Kanada’da Çalışmak Hakkında Size Yazmadıklarımız

KısacaKanada’da çalışmak, Banff ve Lake Louise dağlarının Instagram idillinden çok uzak – gerçek, vaat edilen haftada 40 saat yerine 30 saatlik otel odası temizliğini, Vietnamlı amirenin mobbingini, yedi gün boyunca hiç ara vermeden çalışmayı ve 40 kişi için ortak mutfağı olan 2×2 metrelik bir odada ilk gün psikolojik çöküşü içeriyor. Yazar ve eşi Lukáš, ekonominin çöküşünden sonra on bin kişinin işini kaybettiği Calgary’ye yapılan zorlu taşınmayı da anlatıyor – 600 özgeçmiş gönderdiler ve sadece iki görüşme daveti aldılar. -20 °C’de sokakta bağış toplayıcı olarak çalışmayı ve Olly Fresco kafesindeki kalitesiz koşulları da bahsediyor. Metin açıkça gösteriyor ki Kanada’da çalışmak, fotoğraflardaki masal gibi değil, çatışmalarla ve belirsizlikle dolu bir mücadele.
Nefes kesici dağ fotoğrafları paylaştığımız yere vardıktan sonra, 2×2 metrelik odamızda, 40 kişi için bir ortak mutfak ve bir fareyle psikolojik olarak çöktüm. “Eve gitmek istiyorum. Ne yaptım ben!” Banff’ın üzerindeki ormanda, 2,5 ay geçireceğimiz çalışan konaklama tesisinde ilk saatlerimde bağırıyordum.

İllüzyon çok çabuk sona erdi, ilk gözyaşları gibi

Çatışmalı durumları sevmem. İnsanlardan para istemekten hoşlanmam. İnsanlara hoş olmayan şeyler söylemekten hoşlanmam. Ve genel olarak, tüm hoş olmayan durumlardan kaçınmayı tercih ederim. Ama hayat böyle değil. Sorun şu ki, Türkiye’de bu çatışmalı durumların önüne geçmek benim için kolay, kendi balonumda yaşayabiliyorum. Konfor alanı balonum, Lukáš’la birlikte Haziran 2016’da Calgary’de uçaktan indiğimizde patladı. Aniden Kanada dışı eğitimli, komik aksanlı ve minimum kullanılabilir deneyime sahip göçmenler olduk. Ve hayal ettiğimiz o idil hayali, dağlık kasaba Banff’a varışımızla birlikte yok oldu.
Kanada'da çalışmak ve manzaramız
Bu kesinlikle ilk günümüz değildi 🙂

İyi İngilizce bilseniz bile ücretli bir işçi gücüsünüz

Çünkü Türk vatandaşları olarak, iyi İngilizce bile bilseniz, aniden sadece bir yıllık çalışma vizesiyle ücretli işçi gücüsünüz. Dağlarda ofiste harika bir iş bulacağınızı düşünüyorsanız, bunu unutun. Üniversite diplomanız var, çok iyi maaşlı bir işiniz var, Türkiye’de şirkette kademelerde yükseliyorsunuz, ölçüye göre dikilmiş kıyafetlerle fotoğraf çektiriyorsunuz, elinizde kahvenizle ve bir şeyler başardığınızı hissediyorsunuz. Burada hiçsiniz. Ve İngilizce’yi iyi bilmiyorsanız, kesinlikle hiçsiniz.

Türk üniversite diploması burada kimseyi ilgilendirmiyor, bununla yüzleşin

Aksine, bir şey yapabiliyorsanız, mesela kuaförsünüz, oda boyacısısınız veya elektrikçisiniz, kendinizi kanıtlamak için çok daha fazla şansınız var (özellikle İngilizce konuşabiliyorsanız!). Ama ben diplomalı ancak aslında hiçbir şey yapamayan insanlar arasındayım. Ve geldiğimde, her şeye konuşmaktan korkuyordum.
IMG_5486
Temizlikçi çetesi

