Wie aan de Dolomieten in Italië denkt, ziet meteen die iconische groene weiden, een klein kerkje en daarboven de scherpe, bijna onwerkelijk verticale rotstoppen. Welkom in Val di Funes, thuis van de Odle-groep. En precies onder deze majestueuze rotswanden loopt de Adolf-Munkel-Weg.
Het is namelijk een volmaakt uitgestippelde route. Ze biedt maximale uitzichten bij minimaal hoogteverschil — en dat is in de Dolomieten een zeldzaamheid 😅. De Adolf-Munkel-Weg is relatief vlak en niet al te zwaar, maar het pad is op veel plekken rotsachtig en met een kinderwagen kom je er echt niet doorheen. De route leent zich trouwens ook goed voor een uitstapje met oudere kinderen, zodra ze aan een langere wandeling toe zijn.
Ben je op zoek naar een route die je een aangename drie tot vier uur kost, geschikt is voor honden en de meest fotogenieke landschappen van heel Zuid-Tirol biedt? Dan ben je hier aan het juiste adres. Kom mee, ik vertel je alles wat je over deze trek moet weten.
Samenvatting voor wie geen tijd heeft het hele artikel te lezen
- Waar: Val di Funes, Zuid-Tirol (Italië).
- Lengte en tijd: De rondelus meet zo’n 5 tot 7 kilometer afhankelijk van de gekozen variant en neemt je 3 tot 4 uur rustig wandelen in beslag.
- Moeilijkheidsgraad: Licht tot gemiddeld. Het hoogteverschil bedraagt slechts zo’n 200 tot 400 meter, maar het terrein is op plaatsen rotsachtig — stevig schoeisel is een must.
- Met kinderwagen en kinderen: Met een kinderwagen lukt het door de stenen en wortels echt niet. Voor baby’s heb je een draagzak of rugzakdrager nodig; oudere kinderen (vanaf 5 jaar) redden de route prima zelf.
- Met de hond: Honden zijn toegestaan, maar moeten strikt aan de lijn. Op de alpenweiden grazen koeien vrij, en bergkoeien zijn niet blij met loslopende honden — geloof me 😅.
- Parkeren: Zanser Alm aan het einde van het dal. In het seizoen kost dat 8 euro per dag; kom vroeg in de ochtend, anders loop je al onderaan het dal vast bij de slagboom.
- Dronesverbod: Je bevindt je in het natuurpark Puez-Geisler. Vliegen met drones is hier strikt verboden en kan je een boete van maar liefst 3.000 euro opleveren.
Wat is de Adolf-Munkel-Weg eigenlijk?
Ik moest dit stukje geschiedenis even opzoeken, want ik was oprecht nieuwsgierig naar wie dit pad vernoemd is. Adolf Munkel was een gepassioneerde Duitse alpinist en het pad ontstond op zijn initiatief in 1894. Een wandelpad van meer dan honderd jaar oud — en er staat nog altijd een rij voor de beste foto (dat zegt toch genoeg?). Het pad kronkelt direct onder de Odle-groep (Duits: Geisler), door bossen en alpenweiden, terwijl de enorme witte kalkstenen rotspilaren de hele tijd aan je rechterkant oprijzen.
Wanneer gaan en hoe kom je er
Het juiste moment kiezen is in de Dolomieten in het algemeen — en hier in het bijzonder — heel belangrijk. De slagboom kan je flink verrassen, dus hier zijn tips om dat te vermijden.
Ideale tijd van het jaar
Het hoogseizoen in de Dolomieten loopt van mei tot september. In deze periode zijn alle berghutten (rifugi) open, het weer is het meest stabiel en de sneeuw op de hogere hellingen is allang gesmolten. Houd er wel rekening mee dat je het pad niet voor jezelf zult hebben. Vooral in augustus, wanneer Italianen massaal op vakantie gaan (Ferragosto), kan het er druk zijn. Als je de keuze hebt, raad ik aan om in het najaar te gaan, het liefst in oktober. De lorkenbomen in het dal kleuren dan in prachtige gouden tinten, en het contrast met de besneeuwde toppen van de Odle is ronduit magisch. In het voorjaar bloeien er duizenden krokussen, wat ook een schitterend gezicht is. In de winter is het pad officieel gesloten vanwege sneeuw en lawinengevaar vanuit de hogere zones — plan dat dus beter niet.
