Uganda RoadTrip #3: Bir Goril Bize Dokunmaya Geldiğinde

KısacaUganda’daki Bwindi Ulusal Parkı‘nda bir dağ gorilliyle karşılaşmamız, ormanda saatlerce süren zorlu bir yürüyüşün ardından geldi: İki yaşında bir goril bize iyice yaklaştı, bizi kokladı ve yarım daire şeklinde oturduğumuz grubun ucuna gelip oturdu. Goril trekkingi izni kişi başı 450 dolara geldi (sezonda 650 dolar), hamallara ayrıca en az 15 dolar bahşiş veriliyor. Dünyada yalnızca 800 dağ gorili yaşıyor ve hepsi Uganda’daki iki ulusal parkta bulunuyor; bu parklardan biri Kongo Demokratik Cumhuriyeti ve Ruanda’ya da uzanıyor. Gorillere gitmeden önce kişi başı 235 dolara Ay Dağları’nda 3.147 metreye çıkan iki günlük bir yürüyüş yaptık, Bunyonyi Gölü’nde ve Queen Elisabeth Ulusal Parkı’nda da mola verdik.
Uganda’da bir daha asla karanlıkta yola çıkmayacağız. Bunu birbirimize söz vermiştik ve sabah gerçekten erkenden yola koyulduk. Olmadı. Ay Dağları’na giderken karanlık da fırtına da yolda yakaladı bizi. Karanlıkta toprak yollarda araba sürmekten daha kötü bir şey olamayacağını düşünüyorsak yanılmışız: Bugün anladık ki suyla dolmuş, iki metre derinliğindeki çukurlar ölüm kalım meselesi hâline gelen sert bir arazi sürüşü okuluymuş.
7 saatlik yürüyüşten sonra 3.147 metrede
7 saatlik yürüyüşten sonra 3.147 metrede (Canon 6D ile çekildi)
İki günlük yürüyüşe çıkmak artık hiç içimden gelmiyordu. Yürüyüşün başladığı hostele yerleştik ve sabah kesinlikle gideceğimizi ilan ettik. Ama ikimiz de buna inanmıyorduk. Birbirimizi hayal kırıklığına uğratmak istemiyorduk, ama o iç karartan yağmur insana tek bir şey hissettiriyordu: buradan bir an önce kaçıp gitmek.
  Sabah ise bize sürpriz yaptı: hava harikaydı. İkimiz de gitmemek için tek bir bahane bulamadık ve yola çıktık. Ay Dağları’na rehber ve hamallar olmadan giremezsiniz. Üstelik epey pahalı. İki günlük gezi kişi başı 235 dolar tutuyor; buna bir de hamallara verilmesi gereken bahşişler ekleniyor. Hamal tutmak zorunlu, ama şirket onlara ödeme yapmıyor. Hepsi köyden insanlar.
Rwenzori Dağları'nda hamallarımızı aldığımız köy
Rwenzori Dağları’nda hamallarımızı aldığımız köy (Canon 6D ile çekildi)

Önce yokuş, sonra dik yokuş

“Şimdi yaklaşık dört kilometre düz gideceğiz, sonra tırmanmaya başlayacağız.” Rehberimiz böyle anlattı ve yol boyunca aslında tırmanış olan bir yere neden “düzlük” dediğine şaşırıp durduk. Sonra anladık: Onun için tırmanış, ellerinizi de kullanmak zorunda kaldığınız yerdi. Çok geçmeden hamallarımızın varlığına şükreder olduk. Güneş kavuruyordu, biz de ormanın içinden zorla ilerliyorduk.
Her şeyi hamallara teslim etmek zorunda kaldık. Yalnızca fotoğraf makinemi taşımama izin verdiler.
Her şeyi hamallara teslim etmek zorunda kaldık. Yalnızca fotoğraf makinemi taşımama izin verdiler. (Canon 6D ile çekildi)
Rehberimiz pek de rehber sayılmazdı. En sık söylediği cümle şuydu: “Burada mola?” Ondan işe yarar bir şey ancak burada zehirli yılan olup olmadığını sorduğumuzda alabildik. “Var. Burada yeşil mamba, kara mamba ve tüküren kobra var.” Siyah yüzünün ortasında bembeyaz dişleri bir gülümsemeyle parladı. “Yani yalnızca dünyanın en tehlikelileri,” diye yorum yaptı Lukáš. “Evet, ama onlarla karşılaşmak için çok büyük şans lazım!” Rehber gülümsedi, biz de içimizden, bizi öldürebilecek bir yılanla karşılaşmanın gerçekten de büyük bir “şans” olacağını düşündük.
Yolda ne mamba ne de kobra gördük, ama şelale bol bol vardı
Yolda ne mamba ne de kobra gördük, ama şelale bol bol vardı (Canon 6D ile çekildi)