Nasıl temizlikçi olduk

Türkiye’den iş bulduk, önceden konaklama ile birlikte bulunabilecek tek şey, orada bir yıl çalışan bir Çek kadının tavsiyesi üzerine bir otelde temizlikti. Banff’taki oda fiyatlarını, yurt dışı deneyimsizliğimizi ve nasıl olacağına dair korkumuzu göz önünde bulundurarak, hâlâ bunu iyi bir karar olarak görüyorum. İlk iki hafta, spor salonundaki fiziksel kondisyonumuzun bizi merdivenlerde yukarı aşağı onlarca kilo çarşaf taşımaktan gelen şiddetli yorgunluktan sadece kısmen kurtardığını gösterdi. Ayrıca, manuel çalışmanın kafayı temizlediği ve çalışanların çoğunun kendi ülkesinden üniversite diploması olduğu da ortaya çıktı. Japon biyokimyacı, ülkeye sadece dokuz ay önce gelmişti, sadece “evet” ve “hayır” biliyordu ve 4 ay içinde İngilizce’yi makul düzeyde öğrenmeyi başardı, önce garson olabilmek için, sonra da Banff’a bizimle gelmek için.

Beyinlerimiz yeşil fırçalar hakkındaki konuşmalarda dejenere oldu

Ama bir ay geçti ve beynimiz kaybolmaya, dejenere olmaya başladı. Türk müşterilerim için hâlâ online çalışıyor olsam da, yıkanmış çarşaflardaki lekeler hakkındaki sürekli konuşmalar sanki beyin hücrelerimi yiyordu. “Resepsiyon müdürü benden, kimsenin resepsiyonda da çalışmak isteyip istemediğini sormamı istedi. Yeterli insanları yok ve siz oteli zaten biliyorsunuz,” küçük Vietnamlı temizlik müdürümüz, hangi fırçanın tuvalet için kullanılmasının daha iyi olup olmadığının tartışıldığı düzenli saçma toplantılarımızdan birinde bize bu bilgiyi verdi. “Deneyimlerime göre, tuvalet kokuyorsa yeşil fırça kullanın.” Bu hâlâ en hırslı temizlikçi Vietnamlı Sophie’nin ağzından çıkan en sevdiğimiz cümle. Ve böylece Lukáš’ın bilgisi olmadan başvurdum.

Resepsiyondan nasıl korktum

Telefonla konuşmaktan nefret ederim. Sık sık kasıtlı olarak açmazdım. Mesaj yazın, mail atın. Kafamdan geçirirdim. Genel olarak insanların önünde konuşmaktan nefret ederim. İnsanlarla konuşmaktan. Paradoks olarak, insanlar hâlâ benim dışa dönük olduğumu düşünüyor. Bu fikir bana oldukça komik geliyor. Ve resepsiyonda yaptığınız tek şey, konuşmak. Ama konuşma vizyonu temizlikten çok daha iyiydi. Ve Banff’ta başka bir iş aramak bize karmaşık geliyordu, iş olmaması nedeniyle değil, aynı yerde çalışmak ve ideal olarak konaklama ile istiyorduk. En azından böyle söylüyorduk kendimize. Lukáš’ın aramızda ilk resepsiyon vardiyası var. 15 saatlik işten geldiğinde ve ertesi gün benim de vardiyam olduğunda, bir şeyi karıştırmamak için notlarını ve kılavuzu tekrar tekrar okuyorum. Hatta eski RoomMaster 2000 programının nasıl göründüğünü bile arıyorum ve bana yardımcı olabilecek herhangi bir YouTube videosu bulmaya çalışıyorum. Lukáš bana gülüyor. “Lake Louise’de çalışmak istemiyorsun.” “İstiyorum.” Lukáš homurdanarak Lake Louise’e tam kırk dakika sürdü. Dürtüselliğim onu sinirlendiriyordu. Değişiklikleri benden daha az sever, daha iyi adapte olsa da. Ve hiçbir şey söylemedi. Bunun bizim için iyi olduğunu biliyordu, bu kadar aceleye gelmese de.
Resepsiyonda ilk gün
Resepsiyonda ilk gün
“Pardon? Sizi anlamıyorum.” Emily telefonu çarptı. “Onları anlamadığımda, kapatıyorum. Onlarla zaman kaybetmeyeceğim.” Temiz İngiliz aksanıyla resepsiyon müdürü bana açıklıyor ve dışarı yağmura bakıyor ve bunun ona evini hatırlattığını söylüyor. Onu sadece yarı yarıya algılıyorum, en büyük düşman olarak telefona dikkatle bakıyorum. Ve sonra tekrar çaldığında, etrafta beni kurtaracak kimse yok. “23.11 tarihine dört geceliğine double suite rezerve etmek istiyorum.” Bana adını söyleyen bir Kanadalı diyor ama yazamadım. “Tamam, numaranızı verin, kontrol edip geri arayayım.” Cevap veriyorum, o bana numarayı söylüyor ve ben zaferle telefonu kapatıyorum ve bunun o kadar kötü olmadığına seviniyorum! Sonra numarayı yanlış yazdığımı fark ediyorum.

