoWkgc3BvbnpvxZlpLiBBIGhsYXZuxJssIGNvIGpzbWUgb2QgY2VzdHkgb8SNZWvDoXZhbGkuIiwidGVtcGxhdGUiOiJkZWZhdWx0In0=”]