Olympic National Park, Washington: 15 wskazówek, co zobaczyć i robić

Stoisz pośrodku deszczowego lasu, wokół ciebie z drzew zwisają metrowe zasłony mchu, powietrze pachnie wilgotną ziemią, a cisza jest tak głęboka, że słyszysz własne bicie serca. Wtedy się odwracasz — i między paprociami stoi ogromny jeleń Roosevelt elk, spokojnie mierząc cię wzrokiem, jakbyś właśnie wkroczył do jego salonu. I w sumie… tak właśnie było. 😅

Olympic National Park to miejsce, które zmusza do zatrzymania się. I to dosłownie — w jednym parku znajdziesz trzy kompletnie różne ekosystemy: deszczowy las z mchem jak z baśni, alpejskie łąki z widokiem na ośnieżone szczyty i dzikie pacyficzne wybrzeże z wyrzuconym na brzeg drewnem, które wygląda jak instalacja jakiegoś szalonego artysty. Jeśli zastanawiasz się, co zobaczyć w Olympic National Park — odpowiedź brzmi: wszystko. Z Łukaszem wyruszyliśmy tu z Seattle na kilka dni i szczerze — kilka dni to za mało. Gdybyśmy mogli, zostalibyśmy tydzień.

W tym artykule znajdziesz kompletny przewodnik po Olympic National Park — od tego, kiedy jechać i jak się tu dostać, przez 15 wskazówek na najlepsze miejsca i szlaki, aż po to, gdzie się zatrzymać, gdzie zjeść i ile to wszystko kosztuje. Zaczynamy.

Podsumowanie

• Olympic National Park leży na Olympic Peninsula w stanie Waszyngton, około 2–3 godziny jazdy od Seattle (łącznie z promem).
• Park jest wyjątkowy, bo łączy 3 ekosystemy w jednym — deszczowy las, alpejskie góry i dzikie pacyficzne wybrzeże.
• Najlepszy czas na wizytę to lipiec i sierpień — najmniej deszczu, otwarte drogi i szlaki. Ale wiosna i jesień też mają swój urok.
• Wstęp do parku kosztuje 30 USD za samochód (ok. 28 €) lub 55 USD za roczny America the Beautiful Pass, który obowiązuje we wszystkich parkach narodowych USA.
• Na porządne zwiedzanie parku potrzebujesz minimum 3–4 dni, idealnie tydzień.
• Noclegi w parku i okolicach w lecie wyprzedają się miesiącami wcześniej — rezerwuj jak najszybciej.
• Hoh Rain Forest, Hurricane Ridge, Rialto Beach i Sol Duc Hot Springs to absolutne must-see.
• Jelenie Roosevelt elk spotkasz niemal na pewno — jest ich tu ponad 5 000. Niedźwiedzie grizzly tu nie żyją, ale czarne niedźwiedzie tak.
• Jeśli chodzi o jedzenie — nie oczekuj cudów. Restauracji w parku jest minimum, lepiej zabrać własne zapasy.
• Samochód to konieczność — komunikacja publiczna w parku praktycznie nie istnieje. Droga wokół półwyspu liczy ponad 500 km.

Kiedy jechać do Olympic National Park i jak się tam dostać

Olympic National Park jest otwarty cały rok, ale twoje wrażenia będą się diametralnie różnić w zależności od tego, kiedy przyjedziesz. To w końcu jeden z najdżdżystszych zakątków USA — Hoh Rain Forest otrzymuje rocznie ponad 3,5 metra opadów (to nie pomyłka 😅). Przejdźmy więc przez to, kiedy najlepiej odwiedzić park i jak się tu dostać.

Najlepszy czas na wizytę

Lipiec i sierpień to złoty standard. Jest stosunkowo sucho (jak na tutejsze warunki), temperatury oscylują wokół 20–25 °C na niższych wysokościach, a większość dróg i szlaków jest otwarta, łącznie z Hurricane Ridge Road, która zimą bywa zamknięta z powodu śniegu.