Ve sonra terör başladı

Yazın ortasındayız. Nasıl mümkün olduğunu bile bilmiyorum, ama sona yaklaşıyor ve yapmak istediğimiz yolculuk için yeterli paramız yok. Resepsiyon için temizlikten sadece yarım dolar daha az alsak da, temizlikten az saat aldık, vaat edilen haftada 40 saat değil, sadece yaklaşık 30 saat çalışıyorduk. Bu sadece yemek, telefon, sigorta ve Banff’taki gezilerimiz için maliyetleri karşıladı. Ancak resepsiyonla nihayet bir şeyler biriktirebileceğimiz bir maaş aldık. Kelimenin tam anlamıyla batmıştık. Daha uzun kalmaya karar verdik. Eylül sonuna kadar.

Türk müşterilerimin beni kovacağından korktum

Günün ne olduğunu bilmiyorum. İşte 15 saatim ve otelde çalışmıyorsam, yataktan Türkiye için iş meselelerini çözüyorum. Oteldeki işin Türkiye’deki performansım üzerinde olumsuz etkisi olmaya başladığından korkuyorum. Ama bunu çok fazla düşünemiyorum. Her boş dakikamı işe ayırıyorum ve hiçbir şeyi kaçırmamaya çalışıyorum. Sabah 6’da kalkıyorum, dokuza kadar bilgisayarda işleri hallediyorum, sonra işe gidiyorum ve bazı günler ancak gece 11’de dönüyorum. Yatakta bacaklarım yukarıda uzanıyorum, çünkü o kadar şişmişler ki uyuyamıyorum. Resepsiyonda iyi yaptığımız ortaya çıkıyor. Full-time orada olan Kanadalı’dan daha iyi. Dört vardiyadan sonra Emily bizi orada yalnız bırakabiliyor ve bir şey olmayacağını biliyor. Kanadalı Cindy’nin arkasında 20 vardiya var ve hâlâ başaramıyor. Ama resepsiyonda çalışmamız Vietnamlı temizlikçilerin bir kısmına, özellikle Lukáş’ın süpervizör olmasından sonra hoş gelmiyor.

Vietnamlı bizi yok etmeye çalıştı

İstediğimiz halde arka arkaya izin günleri almayı bırakıyoruz. İki haftadır gezide değiliz. İşte birlikte çalışamıyoruz. Resepsiyonda olduğumuz günlerde normalden daha uzun kalmamız gerekiyor. Ve bir gün böyle bir haftadan fazla ara vermeden çalışıyoruz. Yorgunuz. Bitkimiz. Her adımda gözyaşlarım akıyor. Sohbet etme havasında değilim. Ve bu açıkça işte bir sorun. “İyi misin?” “Evet.” “Kızlar seninle konuşmadığını söylüyor.” “Yorgunum. Yedi gündür çalışıyorum.” “Sana bir şey mi yaptılar?” “Yorgunum.” “Kızgın olduğunu düşünüyorlar.” “Sohbet etme havasında değilim. Yorgunum.” Küçük Vietnamlı beni sorguya çekiyor, sonra Lukáš’ı da sorguya çekmeye gidiyor. Bir döngü gibi. Bizi burada kasıtlı olarak üç saat daha bırakması önemli değil. Diğerlerine benden şikayet edip etmediklerini soruyorum. “Ne? Hayır. Sadece yorgun görünüyorsun.” Biyokimya diplomalı Japon Saori bana söylüyor.
Saori bio mühendis, şimdilik temizlikçi
Saori bio mühendis, şimdilik temizlikçi
Emily bizi çağırıyor. Küçük sinsi Vietnamlı Kim de bizi bekliyor. O zaman ilk kez, yurt dışında bir insanın sınıra ne kadar hızlı gelebileceğini anladık. Fiziksel, psikolojik ve finansal olarak. Bu yüzden en azından sağlık komplikasyonları veya yurt dışı sigortası etrafında evrak işleri ile uğraşmak zorunda kalmadığımız için memnundum (AXA’dan yıllık sigorta yaptırmıştık).