Met de auto naar Zanser Alm
Het startpunt van de trek is de parkeerplaats Zanser Alm (Zannes), op 1.685 meter hoogte aan het einde van het dal Val di Funes. Je rijdt door het pittoreske dorpje Santa Maddalena en gaat steeds hoger, totdat de slagboom je tegenhoudt. In het hoogseizoen reken je op 8 euro per dag (voor Dolomieten-begrippen eigenlijk een schappelijke prijs). Er is echter één grote maar. De capaciteit van het dal is beperkt en zodra de parkeerplaats vol is, wordt de weg onderaan afgesloten. Uit onze eigen ervaring: probeer uiterlijk om 8.00 uur bij de slagboom te zijn.
Duurzaam en ontspannen met de bus
Wil je de ochtendstress over parkeren vermijden, of reis je zonder auto? Dan is het lokale busnetwerk een prima alternatief. Vanuit het nabijgelegen stadje Brixen (Bressanone) rijden de lijnen 330 en 335 regelmatig (meer info op de officiële website van het Zuid-Tiroolse openbaar vervoer), die je tot aan de parkeerplaats Zanser Alm brengen. De rit duurt ongeveer een uur en je kunt zorgeloos van het uitzicht over het dal genieten. Zeker in de zomer is dit naar mijn mening een stuk aangenamer dan je afvragen of er nog een parkeerplek vrij is. En het milieu vaart er ook wel bij.
Vanuit Nederland naar Val di Funes
Vanuit Nederland vlieg je het makkelijkst naar Venetië (Marco Polo) of Bergamo (Orio al Serio). Beide luchthavens worden goed bediend door KLM, Transavia en andere Europese maatschappijen. Vanuit Venetië rij je met de auto in iets minder dan drie uur naar Val di Funes; vanuit Bergamo is het vergelijkbaar. Je kunt ook via München rijden, dan ben je vanuit Amsterdam in zo’n acht tot negen uur ter plekke. Goedkope vluchten vind je eenvoudig via GetYourGuide voor activiteiten ter plaatse, of zoek vluchten via je favoriete reisportaal.
Waar overnachten bij Val di Funes en wat kost het
Als je ’s ochtends meteen de mooiste uitzichten wilt zien en als een van de eersten op de route wilt zijn, is een strategisch gekozen verblijf essentieel. Prijzen in dit gebied liggen in het seizoen gemiddeld tussen de 100 en 200 euro per nacht voor twee personen, afhankelijk van of je kiest voor een luxe hotel met wellness of een traditionele bergboerderij.
Midden in het dal ligt het plaatsje Santa Maddalena, en dat is de meest ideale uitvalsbasis. Je vindt er veel traditionele “agriturismo”-accommodaties (boerderijverblijven) en gezellige B&B’s. Het is een duurdere locatie, maar je bespaart op reistijd en de sfeer van een rustig dalletje in de avond is het waard. Een uitstekende keuze zijn familiepensions als Hotel Ranuimüllerhof, waar ze bij het ontbijt huisgemaakte kaas van de naburige boerderij serveren. Of probeer de populaire Proihof, met een fantastische beoordeling.
Ben je op zoek naar een iets goedkopere of levendigere uitvalsbasis, dan is het historische Brixen een uitstekende keuze. Het ligt op slechts 15 tot 20 minuten rijden van de ingang van het dal. De stad biedt veel meer mogelijkheden voor een avondje uit, een grote keuze aan restaurants en de overnachtingsprijzen liggen er iets gunstiger. Een andere populaire optie, zij het iets verder weg (circa 30 minuten rijden over een bergpas), is het bekende skioord Ortisei in het naburige Val Gardena. Hier vind je alles van luxe resorts tot eenvoudige appartementen, maar houd rekening met langere ochtendriten naar het startpunt van de trek.
Op zoek naar concrete tips? Wij boeken accommodaties altijd via Booking.com, waar je geweldige deals kunt vinden en met Genius-status ook in drukke periodes prima prijzen scoort.
Adolf-Munkel-Weg: 10 tips voor bezienswaardigheden en belevenissen onderweg
Laten we bij de kern komen. De Adolf-Munkel-Weg is niet alleen maar een route van A naar B — het is een aaneenschakeling van kleine belevenissen, uitzichten en zijpaden die je onderweg tegenkomt. De meeste mensen kiezen voor de klassieke rondelus vanuit Zanser Alm, via route 35, met terugkeer over de bergweiden. Hier zijn 10 dingen die je niet mag missen.
