De Dolomieten met kinderen waren voor ons lang één groot vraagteken. Toen Lukáš en ik vóór de geboorte van onze zoon naar de Italiaanse bergen gingen, zag onze vakantie er ongeveer zo uit: we sliepen in een tent of in de camper, vertrokken vroeg in de ochtend naar de steilste klimroutes en kwamen pas in het donker volledig uitgeput terug. We leefden van het gevoel dat we weer een top hadden veroverd. Maar dit jaar trokken we er voor het eerst op uit met de tweejarige Jonáš en onze twee honden, Kája en Baby. En eerlijk? We hadden helemaal geen verwachtingen. Onze zoon kan namelijk niet tegen de draagzak en pas na zijn tweede verjaardag begon hij de kinderwagen een beetje te tolereren — en dan alleen op de momenten dat hij wakker is. Verder slaapt hij er praktisch alleen maar in.
En verrassend genoeg: het was een totaal andere vakantie, maar net zo geweldig als vroeger zonder kind. Waar we vroeger elke dag een trektocht van meerdere uren uitkozen en bij zonsopgang vertrokken, namen we dit jaar de tijd voor een rustig ontbijt, genoten we van het uitzicht vanaf de camping en stapten daarna op de bus naar de kabelbaan, die ons comfortabel helemaal naar boven bracht. Daar maakten we een klein wandelingetje, testten we wat onze opvouwbare reiskinderwagen aankon, aten we ijs en brachten we uren door op de berghutten met simpelweg uitkijken over de bergen. Zo genoten we voor het eerst ook van plekken waar we vroeger nooit naartoe gingen, omdat het voor ons geen lange genoege tocht was.
Dankzij dit alles waardeerden we ten volle de luxe van de lokale kabelbanen — ze brengen je inclusief kinderwagen en hond tot in de wolken, waar vlakke groene weiden, adembenemende uitzichten en berghutten met speeltuintjes en fantastisch Italiaans eten op je wachten. Na de eerste dag keken we in de dienstregeling van de kabelbanen in plaats van in kaarten met hoogtemeters, en dat zegt eigenlijk alles. Wees niet bang om met kleine kinderen te reizen — ze laten je een totaal andere kant van de Dolomieten zien dan je kent. En eerlijk gezegd zijn het nu onze nieuwe favoriete bergen.
Samenvatting voor wie geen tijd heeft om het hele artikel te lezen
- Kabelbanen en bussen zijn je beste vriend — ze brengen je inclusief kinderwagen en hond vanuit het dal rechtstreeks naar boven de 2000 meter, dus geen eindeloze hoogtemeters klimmen.
- Voor gezinnen met een kinderwagen is het hoogplateau Alpe di Siusi een paradijs, met kilometers verharde en bijna vlakke paden. Zelfs onze gewone opvouwbare kinderwagen kwam er overal doorheen.
- Kies je accommodatie strategisch op één plek (base camp), zodat je met kinderen niet steeds hoeft in te pakken en te verhuizen. Ortisei of Cortina zijn ideaal.
- Voor rotsachtigere paden is een draagzak ideaal — maar alleen als je kind het verdraagt. De onze weigert hem, dus wij zetten in op kabelbanen en vlakke stukken, en dat pakte fantastisch uit.
- Berghutten (rifugio’s) zijn helemaal op kinderen ingesteld — je vindt er meestal een kindermenu, kinderstoelen en een buitenspeeltuin met uitzicht op de bergen.
- Het weer verandert in de bergen ongelooflijk snel, dus stop zelfs in de snikhete zomer altijd warme laagjes en zonnebrand met factor 50 in je rugzak.
Wanneer gaan en hoe kom je er
Het plannen van een gezinsvakantie vraagt iets meer logistiek dan vrij reizen met z’n tweeën. Wanneer je met kleintjes naar de Italiaanse Alpen gaat, moet je vooral letten op stabiel weer en begaanbare paden, zodat je niet door de modder of onverwachte sneeuw ploetert.
De zomer in de Dolomieten werkt gewoon — wij waren er in juli en van half juni tot begin september is volgens ons de beste periode. Wapen je wel met geduld, want in augustus hebben de Italianen hun nationale vakantie (Ferragosto) en is het overal echt heel druk. Heb je de mogelijkheid, dan is september absoluut magisch, want de drukte neemt af, de lucht is glashelder en in de zon zijn de temperaturen nog steeds aangenaam. Vanuit Nederland rijd je in ongeveer tien tot elf uur naar de Dolomieten, wat met kinderen prima ’s nachts te doen is of met een langere tussenstop bij de Oostenrijkse meren. Wij kozen dit jaar met Jonáš voor een reis in twee etappes, zodat hij niet eindeloos in het autostoeltje hoefde te zitten. Wil je liever vliegen, dan zijn de dichtstbijzijnde luchthavens Venetië of Treviso, waar je een auto huurt. Goedkope tickets vind je bij KLM of Transavia, en reserveer je auto ruim van tevoren.