Burada kalamayacağımızı anlamaya başladık

“Sizi resepsiyona aldığımda, bunun ikinci işinizi etkilemeyeceği koşuluyla oldu.” Ne kadar harika bir yardım olduğumuz, ama başaramazsak resepsiyonda çalışmayı bırakmamız gerektiği konusunda bir ders alıyoruz. İkisi de bize değer verdiklerini açıklıyor. Kim’in bizi 7 gün arka arkaya çalıştırması sorun değil, ama sadece ayakta durduğumuz veya oturup konuştuğumuz vardiyalarımız açıkça öyle. Mantıklı değil. Onlara sanki uzaylı Ziyaretçiler olmuşlar gibi bakıyoruz, ama hemen gerçeği görüyorum. Kim resepsiyonda olmamızı istemiyor. Resepsiyonda başarılı olmamızı istemiyor. O ana kadar işimiz zorsa, şimdi gerçek cehennem başladı. Benim için biraz anlaşılmazdı, çünkü en yoğun sezonda iki çalışanı birden kaybetmeyi gerçekten göze alamazdı. Yine de Kim bunun olması için her şeyi yapıyordu. Lukáš gözdeydi, ben hepsini yiyordum. “Bizi birbirimize karşı kışkırtmaya çalışıyor.” Orada ikinci yılı olan arkadaşımıza söylüyoruz. Bakışı hemen bunun ilk olmadığını bize anlatıyor. “Size söylemek istemedim çünkü inanmazdınız.” Kim’in hakkında sadece en kötü şeyleri düşünmemiz için her şeyi yaptığı için neredeyse hiç konuşmadığımız Slovak ekliyor. Çiftleri ve arkadaşları ayırmanın Kim’in favori uygulaması olduğu ortaya çıktı. “Bir gün arkadaşsınız, ertesi gün hiçsiniz.” Ve bu, Lukáş’ın süpervizör olmasından sonra bizimle en iyi arkadaş olan, sonra bizimle konuşmayı bırakan diğer Vietnamlı için de geçerliydi. Sadece o değil, söylediği her kelimeden ona karşı nefret akıyordu.
Lukáš ve Yuya - Japon
Lukáš ve Yuya – Hangisi kim?

Önce açıklamaya çalıştık

Ve böylece Emily’ye gidip bakış açımızı açıkladık. “Benzer bir şey anlatan ilk siz değilsiniz.” “Ne yapmalıyız?” “Size gitmenizi söylemek istemiyorum çünkü size ihtiyacım var. Ama bana göre yapılacak bir şey yok. Gitmelisiniz, ama önce yönetimle konuşun ve onlara her şeyi anlatın.” Gitmek mi, gitmemek mi, işte sorun buydu. Lukáš kalmak istiyordu, arzuladığından değil, bir buçuk ay daha dayanabileceğimize inanıyordu. Ama ben zaten psikolojik olarak kötüydüm. Ne diyeceğiz, Kim’in tüm nefretini yiyen bendim.