Uganda usulü saklambaç tiyatrosu

Yolun yarısına geldiğimizde ve canımız çıkacak gibi olduğunda öğle yemeği için mola vermemiz gerektiğine karar verdik. Hamallar yiyecekleri çıkardı, sonra rehberle birlikte köşeyi dönüp gözden kayboldular. Gülüştüklerini, şakalaştıklarını duyuyorduk; ama yemek biter bitmez geri geldiler, sustular ve yanımızda oldukları sürece tek kelime etmediler.
Rehber bize nerede uyuyacağımızı gösterir göstermez ortadan kayboldu
Rehber bize nerede uyuyacağımızı gösterir göstermez ortadan kayboldu (Canon 6D ile çekildi)
Sonunda kulübeye vardık. Ama burada hiç manzara olmadığını fark ettik. “Bunun için daha yukarı çıkmamız gerek, ama karar sizin,” dedi Ugandalı rehber. Biz de sürüne sürüne daha yukarı tırmandık, ama hemen kendimize lanet ettik; çünkü önümüzdeki günlerde vücudumuzun bunun için bize hiç teşekkür etmeyeceğini biliyorduk. Toplam 7 saatin sonunda 3.147 metredeydik. Kesinlikle değdi.
Dağdaki otelimiz
Dağdaki otelimiz (Canon 6D ile çekildi)
Ama asıl tiyatro burada başladı. “İşte geldik,” dedi rehber ve uyuyacağımız kulübeyi gösterdi. Sonra da üç hamalımızın ve daha önce oraya gelmiş başka yerlilerin bulunduğu minicik bir barakaya girip gözden kayboldu.
Her yerimiz ağrısa da manzara buna değdi
Her yerimiz ağrısa da manzara buna değdi (Canon 6D ile çekildi)

Beyaz Çek paşalar

“Sitede, yürüyüşten sonraki olağan aktivitenin rehberle sohbet etmek olduğunu yazıyordu.” Barakaya saklanmış Ugandalılara bakıp keyifle böyle yorum yaptım. Rehberimizi o gün yalnızca bir kez daha, “brifing” sırasında gördük; o da kahvaltının saat yedide olduğunu ve 7.30’da yola çıkacağımızı bildirmekten ibaretti. Bu arada hamallar ara ara ortaya çıkıp bize çay, bisküvi, çorba ve ardından ana yemeği getirmeye başladı. Bir porsiyon beş kişilikti ve hiçbir zaman bitiremeyeceğimiz için kendimizi mahcup hissettik. Kimse bizimle konuşmuyordu.
Akşam yemeğinde bize birkaç çeşit yemek getirdiler
Akşam yemeğinde bize birkaç çeşit yemek getirdiler, her şey masum bir şekilde bisküvilerle başladı (Canon 6D ile çekildi)
“Burada paşalar gibiyiz,” diye fısıldaştık Lukáš’la ve kendimizi aptal gibi hissettik. Yemeği bitirir bitirmez hemen kulübeye kaçtık. Kapıyı arkamızdan kapattığımız anda kahkahalar yükseldi. Ugandalılar gece yarısına kadar, belki de sabaha kadar eğlendi. Ta ki biz yeniden kulübeden çıkıp onlar da bize yine paşalar gibi hizmet etmeye başlayana kadar. Sessizce.
Uganda dağlarında muhteşem bir sabah
Uganda dağlarında muhteşem bir sabah (Canon 6D ile çekildi)
“Çay hazır.” Bu ses 6.20’de geldi ve biz de, bizi 6.20’de uyandıracaklarsa kahvaltının neden yedide olduğunu söylediklerini merak ettik. Boş verdik ve kendimizi masaya sürükledik; masaya birkaç çeşit kahvaltı taşınmaya başladı. Önce lapa, sonra yumurta, kızarmış patates ve tost. Lukáš için bir de sosis. Hatta tereyağı bile vardı. “Buraya bütün mutfağı taşımış olmalılar,” diye iç çekti Lukáš yemeğin başında. Mutsuzduk, yemek bıraktığımız için kendimizi suçlu hissediyorduk. Artanları gizlice paketledik ve aşağıya beş saatte koşar adım ineceğimize, öğle yemeği molasını da reddedeceğimize karar verdik.
Simba Kampı
Queen Elisabeth Ulusal Parkı yakınındaki Simba Kampı (Canon 6D ile çekildi)