Waar overnachten en wat kost het
Reis je met kleine kinderen, vergeet dan de nomadenstijl waarbij je elke dag ergens anders slaapt. Wij probeerden dat één keer (elke twee dagen een ander hotel) en het was chaos. Luiers, tasjes, kinderwagen, hond… nee, bedankt. Veel beter is om één of twee strategische “base camps” te kiezen, van waaruit je sterritten in de omgeving maakt. Overnachten in de Dolomieten is niet goedkoop — in het hoogseizoen reken je voor een mooi gezinsappartement op minstens 150 tot 250 euro per nacht, maar dat comfort en die rust zijn het absoluut waard.
Ortisei in het dal Val Gardena is volgens mij het beste vertrekpunt voor gezinnen met een kinderwagen. Het ligt midden in de mooiste uitzichten en vooral: er vertrekken kabelbanen rechtstreeks naar Alpe di Siusi en Seceda, dus je laadt ’s ochtends het gezin in de cabine en tien minuten later ben je in het paradijs. Bovendien heeft Ortisei een prachtig autovrij centrum met winkeltjes en cafés, waar je ’s avonds rustig een Aperol drinkt terwijl de kleine in de kinderwagen slaapt. Je kunt bijvoorbeeld verblijven in de mooie gezinsappartementen van Dolomiti Sweet Lodge, waar er voor de kinderen ook een speeltuintje en veel ruimte om te rennen is.
Een tweede uitstekende optie is Cortina d’Ampezzo, ideaal als je het oostelijke deel van het gebergte rond Tre Cime en het Sorapismeer wilt verkennen. Cortina d’Ampezzo is wat drukker en luxer, maar biedt complete voorzieningen van supermarkten tot apotheken en uitstekende restaurants. Zoek je liever een camping, waar kinderen meestal dol op zijn, dan raden we camping Cortina Olympia aan, met fantastische voorzieningen voor gezinnen en heerlijke rust. Een stukje zuidelijker ligt het dal Val di Fassa, dat ik eerder zou aanraden voor gezinnen met oudere en actievere kinderen, want het terrein daar biedt meer sportieve uitdaging en langere trektochten.
Wat kunnen kinderen per leeftijd, oftewel van kinderwagen tot gemzen
Elke ouder weet dat wat bij het ene kind werkt, helemaal niet bij het andere hoeft te werken. Toch maakten we onderweg aantekeningen (wat de kleintjes aankunnen en wat juist eindigt in huilen op de stenen), en dit is ons resultaat.
1. Leeftijd 0 tot 4 jaar: kabelbanen, kinderwagen en (misschien) draagzak
Dit is precies onze huidige fase met de tweejarige Jonáš — en ik geef meteen toe dat het bij ons qua uitrusting anders ging dan de meeste blogs adviseren. Onze zoon kan namelijk niet tegen de draagzak, dus het klassieke advies “neem een draagrugzak mee” gold bij ons totaal niet. Wij zetten in op kabelbanen, bussen en vlakke hoogplateaus, waar het kind comfortabel in de kinderwagen rijdt terwijl jij geniet van fantastische uitzichten zonder ook maar één steile meter.
Eerlijk over die kinderwagen: een terreinkinderwagen met grote luchtbanden is natuurlijk de beste keuze voor ruwer terrein. Wij hebben echter alleen een gewone opvouwbare reiskinderwagen (Joolz) — en die is veel robuuster dan iedereen zou verwachten. Op het hoogplateau Alpe di Siusi hield hij gerust een hele dag stand. Een simpele regel: kan je kind langere tijd in de kinderwagen zitten, dan is een terreinmodel beter; verdraagt het juist de draagzak, dan opent zich een totaal andere wereld van trektochten. En doet het geen van beide, zoals de onze? Geen probleem, de kabelbanen redden je.
Met kinderen van deze leeftijd heeft het geen zin om routes langer dan vijf tot zeven kilometer te plannen, want je hebt veel pauzes nodig om te voeden, te verschonen en de kleine over het gras te laten rennen. Gebruik de kabelbanen zoveel mogelijk en kies routes met een berghut als eindpunt, waar je warm eten en een verschoontafel vindt. Vooral: haast je nergens — de berg loopt niet weg en het welzijn van je kind is veel belangrijker dan een extra kilometer.