Ne istersen yap, ben dağlarda rehber olmaya gidiyorum

“Ben gidiyorum, ne istersen yap.” Ve böylece Lukáş’la ayrılmaya karar verdik. Luky’nin beklemediği şey, 2 saat içinde iş bulmamızdı. Ve 4 saat içinde görüşmede oturuyor olacağımızdı. Míša bizim kurtarıcımızdı. Kanada’daki en iyi bir buçuk ay için Míša’ya minnettarız. Ne yapacağımız umurumda değildi, öncelikle buradan gitmek istiyordum, bulduğum tüm ilanlara yazdım ve sonra Banff’taki Çek ve Slovak grubuna yazmak aklıma geldi. Lake Louise’den Míša cevap verdi. Onu aradım ve bizim için işi olabileceğini söylüyor, gelip gelemeyeceğimizi sordu. Konuşmadan resepsiyon gibi bir şey olduğu izlenimini edindim. Ne kadar yanıldım. “Lake Louise’de çalışmak istemiyorsun.” “Evet, istiyorum.” Lukáš Lake Louise’e tam kırk dakika homurdanarak sürdü. Dürtüselliğim onu sinirlendiriyordu. Değişiklikleri benden daha da az sever, çok daha iyi adapte olsa da. Ve hiçbir şey söylemedi. Bunun bizim için iyi olduğunu biliyordu, bu kadar aceleyle hoşuna gitmese de. Hemen anlaştık. Míša bizi Lake Louise’in dezavantajları konusunda uyardı. Ana dezavantaj olan barlardan izolasyon bize cennet gibi göründü, çünkü bu her hafta bar davetlerini reddetmek zorunda kalmayacağımız anlamına geliyordu. Bu harika dezavantajtan duyduğumuz mutluluk, bunun doğru adım olduğunun işaretiydi. Biz sadece dağlara tırmanmayı tercih ediyoruz. Rehber olacağımız ortaya çıktı. Konuşmaktan nefret ettiğimi söylemiş miydim?
Yüklenmiş araba
Yüklenmiş araba

Birkaç gün içinde yaklaşık 80 sayfa metin öğrenmemiz gerekti

Arabamızı patlamaya kadar yükledik ve hafta sonunda Lake Louise’e taşındık. İki gün eğitim ve üçüncü gün ilk grubumuzla rehberlik yapacaktık. Materyallere baktım. Baştan sona okudum ve hiçbir şey anlam ifade etmedi. Yaklaşık seksen sayfa geldi ve ben o zamana kadar bunları gözden geçirebilirsem şanslı olacağımı düşünüyordum, ezberlemeyi bırakın. Takip eden iki günde ayılar, geyikler, muflonlar, ren geyikleri, adını bilmediğim garip kuşlar, aynı sorunu olan kemirgenler, ağaçlar, çiçekler ve dağlar hakkında temel bilgileri öğrenmemiz gerekiyordu. Panik. Ama ilk kez bir buçuk ay geçireceğimiz yorum merkezine çıktığımızda bu panik geçti. Bulutlar dağların tepelerinin hemen altında yüzüyor, birbirine çarpıyor ve bir yorgan oluşturuyorlardı. Ne kadar güzel bir yorgan! İngiliz prensesinin (Louise Saksonya-Coburg, tam adıyla Louise Caroline Alberta) adını taşıyan göl üzerindeki buzulu yalayan güneş manzarası, adının aynı zamanda çalıştığımız eyaletin (Alberta) adı olması.
Whitehorn dağında işten manzara - ilk gün
Whitehorn dağında işten manzara – ilk gün

Ve iki günlük eğitimden sonra ilk grubumuza dağlarda rehberlik yapacaktık

İki günlük eğitim bitti ve Kai önümüzde durdu ve sordu: “Peki, hanginiz gidecek?” Aslında sabah anlaşmamız bir gün daha beklemekti. Bu yüzden şok olduk, hazır değildik, henüz kimsenin rehberlik yapmayacağı rahatlamasının tadını çıkarıyorduk. Özellikle Kai’nin nasıl rehberlik yaptığını gördükten sonra. Bunu asla yapamayacağımızı düşündük. Takvimde vardiya 3 olarak ikimiz de vardık, bu yüzden bir gün önce Lukáš’ın gideceğine karar vermiştik, çünkü ben korkmuştum. Ama şimdi onun da istemediği görünüyordu. Derin bir nefes aldım. Bir kez. İki kez. Üç kez. “Ben giderim.” Lukáş bana bakıyor. Ve o an, herkesin babama benzediğimi düşünse de, en güçlü özelliklerimin senden olduğunu fark ediyorum, anne. Annem bir keresinde aslında cesur olduğunu söylemişti, çünkü bir şeyden çok korksa ve kabuslar görse bile, sonunda yine de yapıyor. Ve ben bu anda ve Kanada’da daha gelecek birçok anda, aslında tamamen aynı olduğumu fark ediyorum. Ve kendimde sevdiğim ilk özelliği keşfediyorum. “Ben giderim.” Lukáš tepki veriyor. Ve gitmeme gerek olmadığını söylüyor. Gideceğini söylüyor. Kai ikimizin de gitmesine karar veriyor.
Koç ve dağ keçisiyle ilk tanışma
Koç ve dağ keçisiyle ilk tanışma
Hayvanlarla kaynaşıyoruz - Lucka ve muflonlar
Hayvanlarla kaynaşıyoruz – Lucka ve muflonlar
✈️ Ucuz uçak biletleri
Kanada: en ucuz uçak biletleri 601 €’dan başlayan fiyatlarla
Tüm havayollarının fiyatlarını karşılaştırın, en ucuz tarihleri bulun.
Uçak bileti bulun →