1. Klassieke rondelus Geisler Alm en Zanser Alm
De basis die de meeste wandelaars kiezen, is een rondelus van zo’n 5 tot 6 kilometer. Je vertrekt vanaf de parkeerplaats Zanser Alm via pad nummer 6, dat je na een tijdje op de hoofdroute Adolf-Munkel-Weg brengt (aangeduid als route 35). Daarmee wandel je direct onder de rotsmasseven door tot aan de afslag naar de populaire hut Geisler Alm, waarna je via bloeiende weiden en bospaden geleidelijk afdaalt terug naar de parkeerplaats. Het is de ideale lus, want je keert nooit op je schreden terug en er opent zich steeds een nieuw landschap voor je.
Deze rondelus is de gouden middenweg als je het beste wilt zien zonder jezelf volledig uit te putten. Het loont om er een rustige middag voor te nemen, zodat je niet hoeft te haasten en onderweg volop kunt pauzeren.
2. Uitzichten op de verticale wanden van de Odle
De Odle-groep bestaat uit enorme verticale rotsnaald die meer dan drieduizend meter hoog reiken, en als je er van onderaf naar kijkt, slaat je hart even over. Zo onmenselijk groot en mooi tegelijk — het geeft je een gevoel van je eigen nietigheid 😅. Vooral in de namiddag, wanneer de rotsen kleuren in warme oranje tinten, zijn dit beelden die je niet snel vergeet.
En die aanblik verandert voortdurend afhankelijk van hoe de wolken bewegen. Het ene moment staan de toppen fel verlicht, het volgende schuilgaan ze in dramatische schaduwen — je blijft maar foto’s maken, ook al zeg je steeds dat je er al genoeg hebt.
3. Stopplaats bij Rifugio Geisler Alm
Rifugio Geisler Alm (op bijna 2.000 meter hoogte) is niet zomaar een berghut. Het is een instelling. Zodra je uit het bos te voorschijn komt, opent zich voor je een enorme, perfect gemaaid weiland met houten ligbedden — ook wel “bioscoop” genaamd. En de film die er “vertoond” wordt, zijn de Odle-toppen recht voor je. Hier doen wij altijd een langere pauze. Kinderen hebben er een geweldig speeltuintje, volwassenen kunnen genieten van een koud biertje of Aperol Spritz terwijl ze de grazende koeien in de gaten houden. Het is er in het hoogseizoen druk, maar de ruimte is enorm — een plekje vind je altijd.
Ga je in het hoogseizoen en wil je een volwaardige lunch aan tafel? Kijk dan even op hun officiële website voor de openingstijden. Maar een picknick op het gras met het beste uitzicht ter wereld werkt ook perfect.
4. Rifugio Zanser Alm bij start en finish
Direct bij de parkeerplaats Zanser Alm ligt de gelijknamige hut op 1.685 meter hoogte (ze hebben ook een eigen website met actuele informatie). Je kunt hem gebruiken als ochtendlijk verzamelpunt: een sterke Italiaanse espresso en een stuk Strudel om de dag goed te beginnen. Het fijne is ook dat de hut uitstekend functioneert als restaurant na afloop. Als je moe terugkeert van de trek, hoef je nergens naartoe te rijden — je kunt er een late lunch of vroege avondmaaltijd nemen voordat je de rit naar het dal aanvat.
Op het terras zitten terwijl de middag langzaam naar zijn einde glijdt en de toeristen vertrekken — de sfeer is dan precies goed. Lekker eten en gewoon de bergstilte in je opnemen.
5. Fotospots onder de kolossale rotswanden
Fotografieliefhebbers zijn op de Adolf-Munkel-Weg in de zevende hemel. De beste fotospots vind je ongeveer halverwege route 35, waar het bos wat wijkt en de lorken- en dennentakken natuurlijke kaders vormen met de scherpe toppen op de achtergrond. Wil je de iconische lichte keien en puinhellingen in beeld, dan zie je langs het pad een paar kleine uitgetreden slingerpaadjes (vaak uitgespoeld door water) die recht naar de rotsen leiden. Respecteer wel de natuur en dwaal niet te ver van de gemarkeerde paden af vanwege erosie.
Elke stap ernaast kan zeldzame alpenbloemen beschadigen die er jaren over doen om onder deze zware omstandigheden te groeien. Fotograferen vanaf de betreden plekken levert meer dan genoeg prachtige plaatjes op waar je vrienden op Instagram jaloers van worden.