2. Leeftijd 4 tot 6 jaar: eerste bergstapjes en veel motivatie
Op deze leeftijd lopen kinderen al zelf, maar hun beentjes worden snel moe en vooral: ze vinden het na een tijdje niet meer leuk als het pad alleen maar saai bergop gaat. De truc is dat er steeds iets te beleven valt, want anders komt verveling, dan vermoeidheid, dan tranen — en dat ken je. Kies routes waar een beekje stroomt, waar je steentjes kunt gooien of kabouterhuisjes kunt bouwen.
Een goede truc is om aan het eindpunt een ijsje of een enorm stuk pizza op de hut te beloven. De routes mogen niet veel hoogteverschil hebben en een lengte van rond de zes kilometer is meestal precies goed, zodat het zonder onnodig gehuil en op-de-schouders-dragen verloopt. Wij hebben zelf nog geen kind van deze leeftijd, maar van vrienden weten we dat genoeg snoepjes in je zak bijna elke kleine crisis oplost.
3. Leeftijd 6 tot 10 jaar: actiehelden op het pad
Dit is volgens veel ouders de allerbeste fase voor de bergen — schoolkinderen hebben kracht, houden het vol en vinden het vooral leuk, want ze voelen avontuur bij elke stap. Je kunt met ze op pad voor pittigere wandelroutes in de Dolomieten, die al wat lichte stijging en iets uitdagender terrein bevatten.
Een enorme hit op deze leeftijd zijn de oude militaire bunkers en loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog, waar je met een zaklamp in kunt kruipen, of de eerste lichte kennismaking met klettersteige (via ferrata’s), waar kinderen een klimgordel aandoen en zich echte bergbeklimmers voelen. Lukáš kijkt er nu al naar uit om met Jonáš, zodra hij wat ouder is, met hoofdlampen de donkere holtes in de rotsen te verkennen.
Concrete routes en belevenissen: 7 tips die je met kinderen moet uitproberen
Hier is onze persoonlijke selectie van de meest ontspannen plekken die we hebben afgelegd en waarvan we weten dat noch jij, noch je kinderen er zullen lijden. Ik richtte me vooral op plekken waar je mond openvalt en waar ook de allerkleinsten zich vermaken.
4. Alpe di Siusi (Seiser Alm): paradijs voor kinderwagens
Wil je met een kinderwagen op pad, dan is Alpe di Siusi een plek die je gewoon niet mag overslaan. Het is de grootste hooggelegen alpenweide van Europa en het uitzicht op de gekartelde bergtoppen in contrast met de felgroene weiden is adembenemend. Naar boven kom je comfortabel met de kabelbaan vanuit Ortisei en plots sta je op een hoogplateau doorkruist door tientallen kilometers brede, verharde paden. Het is hier overigens dat onze gewone opvouwbare reiskinderwagen Joolz een hele dag standhield — een terreinmodel zou comfortabeler zijn geweest, maar ook de onze kwam er zonder problemen doorheen.
Wij brachten hier met Jonáš een hele dag door. De kabelbaan kost weliswaar rond de 30 euro per persoon, maar voor dat uitzicht en die rust zouden we gerust meer betalen. Overal grazen koeien met schattige bellen om hun nek, wat voor onze kleine een enorme attractie was, en om de paar kilometer kom je een perfect uitgeruste hut tegen — bij sommige is er zelfs een klein speeltuintje. Pas alleen op voor fietsers, die hier in het seizoen flink rijden, en vergeet geen hoofddeksel, want op de weiden vind je vrijwel geen schaduw.
5. Seceda: het meest iconische uitzicht zonder moeite
De berg Seceda is die beroemde schuine rotskam die je overal op Instagram tegenkomt zodra je “Dolomieten” intikt. Goed nieuws voor ouders: voor dit fotogenieke wonder hoef je niet urenlang omhoog te klauteren. Opnieuw red de Seceda-kabelbaan vanuit Ortisei je, die je in twee fases tot op een hoogte van 2500 meter brengt, recht naar het uitkijkpunt op de top.
Met de kinderwagen kom je tot het belangrijkste uitkijkpunt en een stukje over de kam, maar voor een langere wandeling naar beneden richting de hutten is het pad niet meer begaanbaar — het is behoorlijk rotsachtig en steiler (hier zou een draagzak handig zijn, als je kind hem verdraagt). Wij forceerden het dus niet: we bleven bij het uitkijkpunt, maakten een heerlijke picknick, Jonáš rende over de weide en de honden Kája en Baby snuffelden tevreden aan de berglucht. Boven waait het behoorlijk, dus ook al loop je in het dal in een T-shirt, pak hier zeker windjacks en mutsen mee, ook voor de volwassenen.