Sıtma riski yemek yapma hevesini kaçırıyor

İkinci gündür yürüyemiyoruz. Queen Elisabeth Ulusal Parkı’nın kenarındaki Simba Camp’te biri bizi dövmüş gibi ayaklarımızı sürüyerek dolaşıyoruz ve kendimizi tam olarak öyle hissediyoruz. Çadır kurmak bile kahramanlık gerektiren bir işe dönüştü. Neyse ki yemek yapmaktan ilk denemeden sonra vazgeçmiştik: Burada hava çok erken kararıyor ve karanlıkla birlikte sivrisinek sürüleri ve tüm Afrika’daki en yüksek sıtma risklerinden biri geliyor. Yani en azından bununla uğraşmak zorunda değiliz.
Krater gölü
Krater gölü, Uganda’nın harikalarından bir diğeri (Canon 6D ile çekildi)
Ama giyecek temiz bir şeyimiz kalmamıştı. Saflıkla, yanında kamp kuracağımız bir otelin çamaşır makinesini kullanabileceğimizi düşünmüştük. Ortaya çıktı ki burada elbette çamaşır makinesi yok ve yıkanan her parça için ayrı ücret ödüyorsunuz.
Queen Elisabeth Ulusal Parkı
Queen Elisabeth Ulusal Parkı (Canon 6D ile çekildi)
Bu yüzden çamaşırlarımızı kendi leğenimizde yıkayıp çevredeki ağaçlara astık. “Uganda usulü Noel ağacı gibi olmuş.” Çadırımızın yanındaki ağaca bakıp Prag’da Noel ışıklarının her yere asılıp asılmadığını düşündüm.
En çok antilop gördük
En çok antilop gördük (Canon 6D ile çekildi)

İnsansız, bazen de personelsiz devasa otel kompleksleri

Queen Elisabeth Ulusal Parkı bizim için biraz hayal kırıklığı oldu. Pek hayvan görmedik, bacaklarımızın ağrısı da hâlâ geçmemişti ve kaslarımıza ihtiyaç duyacağımız goril takibinin kaçınılmaz olarak yaklaştığını biliyorduk.
Uganda safarisi en popülerlerden değil, ama kesinlikle görmeye değer
Uganda safarisi en popülerlerden değil, ama kesinlikle görmeye değer (Canon 6D ile çekildi)
Öğleden sonra erkenden konaklama aramaya başladık ve kamp yeri de olması gereken bir lodge’a vardık. Resepsiyonda yüksek sesle müzik çalıyordu, ama bütün tesis bomboştu. Arazide aradık taradık, ama kimseyi bulamadık. Biz de kamp imkânı olan başka bir otel aramaya koyulduk ve şüpheli görünen Queen Elisabeth Park View Tourist hotel & Camping tabelasından saptık. Yolun kendisi bile bizi korkuttu: Okuldan dönen çocuklar arabaya yapıştı, camlardan içeri baktılar, kapı kollarını çekiştirdiler ya da arkamızdan koşup arabayı itiyormuş gibi yaptılar. Hemen yanımızda korkunç bir uçurum vardı. Sonunda kapıya vardık; çocukların arasından geri dönmek zorunda kalma düşüncesi bile bizi dehşete düşürüyordu. Kimse gelmedi. Tam geri dönmek üzereyken kapının ardında bir hareket gördüm. “Orada biri var!”
Maymunları izlemek en sevdiğimiz aktivitelerden biriydi
Maymunları izlemek en sevdiğimiz aktivitelerden biriydi (Canon 6D ile çekildi)