6. Verlenging naar Roanergola (Roa Berg) voor gevorderden
Als de klassieke vijf kilometer je te weinig is en je zin hebt om serieus te zweten, kun je de route verlengen. In plaats van af te dalen naar Geisler Alm, ga je verder onder de rotswanden door in de richting van Forcella Roa (Roanergola). Hier eindigt de bosschaduw en begint een ruwer hooggebergte vol puinhellingen. Het uitzicht vanaf dit zadel over de omliggende dalen is adembenemend, maar reken op een zwaarder klimgedeelte dat minstens twee uur extra kost.
Het is een flinke cardiotraining, dus zorg dat je voldoende water en extra snacks bij hebt. De beloning is een veel rustiger pad waar je soms een heel uur niemand tegenkomt.
7. Zijroute naar het dal Tschantschenon
Een andere prachtige en aanzienlijk rustigere zijroute is het pad richting de weiden en de beek Tschantschenon. Dit is het oostelijke deel van de lus, direct aan het begin als je vanuit Zanser Alm linksom loopt. Je vindt er mooie kleine watervallen en kaskaden van een bergstroom. Op warme zomerdagen is dit de perfecte plek om je vermoeide voeten te koelen in het ijskoude water — een welkome verfrissing voor jou én voor je viervoetige reisgenoten. Er zijn hier veel minder mensen dan bij de hoofdhut Geisler Alm.
Dit kleine dalletje is een verborgen schat waar je je kunt terugtrekken als de hoofdroute te druk is. Zelfs een gewone boterham uit je rugzak smaakt hier als een vijfsterrenmaaltijd, met het ruisen van het water als achtergrondmuziek.
8. Het lorken- en dennenbos Cuecenes
Een groot deel van de Adolf-Munkel-Weg loopt door de uitgestrekte bossen van het gebied Cuecenes. Je zou kunnen denken dat wandelen door een bos in de bergen weinig bijzonders is, maar het tegendeel is waar. Deze bossen bieden in de hete zomermaanden broodnodige schaduw. En in de herfst kleuren de lorken, die een groot deel van de begroeiing vormen, in ongelooflijke tinten oranje en geel. Wandelen door deze gouden tunnel terwijl de bergzon er doorheen filtert, is wellicht een van de meest romantische ervaringen die de Dolomieten te bieden hebben.
9. Het kerkje in Sankt Magdalena onderweg omhoog
Deze tip bevindt zich weliswaar niet op de hooggebergteroute zelf, maar je mag hem absoluut niet overslaan. Als je ’s ochtends met de auto omhoog rijdt naar de parkeerplaats Zanser Alm, rijd je door het dorpje Sankt Magdalena (Santa Maddalena). Stop bij het uitkijkpunt boven het dorp. Precies hier neem je die wereldberoemde foto van het kleine, solitaire kerkje met het Odle-massief op de achtergrond — het beeld dat je kent uit elke reisgids en elke kalender over de Dolomieten.
Houd er rekening mee dat de beste plekken al vroeg in de ochtend bezet zijn. Je moet soms wat geduld oefenen om geen rugzak of uitgestoken telefoon in beeld te krijgen, maar de foto is het wachten meer dan waard.
10. Variant via de bovenste route naar Brogleshütte
Voor de echte doorzetters bestaat er nog een aanzienlijk langere variant om dit gebied te verkennen. Vanuit de Adolf-Munkel-Weg kun je aansluiten op paden richting de Brogleshütte. Deze hut ligt aan de westelijke kant van de Odle-groep (richting de Seceda-kam). De weg erheen is al een volledige dagwandeling met een behoorlijk hoogteverschil, maar de beloning zijn uitzichten op de bergen vanuit een totaal andere, onbekende hoek. Onderweg zie je het wildere gezicht van de Dolomieten en ontmoet je slechts een fractie van de gebruikelijke toeristen.
De westkant van het massief trekt sterk aan en is zeker de moeite van een aparte tocht waard. Heb je meer tijd en een goede conditie, zet dit dan beslist op je lijst.
Kun je de Adolf-Munkel-Weg doen met kinderen en honden?
Dit is een vraag die ons heel vaak bereikt. Met kleine kinderen én met honden is de toegankelijkheid van wandelroutes een serieus onderwerp. Hoe zit dat precies met deze trek?
💡 Tip: In bijna alle kabelbanen en bussen in de Dolomieten is een muilkorf voor honden verplicht (te koop op vrijwel elke plek, ook bij de dalstations). Het is soms lastig — zelfs als je helemaal alleen in een cabine zit, vragen ze een muilkorf. Als je meerdere kabelbanen achter elkaar plant, is het vaak comfortabeler om je hond bij de accommodatie te laten rusten.