Kanada’da ilk büyük başarı

Ve harika. Grubumuz küçüktü, sadece dört kişi. Lukáš’la duraklarımızı bakışlarla bölüştük ve birbirimize atlamamak için dikkat ettik. Kendimizle gurur duydum. İyi bir takımız. Ve grubumuz bizi yüksek bahşişle ödüllendirdi ve sonra bunun için olan kartlara harika bir pozitif yorum yazdı. Daha sonra başka bir rehber Melissa’nın ilk turuna çıkmaya cesaret etmesinin birkaç hafta sürdüğünü öğrendik.

Kanada’da en iyi ay

O gün Kanada’daki en mutlu bölüm başladı. Yerel çalışan konaklama tesisi küçük daireler şeklindeydi, büyük bir odamız ve mutfağımız vardı ve iki banyoyu sadece üç kişiyle daha paylaşıyorduk. İlk kez çalışma sonrası zaman geçirmek istediğimiz meslektaşlarımız oldu ve ilk iki hafta günde on saatten fazla çalışmamız önemsiz gibi göründü. Aniden Rockies’i tamamen farklı bir perspektiften görüyorduk. Oradaki flora ve fauna hakkındaki bilgiler Banff ve Lake Louise sevgimizi derinleştirdi. Dağları evimiz olarak algılamaya başladık.
Günlük rutin :)
Günlük rutin 🙂

Her şey aynı raylara nasıl döndü

Ama sezon bitti ve Kanada ve Amerika’daki yağmurlu roadtrip’imize çıktık, New York’ta bitirdik ve eve uçtuk. Türkiye’ye. Bu sefer Türkiye’de çok daha fazla gezeceğime ve gezilere çıkacağımıza ve zamanı anlamlı geçireceğimize söz versem de, aniden her şey eski raylarına geri döndü. İlk hafta bilgisayarla kanepede uzanabileceğimi söyledim, çünkü bir aylık seyahatten yorulduğum doğruydu, ama bir hafta iki oldu ve iki haftadan üç ay oldu. İki kez geziye çıktık.

Kanada’yı zaten bildiğimizi düşünüyorduk. Şimdi buna gülüyorum

Geri uçma zamanı geldi. Kasım ayında Calgary’ye biletleri almıştık, orada kalmayı planlıyorduk. Her şeyin daha kolay olacağını düşünüyorduk. Kanada’yı zaten biliyorduk. Ama biz Kanada’da yazı biliyorduk. Dağları biliyorduk. Banff Ulusal Parkı’nda yazın insanlara talep olan işi biliyorduk. Calgary’ye yöneldik, burada son zamanlarda on bin kişi işini kaybetti, gökdelenler boşaldı ve hareketli şehir bir hayalet şehir haline geldi. Şimdi yavaş yavaş toparlanıyordu, ama hâlâ burada ciddi sayıda işsiz vardı. Ve ne söyleyeceğiz, kimi tercih edersiniz. Ukraynalı mı yoksa Türk mü? Ve Kanadalılar’ın nasıl karar vereceğini düşünüyorsunuz. Kanadalı mı yoksa Türk mü? Kanadalı adı ve aynı deneyimle %60 daha fazla görüşme daveti alacağınıza dair çalışmalar bile var. Ama biz bunu basit gördük.