Önce bizi kazıklamaya çalıştılar

Kapı açılınca bizi birkaç Ugandalı karşıladı. Tesis devasaydı ve safari alanına bakıyordu. İlk başta geri dönmediğimize pişman olduk. Burada yalnızdık ve Ugandalı, yalnızca kamp yapmak istememizden hiç memnun değildi. “Kişi başı 20 dolar,” diye şansını denedi, ama biz internette 10 dolar yazdığını söyledik. “10 dolar da olur.” Bizi hemen kazıklamak istediği hissiyle kendimizi burada davetsiz misafir gibi hissettik. Ama akşam yemeğinde ne istediğimiz ve saat kaçta istediğimizle ilgili o her zamanki kaba tiyatro, ardından da aslında yalnızca tek bir yemek yapabildikleri ve akşam yemeğinin ancak belli bir saatte olabileceğiyle ilgili özürler bitince hepimiz ortak salonda oturup sohbet etmeye başladık.  
Queen Elisabeth Parkview Tourist Hotel'de yalnızdık. Üstelik orada kamp yaptık.
Queen Elisabeth Parkview Tourist Hotel’de yalnızdık. Üstelik orada kamp yaptık. (Canon 6D ile çekildi)
Ev sahibimizin etrafındaki dünyayla ilgilendiğini fark ettik. Bize Uganda’yı ve ülkenin gidişatını anlattı; burada zorunlu eğitim olduğunu da öğrendik. “Çocuklar uyuşturucuya bulaşmasın, kızlar on beşinde çocuk sahibi olmasın diye,” diye açıkladı ve anlatmaya devam etti; sonunda dünya siyasetine geldik ve Kim Jong-un’a söylenerek bitirdik. Sonra bize yalnızca Çekya’dan Uganda’ya nasıl daha fazla turist çekebileceğini sordu. Yollardan, pazarlamadan konuştuk ve sonunda konu Çekya’ya geldi.

Çekya’da o ayazda nasıl yaşayabiliyorsunuz?

“Sizin oralarda hava nasıl?” “Kışın sıcaklık sıfırın altına da düşüyor. Geçen yıl Prag’da eksi 15’i bile gördü.” “UUUUH?” Ugandalı, şaşkınlığı ifade eden geleneksel yerel sesiyle ıslık çaldı. “İnsanlar bunun içinde nasıl yaşayabilir?” Gözlerini kocaman açıp bize baktı. “Ben bütün gün battaniyenin altında yatar, hiçbir yere gitmezdim.” Ve güldü. Kış fikri ona belli ki son derece komik geliyordu.
Bu otelin bahçesinde kamp yaptık, sabah aşağıda bir fil ailesi gördük
Bu otelin bahçesinde kamp yaptık, sabah aşağıda bir fil ailesi gördük (Canon 6D ile çekildi)
“Evet, bazen biz de kalkmak istemiyoruz,” diye itiraf ettim. Hem resepsiyon hem de restoran olarak kullanılan bir odada oturuyorduk. Odada aslında yalnızca birkaç kanepe, bir sehpa ve bir televizyon vardı. Çoğu otel kompleksi gibi bu da gereğinden büyük ama iyi düşünülmemişti. Komplekste en az 20 oda vardı, ama yalnızca beş araçlık otopark. Giriş yolu tozlu, çukurlarla doluydu; arabadan çok tank için yapılmış gibiydi ve devasa bir uçurumun kenarından geçiyordu. Buraya en son bir ay önce biri gelmişti. Dört çalışan, belki de daha fazlası, tamamen bize kalmıştı. “Evde ısıtmamız var,” diye açıkladı Lukáš. Ugandalı bunu duymazdan geldi ve birden gözleri parladı. “Peki arabalar bunun içinde gidebiliyor mu? O ayazda?” Ugandalı artık gülmekten kırılıyordu; birine kışın bu kadar komik geldiğini hiç görmemiştim. Belli ki bunda benim hiç anlamadığım eğlenceli bir şey vardı. Ona arabaların kışın da gayet normal şekilde gittiğini anlattık. Bu endişe de bize gülünç geldi: Ayaz ve kar, Uganda’daki sıradan tozlu bir yolun yanında tam bir lüks. Birden sustu.

