
Önümüzde kartpostallardan fırlamış dağlar, turkuaz göller ve mavimsi buzullar belirmeye başladı. Alaska’nın hepimizin o meşhur, biraz da klişe fotoğraflardan tanıdığı bölgesine, Kenai Yarımadası’na giriyorduk. Hayalimizde bütün Alaska’yı temsil eden kısım tam da burası.
Resmi olarak Kenai Yarımadası’na girmeden önce, Prince William Sound kıyısındaki ilk liman kasabası Whittier’a uğradık. 200 kişinin yaşadığı bu yer hakkında okuduğumuz ilk cümle şuydu: “Whittier tuhaf bir yer, dünyada eşi benzeri yok.” Oraya gitmek için demiryolu tünelinden geçiş ücreti olarak yaklaşık 12 euro ödemeniz gerekiyor. Şansınız yaver gitmezse yarım saat kadar beklemeniz de mümkün, çünkü tünel tek şeritli.

Tuhaf liman kasabası Whittier
Bize o kadar da “tuhaf” gelmedi. Buzula kısa, üç saatlik bir yürüyüş yaptık, alışılmadık derecede mavi suyu olan şirin limanıyla bu minicik yerleşimi dolaştık. Aslında pek bir şey yoktu ve hemen geri döndük.

Ana cadde bu mu yani?
Hope’tan hemen önceki bir kamp alanında konakladık. Sabah oraya gidip “tarihle örülü tipik kırsal Alaska”yı keşfetmeyi planlıyorduk. Bu kuzey topraklarında bize yol gösteren kâğıttan dostumuz böyle vaat ediyordu. Hope’ta tarihi pek bir şey bulamadık ve Lonely Planet kitabının verdiği bilgilerin kalitesinden ciddi şekilde şüphe etmeye başladık. Böylece Alaska’daki pek de başarılı geçmeyen günlerimizden biri başladı.
Alaska’da denize çıkmak için size kano kiralamıyorlar, o kadar
Fiyortlara ve buzullara kanoyla gitmek istediğimiz Seward’a doğru yola çıktık. Bu, Alaska’da en çok tanıtılan deneyimlerden biri ve oraya turla gitmekten başka yolunuz yok. Kano konusunda uzman değilseniz kimse size fiyortlar için kano kiralamıyor. Biz de daha önce kanoya en fazla bir iki kez binmiştik. Üstelik bunun için kişi başı yaklaşık 410 euro ödüyorsunuz. Yolculuğun geri kalanında kök yiyerek yaşamaya çoktan razıydık, çünkü yakın zamanda buraya dönmeyi planlamıyoruz ve bunu kaçırırsak çok üzülecektik.

Kano turu planlarımızı tamamen değiştirdi. Şansımıza bakın ki en yakın boş yer ancak birkaç gün sonraydı. Cumartesi. Böylece planlarımızı yine değiştirmek, Kenai Yarımadası’nın geri kalanını keşfetmeye gitmek ve birkaç gün sonra buraya dönmek zorunda kaldık.
Mormonlar bizi nasıl din değiştirmeye ikna etmeye çalıştı
“Mormonları duydunuz mu?” Yorucu bir yolculuğun ardından City of Kenai’deki bir halk parkında oturmuş, yeni tuttuğumuz somonu pişiriyorduk. Yirmi dakikalığına iki sevimli Mormon yanımıza katıldı ve misyoner olarak dünyanın dört bir yanına nasıl gönderildiklerini anlattı. Buraya, Alaska’ya gönderilmeden önce altı ay boyunca Kanada’da, Whitehorse’ta kalmışlardı.

“İncil’i biliyor musunuz? İşte o artık modası geçmiş. Bizim de bir İncil’imiz var ve çok iyi insanlar olduğunuz için size bir tane hediye edeceğiz.” Mormon bir kitap çıkardı ve bize numarasını yazdı. “Yolculuğunuzda bir şeye ihtiyacınız olursa aramanız yeterli, bütün Amerika’da misyonerlerimiz var.” Böylece vedalaştılar. Kartı ve kitabı sakladık. Belki Utah’ta işimize yarar.