İşsiz ve parasız. Hayatta kalır mıyız?

Bir arkadaşımızla anlaştık, evlerinde bizim için küçük bir daire olacaktı. Kanada’ya dönmeden önce bir haftalığına İngiltere’ye uçtuk, uçuştan bir gün önce hâlâ oraya taşınamayacağımızı öğrendik. Gerginiz. İşsiz. Konaklama yok. Kanada hesabımızdaki parayla iki haftadan fazla hayatta kalamayacağımıza dair küçük şanslarla. Tüm uygun fiyatlı konaklama tesisleri ayrıca tükendi ve Calgary’de -29 derece bildirdiler. Çek-Slovak topluluğu bizi yine kurtardı. Oraya yazdıktan sonra, birkaç saat içinde birkaç aileden ve çiftten yanıtlar aldık, onlarda kalabileceğimizi söylediler. Uçağa binmeden önce birkaç numara kaydettik ve bir Slovak çiftle zaten anlaşmıştık, bizi havaalanından alacaklardı.

Gönderdiğimiz 600 özgeçmişten sadece 2 görüşme daveti geldi

Şanssızlık içinde şanslıydık, çünkü ilk iki gece kaldığımız Martin’de tam birini işten çıkarmışlardı, bu yüzden Lukáš ilk haftadan itibaren çalışmaya başladı. Dairemiz iki gün içinde de yaşanabilir hale geldi ve her şeyin yolunda olduğu görünüyordu. Ama ben ne pahasına olursa olsun iş bulamıyordum. Görüşmeden görüşmeye, özgeçmişleri her yere dağıttım, sabahtan akşama kadar gönderdim, ama yaklaşık 600’den sadece iki görüşme daveti geldi. Sonunda bağış toplama işine girdim. Üç turlu görüşme ve ikinci tura geçmek için bir konuşma öğrenmem gerekiyordu.
IMG_2583
Lukáš ve yeni arabası

-20 derecede kendimden nasıl palyaço yaptım

Halka açık konuşmaktan ne kadar hoşlanmadığımı söylemiş miydim? Kanada’da birkaç kez konfor alanımın sınırlarını aşmak zorunda kaldıysam, -20 °C’de sokakta insanlara, Afrika’dan bir çocuğu orada evlat edinmeleri için ikna etmeye çalışmak bana en çok şey verdi. İnsanlara bağırmak, kendimden palyaço yapmak, donmamaya çalışmak. İnsanları durdurmak bile zordu. Yeterince uzun süre durup tüm öğrendiğim konuşmayı söyleyebilmem neredeyse inanılmaz görünüyordu, ama onları bir çocuk evlat edinmeye ikna etmek, zorlamak, bunu bir sanat olarak görüyorum. Hoş +20 derecede zor olacak bir sanat, ama -20’de kesinlikle gücüm yoktu. Sadece sekiz saatten sonra vücudumun her yerinde ağrılarla eve gelmekle kalmadım, psikolojik olarak da tükendim. Konuşmaktan tükendim. İnsanları istemedikleri bir şeye zorlayan her andan tükendim. Ve bu, bunu yapamayacağımı söyleyen kısımdı. İnsanları istemedikleri bir şeye zorlamak istemiyorum, birlikte çalıştığım insanlara hayran olsam bile. Ama bu benim için çok fazlaydı.
IMG_7207
Hiç üşümüyorum

İlk büyük sınav

Facebook gönderilerimizi okuyorsanız, daha yeni başladığınız bir işte nasıl istifa edeceğinizi yazdığımı biliyorsunuz. İşte ilk sınavım buradaydı. Hoş bir şey değil, ama dürüst olmak zorundaydım ve dürüstlük takdir ettikleri şey. İyi ayrıldık ve hâlâ o haftayı beni diğer tüm deneyimlerden daha fazla güçlendiren bir şey olarak görüyorum.