6. Tre Cime di Lavaredo vanaf hut Auronzo
De drie massieve rotstorens van Tre Cime zijn waarschijnlijk het bekendste symbool van de Dolomieten. Ook hier kun je met kinderen naartoe, maar het heeft zijn eigenaardigheden. Naar de hut Rifugio Auronzo leidt een tolweg hoog de bergen in (de auto erin kost 30 euro), wat fijn is, want je bespaart je een enorme klim. Vandaar leidt een breed en bijna vlak pad richting de hut Rifugio Lavaredo.
Dit eerste stuk (ongeveer 45 minuten één kant op) doe je met een betere terreinkinderwagen, maar wil je verder en de hele rondwandeling rond de torens maken, laat de kinderwagen dan in de auto en neem alleen een draagzak. De hele ronde is ongeveer 10 kilometer en met kleinere kinderen kost dat gerust vier uur, dus met een peuter moet je het niet plannen — wij deden alleen dat kortere stuk en keerden terug. Voor oudere kinderen is het echter een prachtig avontuur, want onderweg kom je kleine tunnels en rotsformaties tegen. Kom zeker vroeg in de ochtend naar boven, het liefst voor achten, want de tolpoort sluit meedogenloos zodra de parkeerplaats vol is.
7. Het sprookjesachtige meer Lago di Carezza
Wil je even pauzeren en je kinderen de magie van de lokale natuur laten zien, dan is Lago di Carezza de perfecte keuze. Dit kleine gletsjermeertje straalt een ongelooflijke turquoise kleur uit, waarin de toppen van het Latemar-massief weerspiegelen. De legende zegt bovendien dat op de bodem een waternimf woont en dat de kleuren in het water afkomstig zijn van een gebroken regenboog die een verliefde tovenaar erin gooide — een verhaal dat gegarandeerd elk kind boeit.
Vanaf de parkeerplaats bij de hoofdweg loop je in twee minuten via een onderdoorgang naar het meer, dus geen stress. Rond het meer loopt een verhard zandpad dat ideaal is voor alle types kinderwagens en de hele wandeling heb je in een half uurtje achter de rug. Het is eerder een mooie rustpauze dan een volwaardige uitstap, maar wij gingen er vlak voor zonsondergang heen, toen de bussendrukte al weg was, en Jonáš deinsde terug van dat turquoise water als een kind dat voor het eerst de zee ziet. Dát was het.
8. Val di Funes en uitzicht op het kerkje Santa Maddalena
Zoek je een rustiger hoekje van het gebergte, dat niet zo overvol is, ga dan naar het dal Val di Funes. Hier vind je geen gigantische kabelbanen of drommen toeristen, maar eerder dat rustige, trage Zuid-Tiroolse leven. De mooiste foto maak je bij het beroemde kerkje Santa Maddalena, waarboven het Odle-massief dramatisch oprijst.
Voor gezinnen met kinderen is er een fijne rustige route over de weiden naar de hut Geisleralm. Het pad gaat door het bos en over weiden, de stijging is geleidelijk en aan het eind wacht het allerbeste: hut Geisleralm heeft een geweldige speeltuin, veel ligstoelen op het gras en ze maken er een van de beste appelstrudels met vanillesaus in de wijde omtrek. Voor deze route heb je wel een draagzak of terreinkinderwagen nodig, de gewone redt het op sommige plekken niet.
9. Cinque Torri en het verkennen van oude bunkers
De groep van vijf rotstorens Cinque Torri is een enorme trekpleister, vooral voor gezinnen met oudere kinderen, zeg vanaf zes jaar. Opnieuw kom je met een tweezitter-stoeltjeslift rechtstreeks vanaf de hoofdweg naar de hut Rifugio Scoiattoli. Het uitzicht op de torens is adembenemend, maar het echte avontuur schuilt er recht onder.
Het hele gebied is namelijk eigenlijk een enorm openluchtmuseum van de Eerste Wereldoorlog. Rond en zelfs in de rotsen zijn loopgraven, schietgaten en militaire bunkers uitgehakt waar je vrij doorheen kunt lopen. Kinderen kunnen hier urenlang rondrennen, over de stenen klimmen en oude schuilplaatsen ontdekken, terwijl jij intussen op het terras van de hut gaat zitten en geniet van het uitzicht. Stop zeker een kleine zaklamp in het rugzakje van je kinderen, ze zullen er dol op zijn.
10. Cortina Olympia trail langs de rivier
Soms heb je gewoon even een pauze van het klimmen nodig en wil je gewoon een beetje wandelen. Rond Cortina d’Ampezzo loopt een oude spoorlijn die is omgebouwd tot een perfect fietspad en wandelpromenade, de zogeheten Olympia trail. Het is volkomen vlak, het oppervlak bestaat uit fijn grind of asfalt en je loopt de hele tijd langs een wild turquoise rivier met uitzicht op de bergtoppen.