Wandelen met kleine en grotere kinderen
Zoals ik al in de inleiding aangaf, is de Adolf-Munkel-Weg in geen geval geschikt voor kinderwagens. Ook niet voor terreinmodellen. Het pad loopt over smalle bospaden, vol uitstekende wortels, grote stenen en af en toe treden of uitgespoelde greppels. Met een kinderwagen zit je al na de eerste honderd meter vast.
Voor een baby of peuter (tot ongeveer 2–4 jaar) is een goede wandelrugzak of draagzak de uitgelezen oplossing. Het hoogteverschil is niet drastisch, dus je redt het prima met een rugzakdrager op de rug. Voor oudere kinderen (vanaf ongeveer 5 jaar) is deze route fantastisch. Hij is afwisselend genoeg: soms loop je door een bos, dan weer klim je over stenen, je ontmoet grazende koeien en bij de eindbestemming Geisler Alm wacht een groot speeltuintje. Vervelen doen ze zich zeker niet.
Honden op de trek
De Dolomieten zijn een geweldige bestemming voor reizen met honden, en de Adolf-Munkel-Weg is een van de hondvriendelijke routes. Het terrein is prima voor hondenpoten: geen blootgestelde ladderklimpartijen of scherp gruis dat de kussentjes schaaft, en je hoeft niet veel water mee te zeulen want onderweg zijn er verscheidene beekjes en kaskaden waar honden kunnen drinken.
Je moet echter strikt één regel naleven: honden moeten altijd aangelijnd zijn. De route loopt over alpenweiden waar vee vrij rondloopt. Bergkoeien kunnen behoorlijk territoriaal zijn en als een hond vrij op ze afrent, kan dat lelijk aflopen. Let in de zomermaanden ook op teken — ook op deze hoogte kun je ze oplopen, dus preventieve maatregelen zijn aan te raden.
Wat proeven in de berghutten (rifugi)
Het eten in de Italiaanse Dolomieten is naar mijn mening het allerbeste van heel Italië, en iedereen die het daar niet mee eens is, heeft nog nooit een echte Knödel gegeten na vier uur klimmen 😄. Hier mengt de Italiaanse lichtheid zich met Oostenrijkse en Tiroolse steviging — en na een paar uur flink doorstappen is dat precies wat je lichaam nodig heeft. Zodra je neerstrijkt op het terras van Rifugio Geisler Alm of Zanser Alm, probeer dan zeker de lokale specialiteiten.
De absolute klassieker zijn de Knödel — naast de speckversie (Speckknödel) maken ze er ook kaas- en spinazievarianten, geserveerd in een rijke bouillon of simpelweg overgoten met gesmolten boter en bestrooid met bieslook. Een caloriebom, maar ongelooflijk lekker. Liever iets Italiaans? Bestel dan Schlutzkrapfen: gevulde pastataschjes (vergelijkbaar met ravioli), meestal gevuld met spinazie en ricotta, overgoten met boter en besprenkeld met parmezaan.
Een andere lokale klassieker is stevige polenta van maiskorrel met paddenstoelensaus en gesmolten bergkaas. En omdat we in Zuid-Tirol zijn — beroemd om zijn appels — mag een warme, echte Apfelstrudel (appelstrudel) met vanillesaus als afsluiter niet ontbreken. Veel boerderijen en hutten in het dal zijn trouwens aangesloten bij het keurmerk Roter Hahn (Rode Haan), wat garandeert dat ze koken met lokale, huisgemaakte en eerlijke ingrediënten.
Praktische tips voordat je je wandelschoenen aantrekt
Een paar dingen die je beter vooraf weet als je de Dolomieten bezoekt (of niet zo prettig ontdekt ter plekke — maar ik waarschuw je liever van tevoren):
- Fors dronesverbod: Ben je een liefhebber van luchtfotografie, laat je drone dan diep in je rugzak zitten. Val di Funes valt onder het beschermd natuurpark Puez-Geisler en er geldt een strikt vliegverbod. De lokale rangers handhaven actief en als ze je betrappen, riskeer je een boete van maar liefst 3.000 euro. Dat ene Instagramplaatje is het echt niet waard.
- Schoeisel voor nat en rotsachtig terrein: Ook al is de route relatief eenvoudig, je loopt veel over stenen die ’s ochtends of na regen erg glad kunnen zijn. Vergeet stadsloopschoenen en trek stevige wandelschoenen met een goede zool aan.