Kapsamlı gezi rehberi: Alaska — gezi rehberi ve gezilecek yerler
Her akşam diğer karavanlarla birlikte Alaska kasabalarında uyuyacak yer arıyoruz
Kanoları rezerve ettikten sonra artık kamp alanlarında uyumamaya karar verdik ve bir süpermarketin otoparkında, arabada uyuyabileceğimiz bir yer bulduk. Neticede yalnız değildik. Burada şunu çoktan fark etmiştik: saat sekizi vurur vurmaz karavanlar ve tekerlekli evler kasabanın etrafında tur atıp bedava bir köşe aramaya başlıyor.

Bu arada böyle bir tekerlekli ev hiç de şaka değil. Fiyatı 300 bin dolar civarında ve litre başına yalnızca üç kilometre gidiyor. İçi ise otel gibi. Amerikan yollarında dolaşan bu dev canavarların otel kalitesindeki tuvaletlerini ilk kez gördüğümüzde Lukáš, “Bunlarla karşılaştırınca Red Chiquita’daki yatağımız hiç de lüks sayılmaz,” diye yorum yaptı.

Homer, sanatın ve Tükürük’ün kasabası
Homer bir sanat kasabası. İsterseniz bütün gün yerel sanatçıların küçük galerilerini gezebilirsiniz. Bizim eğlencemiz de buydu. Burada yapılacak başka pek bir şey yok, çevre oldukça düz ve iklim pek elverişli değil. Yine de buraya gelmeye kesinlikle değer: okyanusa uzanan incecik bir kara dili var, adına “Tükürük” (Spit) diyorlar ve ilk bakışta nedenini anlıyorsunuz. Biraz sert bir rüzgârın ya da büyükçe bir dalganın onu silip süpüreceği hissine kapılıyorsunuz. Bu dağınık, ince ve kıvrımlı şeridin suyun üstünde bunca zaman ayakta kalabildiğine inanmak gerçekten zor.

Rüzgâr esmediğinde (ki bu pek nadir olur) üzerinde yürümek çok keyifli. Bu tuhaf burnun kenarları rengârenk balıkçı evleriyle çevrili, havada balık ve tuz kokusu birbirine karışıyor, arada bir de yerel krepçiden tatlı bir esinti geliyor. İnsanlar ellerinde dondurmayla, sanki hava on iki derece civarında değilmiş gibi dolaşıyor. Biz mükemmel bir havaya denk geldik: güneş, masmavi gökyüzü ve söylenene göre yazın en yüksek sıcaklıkları. Ama yine de sweatshirt’ümüzü arabada unuttuğumuzda hemen geri koşmak zorunda kaldık.

Alaska’nın en güzel doğa yürüyüşlerinden biri olduğu söylenen Ice Harding Trail’e çıkabilmek için Seward’a bir gün erken döndük. Ne var ki masmavi gökyüzü yerini dinmek bilmeyen bir yağmura bıraktı, dağlar bulutların arkasına saklandı ve günümüzü diğer turistlerle birlikte kasabadaki üç kafeden birine sıkışmış hâlde geçirdik.

Ertesi günün de böyle geçeceğinden ve bütün kano turumuzu mahvedeceğinden korkuyorduk. Uyuyamadım; arabamızın üstüne düşen her damla beni uyandırıyordu ve her damlanın sıçrayışı içimde öfke ve hüzün uyandırıyordu.
Burada altın çıkarılmıyor ama altın avcısı fazlasıyla var
Sabah yedide yağmur yağmıyordu. Bizi geziye götürecek şirketin ofisinde, en büyük deneyimimize hazır bir şekilde oturuyorduk. Yalnızca beş kişiydik, bu yüzden kısa sürede tekneye bindik ve okyanusa açıldık. Küçük tekne dalgalara çarptıkça okyanusun üzerinde zıplıyordu ve çok geçmeden ilk balinaları gördük. O devasa canlıların zarifçe suyun yüzeyine çıkıp su püskürtmesini izledik. Sanki izlendiklerini biliyorlarmış gibi teknenin etrafında yüzüyorlardı, biz de donup kalmış hâlde bu balina gösterisini seyrediyorduk.