Ve sonra tekrar yanlış adım attım

Ama uzun süre işsiz kalamam artık. Özgeçmişimi bin kez yeniden yazdım, yapıyı yeniden düzenledim, Starbucks’tan kötü kısa deneyimleri vurguladım ve Youtube’dan latte art öğrendim ve havada hayali sütle el hareketlerini çalıştım (şaşıracaksınız ama ilk kalp gerçekten başarılı oldu). İki gün sonra Olly Fresco’da Barista olarak başladım.
IMG_7282
Kötü işten kötü fotoğraf
Kanada'da kiralık onaylı araçlar🚗 Reklam · Seyahatte araç kiralamaKanada'da kiralık onaylı araçlar

DiscoverCars fiyat karşılaştırma sitesini kullanın: onlarca yerel ve uluslararası araç kiralama firmasının fiyatlarını karşılaştırır, rezervasyonların çoğunu da ücretsiz iptal edebilirsiniz.

Kanada'da araç fiyatlarını karşılaştırın →
✓ DiscoverCars fiyat karşılaştırma✓ çoğu rezervasyonda ücretsiz iptal✓ gizli ücret yok

İşverenin sizi kameralardan izlediği zaman

Ve size mutlu son vermek isterdim, ama olmadı. Olly Fresco’daki müdür/sahibinin çalışanlarına bağırmayı sevdiği ve kameralarla her adımlarını izlediği ortaya çıktı, bu yüzden yapacak bir şey yoksa, en azından bir şeyler yaptığınızı taklit edebilmek için sözde bir aktivite bulun. Orada iki günden sonra umutsuzca mutsuz olmaya başladım. Sadece müdürden değil, aynı zamanda servis seviyesi ve kalitesinden de. Sahibi bizden kalite yerine hız istiyordu ve her kuruşu biriktirmeye çalışıyordu. Bayat süt sunduğunu öğrendiğimde, gitmeye karar verdim. Görüşmede uzun süre arayan birini aradığını söylediğini belirtmiş miydim? En az bir yıl? Ve her gün bir ay sonra ayrılmayacağımı umduğunu tekrarladığını? Tam olarak bunu yaptım. Calgary merkezindeki yüksek bir binada bir kafe/fırın buldum, evimizden sadece beş dakika uzaktaydı, Olly Fresco’ya arabayla yarım saat veya otobüsle bir saat gidiyordum, bu yüzden açık bir seçimdi. Ona gittiğimi söylemek zorunda olduğumu bildiğimde nasıl hissettiğimi hayal edebilirsiniz. İçim kötüydü, uyuyamıyordum. Sabah mı yoksa işten sonra mı söyleyeceğimi bilmiyordum. Ama söylemem gerektiğini biliyordum. Derin bir nefes aldım. Derin nefes düşündüğünüzden daha güçlüdür. Şimdi stabiliz. Kesinlikle son engel değil. İşte mutluyum. İşten sonra projelerim üzerinde çalışmak için çok zamanım var ve Pazartesi kafe/fırınımız için sosyal medyada kampanya başlatıyoruz (Bazen öğleden sonra dörtte bitkin uykuya daldığımı düşünmeyin. Ama yüzümde gülümsemeyle.). Ve bizi ne bekliyor? Göreceğiz.IMG_7427 İstanbul’da nanoSPACE için masamda onlarca özgeçmiş olduğunda, yurt dışı deneyimi içeren tek bir tanesi kenara koydum. Ve sonunda diğerlerini çok aşan aday olduğu ortaya çıktı. Enerji, psikolojik dayanıklılık ve hedef odaklılıkla. Yurt dışında yaşamak masal değil. Mücadeledir. Muhteşem bir mücadele. Muhtemelen en iyi ve en kötü anları yaşayacaksınız. Ama buna değer.
📶 SEYAHATTE MOBİL İNTERNET · Kanada
Tatilde eSIM ile mobil internet
⚡ 2 dakikada QR ile etkinleştirme · 📱 fiziksel SIM kart gerekmez · 🌍 3 ülke · başlangıç fiyatı 4,50 €
Kuzey Amerika için eSIM seçin →
✅ Loudavým krokem seyahat blogunun ekibinden · Kendi projemiz – lk-sim.com

İlgili yazılar

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Buradasınız

DestinasyonlarKanadaKanada’da Çalışmak Hakkında Size Yazmadıklarımız

Blogdaki son yazılar