Ugandalılar bahçelerini nasıl koruyor

“O sesi duyuyor musunuz? İnsanlar bahçelerini korumaya koşuyor.” Bir an duraksadık, ama yalnızca bir saniyeliğine. Elektrik o anda kesildi ve ben yalnızca beyaz bir hilal gibi parlayan gülümsemesini görebiliyordum. “Korumaya mı? Neye karşı?” “Fillere karşı! Onlara davul çalıyorlar.” Kahkahalara boğulduk, sonra hepimiz yatmaya gitmeden önce uzaklardan gelen davul seslerini ve insanların şarkılarını dinledik. Ertesi gün, kamp için istediği o fazladan 20 doları muhtemelen akşam yemeğinin hesabına eklemiş olması bile umurumuzda olmadı. Ona bir de bahşiş verdik ve buraya daha fazla insanın gelmesini içtenlikle diledik.
Queen Elisabeth Ulusal Parkı'ndan gorilleri görmek için Bwindi Ulusal Parkı'na yola çıktık
Queen Elisabeth Ulusal Parkı’ndan gorilleri görmek için Bwindi Ulusal Parkı’na yola çıktık (Canon 6D ile çekildi)

Dağ gorillerini aramak için ormana girdik

En büyük deneyim ise hâlâ bizi bekliyordu. Ertesi gün gorillere gitmek için yola çıkacağımız Bwindi Ulusal Parkı’na vardık. Heyecanlıydık. Buradaki kampın harika olduğu söyleniyordu (fiyatı da ona göre) ve insanlar dağ gorilleriyle karşılaşmayı hayatlarının en muhteşem deneyimi olarak anlatıyordu. Rushaga Gorilla Camp gerçekten çok güzeldi, gerçi wifi çalışmıyordu ve yemekler de her yerdeki gibiydi: tatsız tuzsuz, hayal gücünden yoksun bir Amerika taklidi. Ugandalılar organizasyonda pek iyi değil; goril iznimiz iki haftadır elimizdeydi, ama nereden ve saat kaçta gitmemiz gerektiğini bilmiyorduk. Burada öğrenmeye çalıştık, ama yerel Ugandalılardan aldığımız bilgiler de birbirini tutmuyordu. Biri 7.30 diyordu, diğeri 8.00.
Onları görünce insanların bunu neden hayatlarının en muhteşem deneyimi saydığını nihayet anladık
Onları görünce insanların bunu neden hayatlarının en muhteşem deneyimi saydığını nihayet anladık (Canon 6D ile çekildi)
Buluşma noktasında bizi gruplara ayırmaları ve nihayet yürüyüşe başlayacağımız yere arabalarla geçmemiz iki saat daha sürdü. Birkaç kez yanımıza hamal almamız için bizi ikna etmeye çalıştılar (onlara da en az 15 dolar vermemiz gerekiyordu). Sırt çantamızda yalnızca su ve atıştırmalık varken nedenini anlamadık. Bunun için 450 dolar ödüyorken (sezonda 650 dolar ödeniyor) hamalların neden fiyata dahil olmadığını da anlamadık.
📶 SEYAHATTE MOBİL İNTERNET · Uganda
Tatilde eSIM ile mobil internet
⚡ 2 dakikada QR ile etkinleştirme · 📱 fiziksel SIM kart gerekmez · 🌍 103 ülke · başlangıç fiyatı 9,50 €
tüm dünya için eSIM seçin →
✅ Loudavým krokem seyahat blogunun ekibinden · Kendi projemiz – lk-sim.com