Het is waarschijnlijk de veiligste en meest ontspannen wandeling die we hier met kinderwagen en honden ontdekten. Als de beentjes van de kinderen pijn doen, ga je gewoon aan de oever van de rivier zitten, dompel je je voeten in het ijskoude water en rust je even uit. De route is tientallen kilometers lang, dus je snijdt er precies dat stukje uit dat jou op dat moment het beste uitkomt.
Waar wandelen rechtstreeks vanuit de dorpjes
Dit was voor ons dit jaar de grootste ontdekking van het reizen met een peuter. Vroeger reden we door de dorpjes en haastten we ons meteen de bergen in, maar met Jonáš ontdekten we dat zelfs een rustige wandeling over de geplaveide voetgangerszone of naar een nabijgelegen kerkje een prachtig programma is — en bijna altijd eindigt met ijs en een speeltuin. Hier zijn onze tips voor makkelijke wandelingen die ook met een gewone kinderwagen begaanbaar zijn.
Ortisei en het dal Val d’Anna
Ortisei heeft een van de mooiste autovrije centra van de hele Dolomieten — de geplaveide, vlakke zone Streda Rezia vol winkeltjes en cafés wandel je met de kinderwagen als vanzelf. Midden in het stadje ligt de promenade Luis Trenker en daarbij een grote speeltuin met glijbaan, houten locomotief en zandbak.
Wil je iets verder, ga dan op de klassieke gezinspromenade naar het dal Val d’Anna. Die loopt rechtstreeks vanuit Ortisei langs een beek, de stijging is minimaal en aan het eind wacht een weide met speeltuin, hangmatten en een Kneipp-waadbad. Het oppervlak is plaatselijk ruwer, dus met een heel lichte buggy wordt het iets vechten, maar een steviger kinderwagen redt het wel.
Seis am Schlern en het kerkje St. Konstantin
Seis am Schlern (Siusi) is een rustig stadje onder het machtige Schlern-massief en het belangrijkste vertrekpunt van de kabelbaan naar Seiser Alm. Voor een korte ontspannen wandeling ga je vanhier over een makkelijk pad naar het pittoreske kerkje St. Konstantin — het loopt door weiden en een licht bosje met minimaal hoogteverschil en onderweg staan bankjes met uitzicht op de bergen.
Wil je uitzicht zonder zwoegen, neem dan vanuit het dal de kabelbaan naar Tschötschalm op de Puflatsch (rond 2000 m). Daar is een vlakte die ook met de kinderwagen begaanbaar is en een mooie speeltuin — precies die “met de kabelbaan omhoog, dan alleen kijken”-stijl die ons dit jaar zo aansprak.
Kastelruth (Castelrotto) en speeltuin Marinzen
Kastelruth behoort tot de mooiste dorpen van Italië — beschilderde gevels, een plein bij de kerk met de iconische uitvormige toren en een speeltuin midden in het centrum. Voor een snelle wandeling biedt zich de ronde over de Calvarieberg (Kofelrunde) aan: een goed onderhouden pad van ongeveer een kilometer, vrijwel zonder stijging, begaanbaar met de kinderwagen, met kapelletjes en een prachtig uitzicht op de daken van het stadje.
De grootste trekpleister met kinderen is echter Marinzen. Vanuit het centrum van Kastelruth brengt een kleine kabelbaan je naar de hut Marinzenalm (ongeveer 1500 m), waar een grote speeltuin met lange glijbaan, een kinderboerderij en een vijvertje is. Boven is het vlak, dus de kinderwagen kan moeiteloos mee, en je krijgt de kinderen er niet meer weg.
Omgeving van Cortina: Lago di Pianozes en Corso Italia
Heb je je basis in Cortina d’Ampezzo, dan hoef je niet meteen het hooggebergte in. De beroemde voetgangerszone Corso Italia met de klokkentoren in het midden is vlak, geplaveid en ideaal met de kinderwagen — bars, banketbakkerijen en uitzicht op de toppen. Een fijne stop voor koffie en een kinderijsje tussen uitstapjes door.
Voor een vlakke wandeling de natuur in, vlak bij de stad, ga je naar het meertje Lago di Pianozes. Een korte ronde rond het water doe je ook met een gewone kinderwagen in een minuut of twintig en bij het meer is een restaurant, een kiosk en een kleine speeltuin. Pas daarentegen op met Lago Ghedina en Lago d’Ajal — die zijn rotsachtig en steil, daar laat je de kinderwagen beter thuis en neem je een draagzak mee.
Als het regent in de Dolomieten: reddingsplannen voor gezinnen
Zelfs in de zomer heb je in de bergen geen garantie op zon elke dag. Als het betrekt, de wolken het dal in zakken en het aanhoudend begint te regenen, heeft het geen zin om kinderen op modderige paden te kwellen. Gelukkig zijn er genoeg manieren om de dag te redden.
