„A czasem doprowadzają mnie do szału, jacy są ciągle mili. Co wy macie, ludzie!”

Na świecie są tysiące pięknych zakątków, gdzie natura lub ludzka ręka stworzyła miejsca, do których turyści z całego globu przyjeżdżają, by zrobić sobie selfie na Facebooka z widokiem, który widzieli już tysiąc razy na kiczowatych kubkach albo w kalendarzach.

Ale to nie kubki ani kalendarze przyciągały mnie do Kanady po raz czwarty. Pięknie jest też w Tatrach — może nasze góry nie mają trzech tysięcy metrów, ale za to z samolotu wyglądają jak tysiące palców tańczących mazura. Coś jednak sprawia, że Kanada wciąga jak magnes, i tym czymś jest uprzejmość ludzi, jakiej nigdzie indziej nie doświadczyłam.

Jechać do Kanady to wracać do kraju, w którym ludzie wiedzą, jak żyć. Według OECD Kanadyjczycy należą do najbardziej zadowolonych narodów świata. I już trzy razy próbowałam zrozumieć, jak to możliwe, skoro społeczeństwo składa się prawie wyłącznie z imigrantów. Jak wszyscy mogą być równie „szaleńczo przyjaźni”?

„A czasem doprowadzają mnie do szału, jacy są ciągle tacy mili. Idę do pracy, chcę porządnie ponarzekać, a oni są tacy zadowoleni. Co wy macie, ludzie!” — opowiada Słowak pracujący w Calgary.

Gdy przekonałam Łukasza, że przeprowadzamy się na kilka miesięcy do Kanady, trochę się bałam, że tę ich przyjaźność sobie po prostu wymyśliłam — że gdy zamieszkamy na miejscu, okaże się, że wcale tacy nie są. Zwłaszcza że wylądowaliśmy w Montrealu, w prowincji Quebec, gdzie Kanadyjczycy są najmniej mili w całym kraju (choć wciąż milsi niż ludzie w większości krajów europejskich).

Nigdy nie myślałam, że wrócę do Montrealu już po trzech latach — i że tym razem wyjdę z lotniska z papierem zdobionym liśćmi klonu i stemplem pozwalającym mi przez rok pracować w kraju, gdzie ludzie wciąż cieszą się życiem. Na Facebooku dokumentowaliśmy prawie 5 miesięcy w Kanadzie.

Co sprawia, że Kanadyjczycy są najżyczliwszym narodem świata, Łukasz odkrył pierwszego dnia w Montrealu. Chcieliśmy kupić coś do jedzenia, ale nie mogliśmy znaleźć supermarketu. W końcu trafiliśmy do sklepu z indyjską żywnością.

„Czy mogę pomóc?” — odzywa się do nas klient, który czyta zmęczenie w naszych twarzach po całym dniu podróży. Najwyraźniej bywa tu często — stara się podpowiedzieć, co warto kupić.

„Tu niedaleko jest supermarket, chwileczkę, sprawdzę adres” — dzwoni do hotelu, w którym pracuje, a potem pokazuje nam na telefonie, jak tam dotrzeć.

Nasza sprzedawczyni w Canmore wie o nas więcej niż sąsiedzi z klatki

„Poczekajcie, zanim wyjdziecie — musicie tego spróbować.” Woła za nami, gdy mówimy, że nie jesteśmy teraz głodni i nie kupimy tego, co poleca. Ostatecznie wychodzimy z kilkoma indyjskimi przekąskami, które nam kupuje — bo po prostu „musimy tego spróbować”. I odetchnęłam z ulgą. Tu ludzie się nie zmienili.

„Nie wiem, co z nimi jest — z tymi ludźmi. W sobotę wszyscy są jacyś wkurzeni. Miałam dziś jednego psychopatę, który wyglądał, jakby chciał kogoś zabić. Rozumiecie to?” — opowiada nam energicznie sprzedawczyni w supermarkecie w Calgary. Nie może pojąć, że ktoś może być zły. Śmieje się, a my patrzymy na nią głupawo — zdumieni, ile potrafi powiedzieć, pakując jednocześnie zakupy do toreb. Potem wręcza nam torby i życzy miłego dnia.

W Canmore zyskałyśmy „swoją” sprzedawczynię — tę, która pracuje na dwa etaty, zawsze wita nas tym zmęczonym uśmiechem i mówi, że za dwie godziny zaczyna kolejną zmianę. I my też jej opowiadamy. Nasza sprzedawczyni wie o nas więcej niż sąsiedzi z klatki w Warszawie. A my za to wiemy, która sprzedawczyni leci się wychodzić za mąż z powrotem na Samoa i czy ma w domu kota czy psa. Kiedy wyjeżdżałyśmy, zobaczyłyśmy ją po raz pierwszy pełną energii. „Mam już tylko jedną pracę! Niedługo kończę i tutaj.”

To coś w powietrzu

„Jak się macie, skąd jesteście, czy podoba wam się tutaj? Potrzebujecie porady? Nie, u nas nie ma wolnych miejsc — ale mogę zadzwonić do sąsiedniego hotelu, może oni mają?” To chyba jest w powietrzu. Już mnie złapało. Ci, którzy tym oddychają całe życie, mają to jak narkotyk. Pracujesz w hotelu, ale dla gości szukasz miejsc nawet w innych.

Gdy przenosimy się do Lake Louise, żeby pracować jako przewodnicy, po 30 sekundach potrafimy już wyciągnąć od człowieka całą historię — jeśli mówi po angielsku — i w bonusie wytłumaczyć mu, co my tu właściwie robimy.

I moja ulubiona scena, powtarzana wielokrotnie: Amerykanie patrzą na mnie zaskoczeni i mówią: „Kanadyjczycy są taaaaaaak niesamowicie mili.” A ja wytrzeszczam oczy i odpowiadam: „Wieeeeem, prawda?”

Już rozumiem, dlaczego pewna firma eksportuje powietrze z Banffu w butelkach na cały świat — może powinniśmy też sobie takiego trochę kupić. Może powinniśmy wnieść do życia więcej uśmiechu. Może zaczęlibyśmy bardziej dbać o swoje otoczenie. Albo może wyrzucilibyśmy tylko trochę pieniędzy i nie zmieniłoby się zupełnie nic.

Siedzę w domu i piję kawę z kubka, na którym napisano: „Mountains are calling and I must go.” O tych górach, o tych szczytach, których kształty po 5 miesiącach widzę, gdy zamykam oczy — opowiem następnym razem.

/Opowieść z Working Holiday w Kanadzie/