
“Biliyor musun, olmadığını söyleyip başımızı salladığımız her şeyi az önce sınırdan geçirdik? Silah (ayı spreyi silah sayılıyor), alkol, meyve ve ticari ürünler (yanımızda kendi güneş gözlüklerimizle dolu bir koli taşıyoruz).” diyor Lukáš. Son bir yılda Kanada-ABD sınırını defalarca geçtik ve her seferinde midemizde tatsız bir his oluyor. Bu sefer durum daha da kötüydü, çünkü Hawaii’de pasaportumuza damga basmayı unutmuşlardı. Neyse ki imkânsız gerçekleşti: Yukon ile Alaska arasındaki sınırda, pasaportlarımızdaki bariz eksikliklere rağmen görevliler oldukça nazikti.
“En azından biraz saklasaydık bari.” diye sesli düşünüyorum ama biz çoktan Red Chiquita’mızla Alaska’da yol alıyoruz. 3000 km boyunca yağmurdan ve Yukon’un çılgın yollarından sonra Alaska’nın bize güneşli yüzünü göstermesine seviniyoruz. Vakit epey geç, günlerden 4 Temmuz ve Alaska da ABD’nin diğer eyaletleri gibi Bağımsızlık Günü’nü kutluyor. Ama biz burada, sınırın yakınında hiçbir şey fark etmiyoruz ve açıkçası bunu tamamen unutuyoruz.
Kapsamlı gezi rehberi: Alaska — gezi rehberi ve gezilecek yerler
Noel Baba’nın evinin bulunduğu North Pole kasabası başarısız bir ticaret

İlk büyükçe orman kasabası Tok’ta bir kamp yeri için ödeme yapıyoruz ve birden saatin neredeyse gece yarısı olduğunu fark ediyoruz. Güneş ise hâlâ parlıyor. Arabamıza kıvrılıp uyumaya çalışıyoruz. Birkaç gündür uyku sorunu yaşıyoruz; arabayı karartmayı beceremedik ve güneş bir türlü batmıyor. Bu sorun neredeyse Alaska’nın tamamında peşimizi bırakmayacak.
Araba, turizm danışma ofislerinden topladığımız broşürlerden oluşan içinden çıkılmaz bir ormana dönüşüyor ve biz bunların arasında (çoğu zaman boşuna) ilginç bir şey bulmaya çalışıyoruz.
“North Pole (Kuzey Kutbu) kasabası, bütün yıl Noel’in yaşandığı yer. Oraya mutlaka gitmeliyiz! Noel Baba’nın sokağı ve evi bile varmış!” Saf sevincim, sıcaktan kavrulan kasabaya varıp Noel Baba’nın evinin Noel süsleri satan ve içinde kostümlü bir Noel Babanın bulunduğu bir dükkân olduğunu görünce katıksız bir hayal kırıklığına dönüşüyor.
“Hediyeleri hazırlayan cüceler bekliyordum.” diye yakınıyorum ve buraya nasıl bir hevesle koştuysak aynı hevesle oradan ayrılıyoruz.
Nereye baksanız orman. Dağlar nerede?
Fairbanks de bizi pek heyecanlandırmıyor. Ormanın ortasında büyükçe bir şehir. Nereye baksanız orman. Rehber kitabımıza göre buradaki en büyük atraksiyon turizm danışma ofisi.
Yine de Fairbanks’in tadını bambaşka bir şekilde çıkarıyoruz: Burada aile dostlarımızı ziyaret ediyor, onların evinde kalıyoruz. Onlarla birlikte ilk Alaska somonumuzu yiyor, yerel bira içiyoruz ve uzun zamandır ilk kez karartılmış pencereli bir odada, gerçek bir yatakta uyuyoruz. Karanlık olsun.

Uzun yaz günleri, Alaska hava durumunda beklenmedik sıcaklar da getiriyor
Ertesi gün, Tony ve ailesinin bize önerdiği bir yürüyüşe çıkıyoruz. Öneri şu soruyla geliyor: “Silahınız var mı?” Bu soruyu daha birçok kez duyacağız. Burada ayı spreyini işe yaramaz bir oyuncak olarak görüyorlar; yürüyüşe silahla çıkıyorlar.
Angel’s Rocks (Melek Kayaları) yürüyüşünde bizi asıl sivrisinekler ve dayanılmaz sıcak bunaltıyor; bu sıcak yalnızca havaya sinmemiş, toprağın içine bile işlemiş. Alaska’nın soğuk olduğuna dair inancımız 32 °C’de eriyip gidiyor. Bu yürüyüş bizi gerçekten de uçsuz bucaksız ormanın ortasındaki bir tepenin üzerindeki kayalara çıkarıyor. Etrafta hiçbir şey yok, sadece ağaçlar.