11. Zwembaden die de situatie redden
In plaats van chagrijnig in het appartement te zitten, pak je je zwemspullen en ga je het warme water in. Een fijne, kleinere voorziening is Acquapura in Cortina d’Ampezzo, met overdekte verwarmde baden en een pierenbad voor de allerkleinsten.
Verblijf je in het westelijke deel van het gebergte, dan raden we van harte aan om een stukje af te zakken naar de stad Brixen. Daar bevindt zich de enorme waterwereld Acquarena Brixen met meerdere binnen- en buitenbaden, glijbanen en een grote wellnesszone voor de ouders. Jonáš was dol op het warme water en wij ontspanden heerlijk onze spieren na een paar dagen wandelen.
12. Ötzi en musea die niet vervelen
Als het de hele dag regent, maak dan een uitstapje met de auto naar de stad Bolzano. In het plaatselijke Zuid-Tiroolse Archeologische Museum ligt Ötzi, de beroemde ijsman van meer dan 5000 jaar oud, die bevroren in een gletsjer werd gevonden. Voor oudere kinderen is de aanblik van een echte mummie en zijn wapens een ongelooflijk fascinerende belevenis die klassieke plaatjestentoonstellingen gegarandeerd overtreft.
In het dal Val Badia kun je verder het Museum Ladin bezoeken, dat het verhaal vertelt over het ontstaan van de Dolomieten en waar kinderen echte fossielen en botten van een prehistorische holenbeer kunnen bekijken. Dat zo’n reus hier ooit leefde, wisten zelfs wij vroeger niet, dus het was ook voor ons volwassenen leerzaam.
Dolomieten met de hond: hoe werkt dat met de viervoeters
Wij zijn gewend om met onze roedel op pad te gaan, dus Kája en Baby mochten ook bij onze gezinspremière met Jonáš niet ontbreken. Over het algemeen zijn de Italianen erg hondvriendelijk, maar omdat een groot deel van de Dolomieten in nationale parken en natuurreservaten ligt, moet je een paar duidelijke regels naleven.
💡 Tip: In bijna alle kabelbanen en in de bussen willen ze dat honden een muilkorf dragen (die koop je praktisch overal, ook bij de dalstations zelf). Ons stoorde dat eerlijk gezegd behoorlijk — ze wilden hem zelfs als we helemaal alleen in de cabine zaten. Als ons meerdere kabelbanen achter elkaar wachtten, lieten we Kája en Baby liever uitrusten op de camping.
Honden moeten op bergpaden altijd aan de lijn. Vooral op de weiden zoals Alpe di Siusi is dat cruciaal, want een loslopende hond zou de koeien kunnen opjagen of grazende paarden en marmotten in gevaar kunnen brengen. In de overgrote meerderheid van de kabelbanen mag je probleemloos met de hond mee, meestal tegen een kleine vergoeding van rond de drie tot vijf euro. Houd alleen een muilkorf klaar in je rugzak, want het personeel bij de kabelbaan staat soms op het omdoen ervan voor de rit in de cabine.
Wat accommodatie en restaurants betreft, verwelkomen de meeste berghutten (rifugio’s) honden op het buitenterras en bieden ze gewoonlijk een bakje water aan. Binnen in het restaurant is het individueel, maar meestal is dat geen probleem. Met Kája en Baby liepen we prima een stuk van het pad bij Tre Cime en de promenade in het dal. Eén plek waar ik zeker niet meer met de hond naartoe zou gaan, is het geliefde Lago di Sorapis — daar zijn enkele zeer blootgestelde plekken met ijzeren trappen en enorme mensenmassa’s waar je met een hond heel moeilijk passeert, dus voor die trek vertrek je liever zonder ze.
Wat eten en drinken: gids voor kieskeurige kindertongetjes
Een van de grootste voordelen van een vakantie in Italië is dat vrijwel alle kinderen dol zijn op de lokale keuken. Vergeet de lunchboycots — hier red je het met een gastronomie die perfect is in haar eenvoud.
Alle berghutten koken fantastisch en bieden altijd gerechten die kinderen aankunnen. Wij werden helemaal verliefd op de hut Rifugio Averau vlakbij Cinque Torri, waar ze ongelooflijke huisgemaakte pasta maken, en ook op Rifugio Col Pradat in het dal Alta Badia. Op beide plekken werden we met een glimlach bediend, ook al had Jonáš net zijn luidruchtigere momentje.