- Wandelstokken: Wij noemen ze onderling altijd “hockeysticks” en in de Dolomieten gebruiken we ze vrijwel overal. Bij het oversteken van oneffenheden op de Adolf-Munkel-Weg ontzien ze je knieën enorm.
- Drinkwater: Je kunt kraanwater opvullen bij het startpunt bij de parkeerplaats en ook onderweg in de berghutten. Je hoeft geen zwaar dagsrantsoen mee te zeulen.
Handige tips voor een zorgeloze reis
Voordat je überhaupt bij het startpunt van je bergtocht staat, is het fijn om vervoer, accommodatie en al het bijbehorende geregeld te hebben. Hier zijn de diensten waar wij al jaren op vertrouwen.
Vluchten naar Italië vanuit Nederland
Vlieg vanuit Amsterdam, Rotterdam of Eindhoven naar Venetië of Bergamo. KLM en Transavia bieden regelmatige verbindingen aan. Vergelijk vluchten en combineer eventueel met een huurauto via je favoriete reisportaal voor de beste deal.
Auto huren in Italië
Voor verplaatsingen in de Dolomieten is een auto onmisbaar (tenzij je uitsluitend afhankelijk wilt zijn van de lokale bussen). Wij hebben al jaren goede ervaringen met DiscoverCars, dat we over de hele wereld gebruiken.
Vergeet de reisverzekering niet
Bergen zijn onvoorspelbaar en een goede verzekering is onmisbaar. Wij gebruiken al langere tijd SafetyWing.
Internet in het buitenland
Binnen de EU geldt je Nederlandse databundel dankzij roaming, maar een back-up is soms handig. Bekijk onze review van Holafly voor een eSIM als reserveoptie.
Verder ontdekken in de Dolomieten
Als je meerdere dagen in Val di Funes doorbrengt, bekijk dan zeker onze uitgebreide gids over Val di Funes en Santa Maddalena, met tips voor meer uitkijkpunten en bezienswaardigheden in het dal.
Vanuit het naburige Val Gardena kun je de beroemdste heuvelrug van de Alpen bewandelen — bekijk onze gids over de Seceda.
Wil je een compleet overzicht van wat er in dit gebied te doen is? Dan hebben we een artikel geschreven over wat te doen in de Dolomieten, met onze favoriete meren, bergpassen en dorpjes. En voor meer wandelinspiratie, bekijk ook onze 5 wandelroutes in de Italiaanse Dolomieten voor iedereen.
FAQ (Veelgestelde vragen)
Hoe lang is de Adolf Munkel Weg route?
De klassieke en meest populaire rondwandeling is ongeveer 5 tot 6 kilometer lang, afhankelijk van bij welke berghut je begint en welke route je neemt om terug te keren. Reken op ongeveer 3 tot 4 uur netto wandeltijd zonder langere pauzes.
Hoeveel hoogtemeters moet je overbruggen op de route?
Het hoogteverschil is voor Dolomieten-begrippen erg vriendelijk: in totaal stijg en daal je slechts zo’n 200 tot 400 meter. De route loopt grotendeels horizontaal langs de voet van de bergen.
Kun je de route met een kinderwagen lopen?
Nee, de route is absoluut ongeschikt voor kinderwagens. Het pad zit vol stenen, boomwortels en trappen. Voor hele kleine kinderen raden we een draagzak of wandeldrager aan.
Hoeveel kost parkeren bij Zanser Alm?
In het hoogseizoen betaal je ongeveer 8 euro per dag voor een personenauto. Het is handig om contant geld bij je te hebben, hoewel de automaten tegenwoordig meestal ook pinpassen accepteren.
Mogen honden mee op de route?
Ja, honden zijn welkom op de route, maar vanwege natuurbescherming en grazend vee moeten ze tijdens het hele verblijf in het natuurpark verplicht aangelijnd zijn.
Wat is de beste tijd om te bezoeken?
Voor klassieke wandeltochten zijn de maanden juli tot en met september ideaal. Voor fotografieliefhebbers raad ik oktober aan, wanneer de lariksbossen prachtig goudgeel kleuren. In de winter is het pad meestal gesloten vanwege sneeuw.
Kun je overnachten op de route?
Wild kamperen is in het natuurpark streng verboden. Je kunt wel overnachten in een van de accommodaties beneden in het dal, of na vooraf reserveren in een van de berghutten (rifugi) in de buurt van de route.