Goril bize dokunmaya geldi ve oynamak istedi

Saatlerdir ormanın içinde ilerliyorduk, çamura batıyorduk ve yanımızdakiler yolu palayla açmak zorunda kalıyordu. Tam pes etmek üzereyken önümüzden siyah, kocaman bir şey geçti. Kalbimiz küt küt atıyordu. Ardından gorillerin kükremesini ve kırılan dalların sesini duyduk. Ugandalılar onlara doğru homurdanıp hırlıyor, onların dilinde seslenerek çağırmaya çalışıyorlardı. Lukáš’la ise, büyük ihtimalle burada 180 kiloluk bir gorilin kollarında öleceğimiz bir şey için neden para ödediğimizi söylenip kendimize lanet ediyorduk.
Dünyada bu dağ gorillerinden yalnızca 800 tane var ve hepsi Uganda'daki iki ulusal parkta yaşıyor. Bu ulusal parklardan biri Kongo Demokratik Cumhuriyeti ve Ruanda'ya da uzanıyor. Onlarla dünyanın başka hiçbir yerinde karşılaşamazsınız.
Dünyada bu dağ gorillerinden yalnızca 800 tane var ve hepsi Uganda’daki iki ulusal parkta yaşıyor (Canon 6D ile çekildi)
Fotoğraf makinesi olan tek kişi bendim, bu yüzden yanımızdakilerden biri elimden tutup beni öne doğru çekti, diğer eliyle de dalları kırıp palayla kesiyordu. Beni bir ağacın altına oturttu ve işaret etti. Birden onları gördüm. Hepimiz kutsal bir sessizlik içinde yere oturduk ve goril ailesini izlemeye başladık. Onlar da bizi izliyordu. İki yaşındaki bir goril bize dokunmaya geldi, sonra geri sıçrayıp sevinmeye başladı. Bizi kokladı. Gözlerimin içine baktı, sonra birden koşup uzaklaştı, geri koştu ve yarım daire şeklinde oturduğumuz grubun ucuna oturdu. Bize katıldı, kollarını göğsünde kavuşturdu ve tıpkı bizim gibi bir süre etrafta olup biteni izledi.
Bunyonyi Gölü bizi hem güzelliğiyle hem de bağırsak gribiyle çarptı
Bunyonyi Gölü bizi hem güzelliğiyle hem de bağırsak gribiyle çarptı (Canon 6D ile çekildi)
Dünyada bu dağ gorillerinden yalnızca 800 tane var ve hepsi Uganda’daki iki ulusal parkta yaşıyor. Bu ulusal parklardan biri Kongo Demokratik Cumhuriyeti ve Ruanda’ya da uzanıyor. Onlarla dünyanın başka hiçbir yerinde karşılaşamazsınız.
Uganda'da kiralık onaylanmış araçlar🚗 Reklam · Seyahatte araç kiralamaUganda'da kiralık onaylanmış araçlar

DiscoverCars fiyat karşılaştırma sitesini kullanın: onlarca yerel ve uluslararası araç kiralama firmasının fiyatlarını karşılaştırır, rezervasyonların çoğunu da ücretsiz iptal edebilirsiniz.

Uganda'da araç fiyatlarını karşılaştırın →
✓ DiscoverCars fiyat karşılaştırma✓ çoğu rezervasyonda ücretsiz iptal✓ gizli ücret yok
✈️ Ucuz uçak biletleri
Uganda: en ucuz uçak biletleri 498 €’dan başlayan fiyatlarla
Tüm havayollarının fiyatlarını karşılaştırın, en ucuz tarihleri bulun.
Uçak bileti bulun →

Ama evinizde bir keçi olmalı. En iyisi iki ya da üç!