Wij bestelden altijd eenvoudige pasta al pomodoro (met tomatensaus) of een heerlijke pizza. Een lokale klassieker zijn de zogeheten canederli — grote Tiroolse knoedels van broodjesdeeg. Wij als vegetariërs kiezen voor de variant met kaas of kruiden, maar traditioneel worden ze ook gevuld met spek en geserveerd in een sterke bouillon of met gesmolten boter. Het is een flinke caloriebom waar kinderen na een uitstap energie van krijgen om uit te delen.
En natuurlijk — een absolute must en ons dagelijkse beloningsritueel was de echte Italiaanse gelato beneden in de stad, die ze zowel in Cortina als in Ortisei fenomenaal maken. Voor peuters zoals Jonáš namen we knijpzakjes en babyhapjes mee de berg op, maar op de hutten verwarmen ze meegebracht eten meestal en met een glimlach, of maken ze een schone bouillon zonder zout voor je klaar.
Praktische tips tot slot: veiligheid en wat in te pakken
Bergen blijven bergen, en ook al beweeg je je op verzorgde weiden rond de hutten, je mag de voorbereiding niet onderschatten. Het weer in de Dolomieten kan van een heldere hemel in een hevig onweer met hagel veranderen gerust binnen twintig minuten — we hebben het vele keren aan den lijve ondervonden.
Houd altijd, zelfs op de heetste augustusdagen, voor jezelf en je kinderen een waterdichte laag en een warmere trui bij de hand. De zon in de bergen boven de 2000 meter brandt bovendien totaal anders dan aan zee. Wij onderschatten het de eerste dag — Jonáš was binnen een uur rood als een kreeft, ook al dachten we dat het toch bewolkt was. Een crème met factor SPF 50, een goede zonnebril en een zonnehoedje zijn absolute noodzaak.
Wat inpakken betreft, is een terreinkinderwagen met grote luchtbanden ideaal — maar heb je die niet, zoals wij, geen zorgen: zelfs een gewone opvouwbare reiskinderwagen (bij ons Joolz) houdt op vlakke plateaus zoals Seiser Alm verrassend goed stand, je moet hem alleen op ruwer terrein niet overbelasten. En verdraagt je kind een draagzak, neem hem dan mee — dat opent meer routes. Water hoef je niet in grote hoeveelheden mee te sjouwen, bij elke hut koop je drankjes of vullen ze je flesjes. Wij gaan zeker opnieuw met de kinderen naar de Dolomieten — zodra je ontdekt hoe ontspannen het dankzij de kabelbanen is, wil je nergens anders meer heen. 😉
Waar verder
De Dolomieten zijn een hartsaangelegenheid en op de blog schreven we er nog een heleboel andere uitgebreide gidsen over. Wil je concrete trektochten plannen of ben je benieuwd naar andere dalen, kijk dan hier:
- Complete gids en wandelroutes in de Dolomieten voor iedereen
- Wat te doen in de Dolomieten en hoe je een reisplan samenstelt
- Cortina d’Ampezzo: onze hoofdbasis in de Dolomieten
- Seceda: gids voor de meest fotogenieke bergkam van de Dolomieten
Tips en trucs voor een zorgeloze reis
Wanneer je met kleine kinderen reist, geldt: het geluk is met de voorbereiden. Het beviel ons om de belangrijkste zaken zoals vliegtickets, auto of een goede verzekering ruim van tevoren te regelen, zodat we ter plaatse alleen nog hoefden te beslissen aan welke kant van de berg we die dag zouden gaan.
Waar vliegtickets vinden
Goedkope vliegtickets zoek je bij Kiwi (ons favoriete platform), waar we altijd de beste combinaties van verbindingen vinden als we besluiten naar Venetië te vliegen. Vanuit Venetië is het maar een stukje met de auto naar de bergen.
Vlieg je voor het eerst met een baby, dan zul je het zeker waarderen dat de rit van de luchthaven naar Cortina over een mooie snelweg ongeveer twee uurtjes duurt. Dus geen eindeloos gesjouw met kinderwagen en koffers.
Een auto huren
Lukáš kijkt altijd op RentalCars en heeft ons tot nu toe geen enkele keer zonder auto op de luchthaven laten wachten. 😁 De vergelijker bespaart ons een hoop tijd, of we nu naar de bergen of naar zee gaan.
Met kinderen loont het zeker om bij te betalen voor een grotere auto zoals een stationwagon of SUV. Geloof me, als je de kinderwagen, een berg luiers en daarbij de bagage voor volwassenen in de kofferbak gaat stapelen, ben je blij met elke centimeter extra.
Accommodatie reserveren
Booking.com is onze favoriete zoekmachine voor hotels en gezinsappartementen. In de Dolomieten raden we aan om echt ruim van tevoren te reserveren, gerust een half jaar, want de beste gezinspensions verdwijnen razendsnel.
