Bugün biraz farklı bir yazı olacak. Daha çok Tatraları nasıl geçebileceğinizi arıyorsanız diğer yazımıza göz atın. Bugün size Tatra Dağları‘ndaki tehlikeden, oraya neden gittiğimizden ve aslında orada neler yaptığımızdan bahsedeceğim. Slovakya’ya olan sevgimi ve sizin de onu neden sevmeniz gerektiğini anlatacağım.
Tatra Dağları nerede diye merak edenler için kısaca söyleyelim: Slovakya ile Polonya sınırında uzanan bu dağlar, Karpatya’nın (Karpat Dağları) en yüksek bölümünü oluşturuyor. Polonya tarafındaki en bilinen dağ kasabası Zakopane, biz ise bu yazıda Slovak tarafında yaşadıklarımızı anlatıyoruz.

Kapsamlı gezi rehberi: Slovakya — gezi rehberi ve gezilecek yerler
Slovakya misyonu nasıl başladı
Kalbimde Slovakya’ya ayrı bir yer var. Babam, Çekoslovakya döneminden kalan ortak tarihimizi unutmamamız için özellikle çaba gösterdiğini söyler. Bu yüzden yaz tatillerimi Slovakya’da ya da Slovak arkadaşlarla geçirirdim. Onlar da “lopta”nın (top) ne olduğunu bilmeme ve “čučoriedka” (yaban mersini) ile “fialôčka” (menekşe) kelimelerini doğru telaffuz edebilmeme büyük önem verirdi.
Bu sayede Slovakçayı pek zorlanmadan anlıyorum. Slovakça kitaplar okuyorum, hakiki Doğu Slovakyalıların Košice aksanı bile beni şaşırtmıyor.
Slovak arkadaşlarımla bağımı koparmamaya çalışıyorum; onların daha vahşi ve daha çılgın kanına hayatımda ihtiyacım olduğunu hissediyorum. Bu yüzden bir yıl önce Lukáš’ın bana Slovakya’ya hiç gitmediğini itiraf etmesi benim için büyük bir şok oldu. Slovak arkadaşımızı zaman zaman anlamıyordu, üstelik gerçek bir halušky (Slovak usulü peynirli hamur yemeği, genelde domuz pastırmasıyla servis edilir) bile tatmamıştı.

Ve böylece Slovakya misyonum başladı. İlk fırsatta Lukáš’ı Bratislava’ya götürdüm, onu Slovak arkadaşlarımın çoğuyla tanıştırdım ve eline Slovakça kitaplar tutuşturdum. O da okudu, okudu, sonra dinledi, dinledi; ta ki birlikte Slovakya’daki Tatra Dağları‘nda durduğumuz o güne kadar. O gün “Buraya taşınıyoruz” dedi.

Bu, benim 15 yıl önce Bratislavalı arkadaşlarımı konuşurken dinlediğimde söylediğim cümlenin ta kendisiydi. O zamanlar kesinlikle bir Slovakla evleneceğimi düşünüyordum (yaklaşan düğünümüze bakılırsa bu pek gerçekleşmeyecek gibi). Ama Slovakya’da yaşama fikri uzaklaşmıyor. Aksine giderek yaklaşıyor.
Bir Çek klasiği mi? Trende bomba ihbarı
Biz yola Prag’dan çıktık; oradan Tatralara direkt trenle 6 saatte ulaşılabiliyor. Ancak biz Nanoden etkinliğine katıldığımız Ostrava üzerinden gittik.
Her şeyi tam olarak hesaplamıştık: Son seferle Štrba’ya (Tatranská Štrba köyü) varacak ve tam zamanında aktarma yapıp biraz “punk” konaklama yerimizin bulunduğu Štrba, zastávka durağına (Štrba köyü; evet, isimler konusunda tam bir karmaşa var) giden küçük trene yetişecektik.

Ama Kladno’da biri trende bomba olduğunu ihbar etti ve Ostrava’dan Štrba’ya giden trenimiz 40 dakikadan fazla rötar yaptı. Saat akşam ondu, bu yüzden taksiye binmeye karar verdik (ne de olsa konaklama yerimize yaklaşık 5 kilometre vardı).
Ne var ki büyük şehrin iki şımarık çocuğu (kendimizden bahsediyorum) hesabı yanlış yapmıştı; tabii ki küçük bir kasabada cumartesi akşamı taksi bulmak o kadar kolay değil. Taksicilerden biri en erken bir saat sonra gelebileceğini, diğeri ise artık yatmaya gittiğini söyledi. Başka bir numara da bulamadık.
Slovakları neden bu kadar seviyorum
Slovaklarda çok takdir ettiğim yardımseverlik ve sıcakkanlılık, sırtımızda 10 kiloluk çantalarla gece yarısı konaklama yerimize doğru yürümeye başladığımız anda kendini gösterdi. Kaldığımız apartın sahibi “Yürüyerek gelecek değilsiniz herhalde” dedi ve gelip bizi aldı.