Jeśli rozważasz wizytę w Olympic National Park w kwietniu, przygotuj się na śnieg w górach, zamknięte drogi i częstsze opady. Z drugiej strony — deszczowy las w deszczu jest jeszcze piękniejszy (a turystów zdecydowanie mniej). Maj i czerwiec to solidny kompromis — przyroda budzi się do życia, wodospady mają najwięcej wody, a górskie łąki zaczynają kwitnąć.

Wrzesień i październik oferują piękne jesienne barwy i mniejsze tłumy. Co więcej, jeśli dopisze pogoda, wrzesień może być suszszy niż lato.

Zima (listopad–marzec) jest dla tych, którzy szukają przygody — pada deszcz, w górach leży metr śniegu, ale jeśli lubisz ciszę i klimat, lasy we mgle są absolutnie magiczne. Hurricane Ridge zamienia się zimą w mały ośrodek narciarski.

Jak się dostać do Olympic National Park

Park leży na półwyspie Olympic Peninsula, na zachód od Seattle. Główne trasy:

Z Seattle samochodem + promem — najwygodniejsza opcja. Wsiadasz na prom Washington State Ferries z centrum Seattle (Pier 52) do Bainbridge Island — rejs trwa 35 minut i sam w sobie jest atrakcją (widoki na skyline Seattle, Mount Rainier w tle, kawa w ręku… 😊). Z Bainbridge jedziesz jeszcze 1,5–2 godziny na zachód. Prom kosztuje ok. 10 USD za samochód w jedną stronę.

Z Seattle dookoła — jeśli nie chcesz czekać na prom, możesz jechać trasą I-5 na południe, a potem Highway 101 przez Olympię. Zajmuje to ok. 3 godziny, ale objazd jest spory.

Z Portland — ok. 4–5 godzin samochodem przez Olympię.

Samochód to absolutna konieczność. Z Łukaszem od lat korzystamy z RentalCars, który sprawdza się na całym świecie — porównuje ceny wszystkich wypożyczalni, a ubezpieczenie jest transparentne. Park nie ma żadnej komunikacji publicznej między głównymi punktami, a odległości są ogromne.

Jak dolecieć z Polski? Z Warszawy do Seattle latają linie takie jak LOT (z przesiadką), Lufthansa czy KLM. Warto szukać połączeń z Warszawy, Krakowa czy Gdańska — czasem najtańsze opcje znajdziesz z przesiadką w Amsterdamie, Frankfurcie lub Londynie. Bilety powrotne potrafią kosztować od ok. 2000 zł wzwyż, jeśli zarezerwujesz z odpowiednim wyprzedzeniem.

Wstęp i America the Beautiful Pass

Opłata za wstęp (Olympic National Park entrance fee) to 30 USD za samochód (ok. 28 €) na 7 dni. Jeśli jednak planujesz odwiedzić też inne parki narodowe w USA (a powinieneś!), kup America the Beautiful Pass za 80 USD (ok. 74 €) — obowiązuje rok i pokrywa wstęp do wszystkich 63 parków narodowych plus setek innych obszarów federalnych. Nam zwrócił się podczas jednego wyjazdu.

Pass kupisz bezpośrednio przy wjeździe do parku lub online na stronie NPS.

Gdzie się zatrzymać i ile kosztuje Olympic National Park

Olympic National Park jest ogromny i nie ma żadnej centralnej „bramy” — miejsca, które chcesz zobaczyć, są rozrzucone po całym półwyspie. Gdzie się zatrzymać, zależy od tego, co chcesz zdążyć zobaczyć. Ogólna zasada: rezerwuj jak najwcześniej, szczególnie latem. Popularne lodges w parku wyprzedają się nawet pół roku wcześniej.