We letten er altijd op dat de accommodatie een eigen keukentje heeft. Met een klein kind moet je nu eenmaal midden in de nacht water kunnen opwarmen voor de melk of snel een tussendoortje klaarmaken, zonder afhankelijk te zijn van het hotelrestaurant.
Vergeet de verzekering niet
Naar de bergen reizen zonder verzekering loont niet, zeker niet met kinderen. Voor kortere reizen binnen Europa kiezen we een betrouwbare verzekering en gaan we voor langere tijd weg, dan gebruiken we de reisverzekering SafetyWing.
➜ Voordat je vertrekt, bekijk onze vergelijking van reisverzekeringen (incl. 50 % korting).
De medische zorg in Italië is weliswaar van uitstekend niveau, maar reddingsacties van de bergreddingsdienst of helikoptertransport uit afgelegen dalen kosten enorm veel geld. Dus die paar euro voor een verzekering is de beste investering in je gemoedsrust.
Data en internet
In Italië werkt roaming voor ons prima, maar reis je ook buiten de EU of wil je zeker zijn van snelle data, kijk dan naar onze ervaringen met de eSIM-kaart Holafly.
In de bergen zetten we onze data meestal af en toe uit om uit te rusten, maar voor het checken van weer-apps is internet op je telefoon absolute noodzaak. De buienradar heeft ons dit jaar een paar keer gered van een onverwachte wolkbreuk.
FAQ — veelgestelde vragen over reizen met kinderen in de Dolomieten
1. Kunnen ouders die geen doorgewinterde bergbeklimmers zijn de Dolomieten ook aan met kinderen?
Absoluut wel. Dankzij het enorme netwerk van kabelbanen, die je tot op een hoogte van ruim 2000 meter brengen, kun je over prachtige vlakke hooggelegen plateaus wandelen, zonder dat je ook maar één steile heuvel hoeft te beklimmen. De Dolomieten zijn absoluut ideaal voor ongetrainde ouders met kinderen.
2. Kun je in de Dolomieten met een kinderwagen?
Ja, maar je moet wel zorgvuldig je routes kiezen. Een paradijs voor kinderwagens is het hoogplateau Alpe di Siusi, promenades rond meren (Lago di Carezza) en paden in de dalen — deze vlakke stukken kun je zelfs met een gewone vouwkinderwagen afleggen. Voor ruwer terrein is een terreinwagen met grote wielen beter en voor smallere bergpaden heb je al een draagzak nodig (als je kind dat tenminste verdraagt).
3. Zijn ze in de berghutten voorbereid op kinderen?
De meeste berghutten (rifugi) rekenen in het hoogseizoen op gezinnen. Ze hebben er gewoonlijk kinderstoelen beschikbaar, verwarmen graag de meegebrachte babyvoeding op of bieden een kindermenu aan (soepen, pasta). Bij veel hutten zijn bovendien buitenspeelplaatsen met zandbakken en klimtoestellen.
4. Wat meenemen voor de kinderen op een trektocht?
Lagen is de basis. Ook in augustus kan het weer in de bergen razendsnel omslaan. Neem een goede regenjas mee, een fleece trui, stevige schoenen, maar ook een zonnehoedje, zonnebril en zonnebrandcrème met SPF 50, want de bergzon brandt ongelooflijk sterk, zelfs door de wolken heen. Een draagzak is ook handig (als je kind dat verdraagt) en voldoende tussendoortjes voor oudere kinderen ter motivatie.
5. Is het nodig om accommodatie in de Dolomieten vooraf te reserveren?
Absoluut. Als je een reis in juli of augustus plant, boek je accommodatie idealiter al in januari of uiterlijk in het voorjaar. De Italiaanse Alpen zijn in de zomer erg druk en kwalitatieve gezinsappartementen dicht bij de skiliften zijn het eerst volgeboekt.
6. Mogen honden mee in de kabelbanen en op trektochten in de Dolomieten?
Ja, in de meeste kabelbanen mag je met je hond mee (vaak tegen een kleine vergoeding) en in nationale parken kun je zonder problemen met je hond wandelen, alleen is het verplicht om hem altijd aangelijnd te houden. Neem voor de kabelbanen altijd voor de zekerheid ook een muilkorf mee in je rugzak.
7. Hoeveel kosten de kabelbanen in de Dolomieten?
Kabelbanen zijn niet bepaald goedkoop. Een retourticket voor volwassenen kost meestal tussen de 25 en 40 euro, afhankelijk van de lengte van de kabelbaan. Kinderen tot een bepaalde leeftijd (vaak tot 6 of 8 jaar) reizen gratis of met flinke korting, maar dit kan per exploitant iets verschillen. Als je van plan bent veel te gaan, loont het de moeite om meerdaagse passen te overwegen.