“Burada da Çekya’daki otların aynısı var. Sadece ağaçlar biraz daha ince.” Otoparka kadar tüm yol boyunca iğne yapraklı ve geniş yapraklı ağaçların cılız tepelerini izliyorum. Chena Hot Springs’e de gidip bakıyoruz ama orası da bizi etkilemiyor. Gözümüz hâlâ dağları ve turkuaz buzulları arıyor; burada olmadıklarını biliyoruz ama Alaska hayalimizde derin kökler salmışlar. Hayal kırıklığımızı biraz telafi etmek için şehirde Tayland yemeği alıyoruz, ancak ilk lokmalarla birlikte günlük bütçemizi bizi muhtemelen hasta edecek bir şeye harcadığımızı anlıyoruz. Bazen böyle şeyler de oluyor. Yola devam etme zamanı.
Ayılara karşı silah olarak falso şarkılar

Denali National Park, ABD’nin en geniş parklarından biri ama sıradan ziyaretçiler yalnızca küçük bir kısmına girebiliyor. Arabayla sadece girişe kadar gidebiliyorsunuz; daha içerilere gitmek isterseniz otobüs için 30 ila 50 dolar ödemeniz gerekiyor. Biz turizm danışma merkezinden başlayan 17 km’lik Triple Lakes Trail yürüyüşünü seçtik. Arabayı parkurun bitiş noktasına park ettik ve başlangıca ücretsiz otobüsle gittik. Sonra ayı spreyimizin olmadığını fark ettik. Satın alabileceğimiz bir yer yoktu, geri de dönemezdik. Ayıyla karşılaşmadık; muhtemelen beş saat boyunca korkunç derecede falso söylediğimiz şarkılardan ürküp kaçtı.

Alaska’da silahlara bayılıyorlar, bizi ise ürkütüyorlar
Her şeyin yolunda gitmediğini Mt. McKinley’deki başarısızlığımız da kanıtlıyor. Sabah, bize Kuzey Amerika’nın en yüksek zirvesinin muhteşem manzarasını sunması gereken başka bir yürüyüş parkurunun yakınındaki kamp alanında uyandık. Ama hava kapandı ve yağmur başladı. Bunun üzerine parktan ayrıldık ve Anchorage’a doğru yola koyulduk. “VAY!” diye bağırdım ve Lukáš arabayı hemen kenara çekti. O beyaz kütle, arabanın aynasında ürkütücü bir şekilde parladı. Mt. McKinley birkaç dakikalığına bütün ihtişamıyla bulutların arkasından çıktı ve üzerine düşen güneş ışınlarıyla devasa, tepeli bir ay gibi parıldadı. Arabayı geri çevirdik ve harika manzarası olduğu söylenen bir restorana doğru hızla geri döndük.
Ancak on dakikalık yolculuktan sonra dağ çoktan kaybolmuştu. Yine de oturup dinlenmeye ve teselli olsun diye ilk Alaska burgerimizi yemeye karar verdik. Ama dinlenmek mümkün olmadı; bir anda restorana yerliler akın etmeye başladı ve herkesin belindeki silahlardan gözümüzü alamadık. Buna asla alışamayacağız.

Her kilometrede arabanın bir parçası kopmasın diye dua ediyoruz
Sanki Norveç’e ışınlanmışız gibi geliyor. Hatcher Pass bizde tam olarak bu etkiyi bırakıyor. Denali National Park’tan Palmer’a giden yolda, üzerinde bezelye çorbası kadar koyu bulutların süzüldüğü çimenlerle kaplı tepeler belirmeye başlıyor; bir yandan da yağmur arabamızın üstünde davul çalıyor. Yol pek iyi değil, her kilometrede arabanın bir parçası kopmasın diye dua ediyoruz. Muhtemelen hiçbir şey göremeyeceğimiz için buraya geldiğimize pişman olmaya başlıyoruz. Doğrudan daha kısa yoldan Anchorage’a gidebilir, birkaç saat ve benzinden tasarruf edebilirdik. Ama sonra bir tesadüf eseri eski bir altın madenine varıyoruz. Bulutlar biraz dağılıyor ve artık sadece küçük bulutçuklar, dağların arasında madencilerin minik evlerinin üzerinde süzülüyor.


Anchorage, dağlarla çevrili bir getto
Anchorage, şirin bir merkezi ve modern bir müzesi olan, dağlarla çevrili bir tür getto. Rehber kitabımız buranın ABD’nin en çok kültürlü yerlerinden biri olduğunu ve 90’a kadar dilin konuşulduğunu iddia ediyor. Biz bunu fark etmedik ama gece yarısı otoparkta taşkınlık yaparak eğlenen tipleri ve yolda yatan sayısız evsizi gözden kaçırmamız mümkün değildi. Neyse ki geceyi geçirdiğimiz süpermarket otoparkı sakindi ve yağmurun sesiyle uykuya daldık.


🚗 Reklam · Seyahatte araç kiralamaAlaska'da kiralık araçlar için güvenilir seçeneklerDiscoverCars fiyat karşılaştırma sitesini kullanın: onlarca yerel ve uluslararası araç kiralama firmasının fiyatlarını karşılaştırır, rezervasyonların çoğunu da ücretsiz iptal edebilirsiniz.
Alaska'da araç fiyatlarını karşılaştırın →Seyahatte kötü moddan sabun köpükleri ve çocuk oyunları kurtarır

Yağmur artık dinmiş olsa da sabahla birlikte moralimiz epey bozuldu. Kat ettiğimiz kilometrelerin yorgunluğu kendini göstermeye başladı. Çevredeki dağlardan birine çıkmak için yola koyulduk ama yirmi dakikalık tırmanıştan sonra otoparktaki tepe işaretlerinin yanlış olduğunu ve gitmek istediğimiz yere değil, bir askeri üsse doğru tırmandığımızı fark ettik. Sonra yine yağmur başladı.
Bizi müze kurtardı; Alaska’nın yerli halkına ayrılmış harika bölümü gezdik. Ama size yalan söylemeyelim, moralimizi asıl yükselten çocuk bölümü oldu. Sabun köpüğü yapmak harika bir terapi. Bizim Çekya’da dendiği gibi: Oyun oynayan çocuk yaramazlık yapmaz.