Kişi başı yaklaşık 10 euroya konaklama
Konaklamamız kişi başı yalnızca yaklaşık 10 euroya (250 CZK) mal oldu, bu yüzden neyle karşılaşacağımızdan biraz çekiniyorduk. Kendimizi sanki retro bir filmden fırlamış bir evde bulduk. Merdivenler büyükannemin tavan arası gibi kokuyordu, apartlar ise hakiki, katıksız sosyalist dönem mobilyalarıyla döşenmişti. Yine de her yer pırıl pırıldı, öyle temizdi ki yerden yemek yiyebilirdiniz.

Mayıs sonunda Slovakya’daki Tatra Dağları’nda olmanın hem avantajları hem de dezavantajları var. Avantajlarla mı başlayayım, dezavantajlarla mı? Önce avantajlar: Ortalıkta turist yok. Karşılaştığınız insanların çoğu Slovak.
Okul gezileri, şirketlerin takım etkinlikleri ya da kısacası yerel halk ve şehirden günübirlik gelenler. Gelelim dezavantajlara. Patikaların çoğu ancak haziran ortasında açılıyor. Ne yazık ki bunu bilmiyorduk, çünkü tabii ki önceden hiçbir şey araştırmamıştık.
Tatra Dağları’nda tehlike: Burada neden YUKARI bakmak ZORUNDASINIZ
Neyse ki ilk adımlarımız bizi turizm danışma ofisine götürdü. Kendimizden emin bir şekilde içeri girip Kôprovský štít’e çıkacağımızı söyledik ve harita istedik. Daha tezgâha varmadan planımızı yerle bir ettiler: Oraya kesinlikle gidemeyeceğimizi, çünkü yolun kapalı olduğunu söylediler.

Bize Štrbské pleso’dan Popradské pleso’ya, oradan da Sliezsky dom’a yürümemizi önerdiler. “Popradské pleso’ya vardığınızda bulutlara bakın ve devam edip etmeyeceğinize karar verin. Sakın zirvede fırtınaya yakalanmayın,” diye haritada gösterdi danışmadaki genç, biz de başımızı sallayıp onayladık. Sonra Popradské pleso’ya vardık, fırtına bulutlarına bir göz attık, omuz silktik ve tepeye tırmandık (o tepenin adı Ostrva).
Evet, ve sonra o an geldi. Üstelik sıradan bir çisenti değildi. Slovak milli marşının (“Tatraların üzerinde şimşekler çakıyor” diye başlar) özünü tam anlamıyla kavradığınız türden, gerçek bir fırtınaydı.

Az kalsın nasıl ölüyorduk
Fırtınaları hep sevmişimdir. Ama sağanak yağmurun altında Sliezsky Dom’a doğru yürümeye devam ederken fırtınayla ilişkimi hızla gözden geçirmeye başladım. Ne yağmurluğumuz vardı ne de bir sweatshirtümüz. Etrafımıza şimşekler düşüyor, çevredeki dağlara çarpıp kırılıyordu.
“Bana yıldırım düşerse lütfen bütün mesajlarımı silin. Yoksa kız arkadaşım beni bir kez daha öldürür.” diye şakalaştı yanımızdaki Slovak, ama biz pek komik bulmadık. Ne de olsa Çek’tik. Çekler de Tatra’da düşmeyi pek sever (yola çıkmadan önce bize defalarca hatırlatıldığı gibi).
GÜM. GÜM. GÜM
Gök gürültüsü dört bir yandan geliyordu, yağmurdan patikayı göremiyorduk ve çoktan son dualarımızı etmeye başlamıştık.
BUM.
Yere kapaklandım ve başımı korudum. Yıldırım birkaç adım ötemize düşmüştü. Kalbim midemde, damarlarımda, ciğerlerimde, kafamdaydı; kısacası her yerde, doyumsuzca kan pompalayışını duyuyordum. Resmen fırtınanın tam ortasında kalmıştık.

Etrafınızda şimşekler çaksa bile yürümeye devam etmek zorundasınız
Yine de yürümeye devam etmekten başka yapacak bir şey yoktu. Böylece şakacı Slovakla birlikte üçümüz, titreyen bacaklarla zirvenin yanından geçtik. Artık insandan çok, hareket eden su kütlelerine benziyorduk. Üstümüzde kuru tek bir yer kalmamıştı. Ama bu bizi hiç dert etmiyordu. Adrenalinle karışan su aslında epey ılıktı ve tek derdimiz bir an önce aşağı inmekti.