Gücümüz tükenmeye başlamıştı. Bunyonyi Gölü’ne vardık ve tekneyle Paradise Eco Hub’a geçtik. Burası, Uganda’daki bu su cennetinin adalarından birinde bulunan, şirin, ucuz ve harika yorumlar almış küçük bir otel. Hatta yüzmek bile mümkün. İnternetimiz olsun ve çalışabilelim diye burayı ayırtmıştık. SIM kartımızdaki internet neredeyse bitmişti ve cevaplamamız gereken bir sürü e-posta vardı. İnternet elbette çalışmadı, ama belki zaten işimize yaramazdı. Vücudumuz artık yeter dedi ve iki gece bir gün boyunca tamamen kapandı. Biz de o iki günü yalnızca uyuyarak, yemek yiyerek ya da personelle sohbet ederek geçirdik.
Zebraları görmek için Lake Mburo Ulusal Parkı'na
Zebraları görmek için Lake Mburo Ulusal Parkı’na (Canon 6D ile çekildi)
“Sizin evinizde keçi var mı?” diye sordu 18 yaşlarında bir Ugandalı ve siyah bir keçiyi gösterdi. “Evet, var,” diye cevap verdim; şaşırmış gibi göründü. “Peki sizin kaç tane var?” Ancak o zaman, Çekya’da keçi olup olmadığını değil, bizim evimizde keçi olup olmadığını sorduğunu anladım. “Yok, bizim evde keçimiz yok. Ama Çekya’da insanların keçisi var,” diye açıkladım. “Ama evinizde keçi olmalı. Keçi çok iyi bir şeydir. En az bir tane olmalı, ama en iyisi iki ya da üç,” diye akıl verdi Ugandalı; ben de Prag’daki küçük dairemizde keçileri hayal edip eğlendim.
23825280 1491656380954242 1803221837174276096 n
Seve seve fazladan para ödeyeceğiniz konaklama yerlerinden biri (Canon 6D ile çekildi)
Bugün, gündüzleri zebraları izlediğimiz Lake Mburo Ulusal Parkı yakınındaki o pahalı turistik otellerden birinde oturuyorum. Buraya internet için geldik, o da elbette çalışmıyor; ama bu huzur vahasına âşık olduk. Ve burada kalmaya karar verdik. Yarın bizi son safari bekliyor, sonra da yavaş yavaş Çekya’ya doğru yola çıkacağız.
Mburo Safari Lodge
Mburo Safari Lodge (Canon 6D ile çekildi)
Uganda gezisi planlamak zor, iyi bir rehber kitap bulmak ise daha da zor. Sizi bu zahmetten ve işe yaramayan kitapları iade etmekten kurtaralım: Bize göre en iyisi, internetten sipariş edebileceğiniz Andrew Roberts’ın Uganda kitabı. Gönül rahatlığıyla tavsiye ediyoruz.
lukas a lucka
Lukáš ve Lucie’nin önerileri
Uganda’da Nerede Konaklanır
6 konaklama seçeneği — resortlar, kamp alanları ve diğer konaklama imkanları
⭐ EN İYİ SEÇİM ⛺ Kamp alanı
Simba Camp
Queen Elisabeth Ulusal Parkı’nın kenarında bir kamp alanı. Dağlarda geçirdikleri iki günün ardından yorgun argın buraya varıp çadır kurduk. Sıtma riski yüksek olduğundan, sivrisinekler yüzünden hava karardıktan sonra yemek pişirmemenizi öneririz.
★★★★ Fiyatları kontrol edin
Müsaitliği kontrol edin
🏨 Otel
Queen Elisabeth Parkview Tourist Hotel
Kamp yapma imkanı ve safari manzarasına sahip devasa bir otel kompleksi. Başlangıçta kişi başı 20 dolar istediler, sonunda 10 dolarda anlaştık. Tesiste kendimizden başka kimse yoktu, personel dostça davrandı ve Uganda ile dünya siyaseti hakkında sohbet etti. Otelden, geceleri bahçeleri fillerden korumaya çalışan yerel halkın davul sesleri duyuluyor.
★★★★ 10 USD/kişi (kamp)
Müsaitliği kontrol edin
⛺ Kamp alanı
Rushaga Gorilla Camp
Bwindi Ulusal Parkı’nda, goril gezilerine çıkılan güzel bir kamp alanı. Fiyat açısından en iyisi olarak değerlendirsek de WiFi çalışmıyordu ve yemekler sıradan, hayal gücünden yoksun Uganda yemekleriydi. 450-650 USD karşılığında goril takibine çıkış noktası.
★★★★ Fiyatları kontrol edin
Müsaitliği kontrol edin
🏡 Pansiyon
Paradise Eco Hub
Bunyonyi Gölü’ndeki adalardan birinde yer alan, harika değerlendirmelere sahip, sevimli ve ucuz küçük bir otel. Tekneyle ulaşılıyor. Çalışmak için internet olduğunu düşünerek rezervasyon yaptırdık, ama internet çalışmadı. Yüzme imkanı var, ancak burada geçirdiğimiz iki günü mide gribiyle, çoğunlukla uyuyarak geçirdik.
★★★★ Fiyatları kontrol edin
Müsaitliği kontrol edin
🌲 Tatil köyü
Mburo Safari Lodge
Zebraları izlediğimiz Lake Mburo Ulusal Parkı yakınındaki daha pahalı turistik otellerden biri. İnternet için buraya geldik (ki o da yine çalışmadı), ama bu huzur vahasına aşık olup kalmaya karar verdik. Fazladan ödemekten memnuniyet duyacağınız konaklamalardan biri.
★★★★ Fiyatları kontrol edin
Müsaitliği kontrol edin
🔍 Arayın
Uganda’daki Tüm Konaklama Seçeneklerini Görün
Uganda’daki tüm mevcut konaklama seçeneklerini keşfedin ve tercihlerinize, bütçenize en uygun olanı bulun.
★★★★ Fiyatları karşılaştırın
Müsaitliği kontrol edin

İlgili yazılar

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Buradasınız

DestinasyonlarUgandaUganda RoadTrip #3: Bir Goril Bize Dokunmaya Geldiğinde

Blogdaki son yazılar