“En soms irriteert het me hoe ongelooflijk vriendelijk ze zijn! Wat is er mis met jullie, mensen!”

Er zijn duizenden prachtige plekken op de wereld, waar de natuur of de menselijke hand plaatsen heeft gecreëerd waarheen toeristen van over de hele wereld trekken — om een selfie te maken voor die ene foto die ze al duizend keer hebben gezien op kitscherige mokken of in kalenders.

Maar het waren die mokken en kalenders niet die me voor de vierde keer naar Canada trokken. Mooi is het ook elders — onze eigen bergen mogen dan geen drieduizend meter halen, maar ze zien er vanuit het vliegtuig uit als duizenden vingers die samen een polka dansen.

Naar Canada gaan is terugkeren naar een land waar mensen weten hoe ze moeten leven. Volgens de OECD behoren Canadezen tot de gelukkigste mensen ter wereld. En ik heb er al drie keer geprobeerd te begrijpen hoe dat mogelijk is — in een land dat vrijwel volledig uit migranten bestaat. Hoe kunnen ze allemaal zo waanzinnig vriendelijk zijn?

“En soms irriteert het me gewoon hoe vriendelijk ze altijd zijn. Ik ga naar mijn werk, ik wil lekker mopperen, maar zij zijn zo tevreden. Wat is er mis met jullie, mensen!” Zo omschrijft een Slowaak die in Calgary woont zijn dagelijkse beleving.

Toen ik Lukáš ervan had overtuigd dat we een paar maanden naar Canada zouden verhuizen, was ik stiekem een beetje bang dat ik die vriendelijkheid misschien had verzonnen — dat als we er écht woonden, het wel mee zou vallen. Zeker toen we landden in Montreal, in de provincie Quebec, waar Canadezen het minst vriendelijk zijn van het hele land. (Al zijn ze nog altijd vriendelijker dan mensen in de meeste Europese landen.)

Ik had nooit gedacht dat ik na drie jaar alweer terug zou zijn in Montreal — en deze keer het vliegveld zou verlaten met een stempel in mijn paspoort: toestemming om een jaar te werken in het land waar mensen nog echt van het leven genieten. Op Facebook hebben we bijna 5 maanden Canada gedocumenteerd.

Wat Canadezen zo vriendelijk maakt, ontdekte Lukáš al op zijn eerste dag in Montreal. We wilden iets te eten kopen maar konden nergens een supermarkt vinden, en belandden uiteindelijk in een Indiase delicatessenwinkel.

“Kan ik u ergens mee helpen?” vraagt een klant die onze blikken leest — uitgeput van een dag reizen. Hij komt hier duidelijk vaker, en doet zijn best ons te adviseren over wat we moeten kopen.

“Er is hier vlakbij een supermarkt, wacht even, ik zoek het adres op voor u,” roept hij naar zijn hotel waar hij werkt, en laat ons daarna op zijn telefoon zien hoe we er komen.

Onze verkoopster in Canmore weet meer over ons dan onze buren thuis

“Wacht even voor u gaat, dit moet u echt proeven.” Roept hij ons na als we zeggen dat we geen honger hebben en niets willen kopen van wat hij aanraadt. Uiteindelijk vertrekken we met een paar Indiase lekkernijen die hij voor ons heeft gekocht — “gewoon omdat jullie ze écht moeten proeven”. Ik voelde me opgelucht. Hier zijn de mensen niet veranderd.

“Ik begrijp het niet — met die mensen. Op zaterdag zijn ze allemaal zo chagrijnig. Ik had vandaag zo’n psychopaat die eruitzag alsof hij iemand wilde vermoorden. Snapt u dat?” Een verkoopster in een supermarkt in Calgary vertelt ons dit vol energie, onbegrijpend dat iemand boos kan zijn. Ze lacht erbij, terwijl ze onze boodschappen in de tassen stopt, en wij haar stomverbaasd aanstaren. Dan geeft ze ons de tassen aan en wenst ons een fijne dag.

In Canmore krijgen we zelfs onze eigen vaste verkoopster. Ze heeft twee banen, lacht ons altijd toe met die vermoeide glimlach van haar, en vertelt dat ze over twee uur alweer een volgende dienst heeft. En wij vertellen haar ook van alles. Onze verkoopster weet meer over ons dan onze buren thuis. En wij weten op onze beurt welke verkoopster binnenkort teruggaat naar Samoa om te trouwen, of ze thuis een kat of een hond heeft. Toen we vertrokken, zagen we haar voor het eerst écht uitgelaten. “Ik heb nog maar één baan! En ik stop hier ook binnenkort.”

Het zit in de lucht

“Hoe gaat het met u, waar komt u vandaan, bevalt het hier? Kan ik u ergens mee helpen? Nee, wij hebben helaas geen kamer vrij, maar ik bel even naar het hotel hiernaast of zij nog iets hebben, goed?” Het moet in de lucht zitten. Ik heb het inmiddels ook te pakken. Wie het hier zijn hele leven inademt, heeft het als een soort drug in zich. Je werkt in een hotel, maar voor bellers zoek je ook kamers in andere hotels.

Wanneer we doorschuiven naar Lake Louise om daar als gids te werken, zijn we binnen 30 seconden in staat om iemand volledig uit te horen — als ze Engels spreken tenminste — en als bonus ook nog uit te leggen wat wij hier zelf doen.

En mijn favoriete reactie, die ik keer op keer meemaak: Amerikanen die me met grote ogen aankeken en uitriepen: “Canadezen zijn zóóóó ongelooflijk vriendelijk!” En ik keek altijd even verbaasd terug: “Ik wééét het, hè.”

Ik begrijp nu waarom een bedrijf uit Banff de lucht van daar in flesjes exporteert naar de rest van de wereld. Misschien moeten wij er ook een paar kopen. Misschien zouden we iets meer van die glimlach in ons leven moeten verwelkomen. Misschien zouden we iets meer om onze omgeving gaan geven. Of misschien gooien we gewoon ons geld weg en verandert er helemaal niets.

Ik zit thuis en drink koffie uit een mok waarop staat: ‘Mountains are calling and I must go.’ Over die bergen, over die toppen waarvan ik de vorm na 5 maanden nog zie als ik mijn ogen sluit — daarover vertel ik een volgende keer.

/Verhaal uit een Working Holiday in Canada/