Fırtınanın içinde geçen bir saatin ardından yağmur birden hafifledi ve kendimizi (nihayet!) ormandan aşağı inen patikada bulduk. Slovak arkadaşımız bizi Tatra çayı ve halušky (peynirli patates hamuru, genelde domuz pastırmasıyla servis ediliyor) yemeye götürdü. 23 km, 900 m irtifa kazancı, sırılsıklam kıyafetler ve kanımızdaki biraz alkolle kendimizi sonunda Slovak Tatraları’nda vaftiz edilmiş gibi hissettik. Bir de hemen gidip yağmurluk aldık.
Yağmurluğunuz varsa plan yapmamanın avantajı

Ertesi gün işe yaramaz hâldeydik (kondisyonumuz kışla birlikte kış uykusuna yatmıştı ve o günden beri onu bir daha görmedik). Her yerimiz ağrıyordu ama günü hiçbir şey yapmadan geçirmek istemedik. Bu yüzden Skok şelalelerine giden, nispeten kolay bir doğa yürüyüşüne çıktık.
Sırt çantasındaki iki yağmurlukla güvence altına alınmış güzel havada yapılan bu harika yürüyüş yaklaşık 2-3 saat sürüyor (şelalelerde ne kadar oyalandığınıza bağlı), bu sürede 10 km yol ve 400 m irtifa kazancı aşıyorsunuz. Kesinlikle buna değer, çocuklar bile rahatlıkla yürüyebilir.

Plan yapmamanın avantajı şu: Biri size gerçekten güzel bir yer önerdiğinde, mesela ertesi gün hemen yola çıkabiliyorsunuz. Biz de tam olarak bunu yaptık.
Fırtınanın ortasında tanıştığımız Slovak arkadaşımız, dağ kulübelerinden birinde bir gece geçirmeden Tatra’dan kesinlikle AYRILMAMAMIZ gerektiğine bizi ikna etti. Téryho Chata ile Chata pri Zelenom plese arasında kararsız kaldık.
🚗 Reklam · Seyahatte araç kiralamaSlovakya'da kiralık onaylanmış araçlarDiscoverCars fiyat karşılaştırma sitesini kullanın: onlarca yerel ve uluslararası araç kiralama firmasının fiyatlarını karşılaştırır, rezervasyonların çoğunu da ücretsiz iptal edebilirsiniz.
Slovakya'da araç fiyatlarını karşılaştırın →Mutlaka bir dağ kulübesinde gecelemelisiniz
Sonunda daha az popüler ama (fotoğraflarda da gördüğünüz gibi) nefes kesen bir manzaranın ortasındaki muhteşem kulübeyi seçtik: Tatranská Lomnica’dan yola çıkılan Chata pri Zelenom plese. Tatra Dağları’nda küçük bir mucize gibi. 19. yüzyılın sonundan beri burada duruyor ve iki kez yanmış. Kim yönetiyorsa adı da ona göre değişmiş. Habsburglar döneminde Friedrich Kulübesi, eski rejim döneminde ise Brnčál Kulübesi olarak biliniyordu.

Bugün yeşile boyalı, harika bir zümrüt rengi gölün kıyısında duruyor ve onu kocaman, tüylü bir köpek bekliyor. Kulübeye en güzel manzarayı, buradan Skalnaté pleso yönündeki tepeye (aslında dağa) tırmanırken yakalıyorsunuz.
Akşam yemeği ve kahvaltı dahil fiyatı 29 euro; biz üstelik iki kişilik bir oda bile aldık, yepyeni lüks duşları da var (evet, duş almayı severiz). Buraya gitmeyi düşünüyorsanız yerinizi erkenden ayırtın ve istediğiniz yemeği önceden sipariş edin. Size seve seve vegan bir şeyler de hazırlıyorlar, belki başka diyetlere de uyum sağlayabilirler.

Yemekhaneden dağlarla çevrili zümrüt gölcüğe bakan manzarayı anlatmak çok zor. Fotoğraflarımıza bakıp burayı harika bulduysanız, size şunu söyleyeyim: Gerçekte çok ama çok daha güzel.

Kulübede geçirdiğimiz geceden sonra içimizde bir şeyler değişti. Parmak uçlarımıza kadar tarifsiz bir huzur yayıldı. Trene geri dönmek için hafiflemiş ve son derece mutlu bir şekilde aşağı indik. Gözlerimizde yıldızlarla eve dönerken birbirimize dile getirmediğimiz bir soruyla bakıyorduk: Buraya ne zaman tekrar geleceğiz?
Çok geçmeden geri döndük ve ardından Tatra Dağları’nı baştan sona yürüyerek geçtik.