Hava kapalı olsa ve dağların üzerinde bulutlar salınsa da küçük buz parçalarının arasında kürek çekmek, deniz aslanlarını ve deniz yıldızlarını izlemek unutulmaz bir deneyimdi. Etrafta kimse yoktu. Çoğu zaman Amerika’nın bir tarihi olmadığını düşünürüz, çünkü bu toprakların yerli halklarını unuturuz. Bunun sebebi de doğada ardlarında iz bırakmamış olmaları. Doğa onlardan sonra el değmemiş kaldı. Oysa binlerce yıl önce de kanolarından burayı, o soğuk günde bizim gördüğümüz gibi görüyorlardı. Bunu fark etmek, beş kişiyle birlikte kanoda sallanırken ve doğanın gücünü sessizce izlerken bende tamamen kutsal bir anın duygusunu uyandırdı.

Hayatımızın en güzel doğa yürüyüşü
Bundan sonra da Seward’dan ayrılmadık. Ertesi gün havanın açacağını ve Kenai Yarımadası gezimizi bir deneyimle daha taçlandırabileceğimizi umuyorduk: anakaradan ulaşılabilen tek buzul olan Exit Glacier’ın muhteşem manzarasıyla.
“Boş ver bunu. Gidiyoruz.” Sabah gözlerimi açtığımda dışarıda etraftaki dağların neredeyse hepsini kapatan kara bulutlar vardı, limandaki su gökyüzünü yansıttığı için turkuazdan griye dönmüştü ve üstüne bir de yeniden yağmur başlamıştı.
Yolculuğumuzdan koca bir günün bir kısmını kaybettiğimiz için sinirli bir şekilde tam gitmek üzereydik ki zaten yolumuzun üzerinde olduğuna, belki de 20 dakika ötedeki buzulda havanın daha iyi olabileceğine karar verdik.
Otoparkta durum pek umut verici görünmüyordu. “Ama bak, şurada bulutlar açılıyor.” Buzulun üstünü gösterdim. Her yer kara bulutlarla kaplıydı, yalnızca hedefimizin üzerinde küçücük bir mavi gökyüzü parçası vardı ve güneş ışınları Exit Glacier’ın buzunda dans ediyordu.
Böylece yola koyulduk. Öldürücü bir tempoyla yürüdük. Bu yürüyüşün toplamda 6-8 saat sürmesi gerekiyordu, biz 4 saatte tamamladık. Yukarı çıkan yolun dörtte birine geldiğimizde gökyüzü çoktan açılmaya başlamıştı. Kısa süre sonra gökte tek bir bulut kalmamıştı ve beyaz buzulla, her yere serpiştirilmiş mor çiçeklerle tezat oluşturan masmavi gökyüzünün tadını çıkardık. Kuzey Amerika’da geçirdiğimiz bir yılda çok şey gördük ama şimdiye kadar hiçbir şey bu yürüyüş kadar güzel değildi. Tepeye vardığınızda, söylenene göre buzul çağının nasıl göründüğünü gözünüzün önünde canlandıran bir manzarayla karşılaşıyorsunuz. Sert ve nefes kesici. Bir kez daha en güzel şeylerin bedava olduğunu kendimize kanıtlamış olduk.


Yazıya sığmayanlar: Homer’dan Seward’a giderken yaptığımız doğa yürüyüşü
🚗 Reklam · Seyahatte araç kiralamaAlaska'da kiralık araçlar için güvenilir seçeneklerDiscoverCars fiyat karşılaştırma sitesini kullanın: onlarca yerel ve uluslararası araç kiralama firmasının fiyatlarını karşılaştırır, rezervasyonların çoğunu da ücretsiz iptal edebilirsiniz.
Alaska'da araç fiyatlarını karşılaştırın →Alaska’ya mı gidiyorsunuz? En sevdiğimiz rehber kitabı deneyin