Noclegi bezpośrednio w parku

Olympic National Park Lodge (Lake Crescent Lodge) — historyczny lodge z 1915 roku, położony bezpośrednio nad brzegiem turkusowego Lake Crescent. Pokoje są proste, ale lokalizacja bezcenna. Ceny zaczynają się od ok. 200–280 USD/noc (ok. 185–260 €). Rezerwuj z dużym wyprzedzeniem.

Sol Duc Hot Springs Resort — pokoje i domki w pobliżu gorących źródeł. Ceny ok. 200–300 USD/noc (ok. 185–280 €). Idealny, jeśli chcesz połączyć turystykę z relaksem.

Kalaloch Lodge — na klifach nad pacyficznym wybrzeżem. Pokoje od 200 USD/noc, domki z widokiem na ocean od 300 USD/noc.

Log Cabin Resort (Lake Crescent) — tańsza opcja z domkami od ok. 120 USD/noc.

Noclegi w okolicznych miasteczkach

Port Angeles — najbardziej praktyczna baza wypadowa. Leży bezpośrednio przy północnym wjeździe do parku, ma sklepy, restauracje, stacje benzynowe i przyzwoity wybór noclegów od moteli po Airbnb. Ceny ok. 120–200 USD/noc (ok. 110–185 €). Stąd jest 20 minut na Hurricane Ridge i godzina do Hoh Rain Forest.

Forks — małe miasteczko po zachodniej stronie półwyspu, znane z sagi „Zmierzch” (tak, tego „Zmierzchu” 😅). Idealna baza dla Hoh Rain Forest, Rialto Beach i Ruby Beach. Tańsze noclegi od 80 USD/noc.

Sequim — mniejsza i spokojniejsza alternatywa dla Port Angeles, znana jako „lawendowa stolica” USA. Suszej niż reszta półwyspu dzięki efektowi cienia opadowego (rain shadow).

Biwakowanie

Park ma 14 campingów i biwakowanie jest tutaj fantastyczne. Większość pól kosztuje 22–28 USD/noc (ok. 20–26 €). Niektóre działają na zasadzie „kto pierwszy, ten lepszy”, inne można zarezerwować przez Recreation.gov.

Nasze rekomendacje:

• Hoh Rain Forest Campground — zasypianie pośrodku deszczowego lasu, pod koronami olbrzymich świerków. Magiczne.
• Kalaloch Campground — bezpośrednio na klifach nad oceanem. Zasypiasz przy szumie fal.
• Sol Duc Campground — blisko gorących źródeł i pięknych szlaków.

Ile kosztuje Olympic National Park — budżet na 4 dni dla dwóch osób

• Wstęp: 30 USD (lub 80 USD za roczny pass)
• Nocleg (4 noce, motel Port Angeles): 600–800 USD
• Wynajem samochodu (4 dni): 150–250 USD
• Benzyna: 60–80 USD (odległości są spore!)
• Jedzenie (mix restauracji i własnych zapasów): 200–300 USD
• Aktywności (gorące źródła, kajak): 50–100 USD

Łącznie dla dwóch osób na 4 dni: ok. 1 100–1 600 USD (ok. 1 020–1 480 €), czyli mniej więcej 510–740 € na osobę. Biwakując, można zaoszczędzić sporo — odejmij spokojnie 400–500 USD za noclegi.

15 miejsc, które musisz zobaczyć w Olympic National Park

Olympic National Park jest tak różnorodny, że masz wrażenie, jakbyś przejechał przez trzy różne kraje w ciągu jednego dnia. Rano stoisz w deszczowym lesie, po południu na alpejskiej łące, a wieczorem na dzikiej pacyficznej plaży. Przejdźmy przez 15 miejsc i atrakcji, które warto zobaczyć — od legendarnego Hoh Rain Forest przez widoki z Hurricane Ridge aż po gorące źródła Sol Duc.

1. Hoh Rain Forest — najzieleńsze miejsce, jakie widziałam

To jest miejsce, dla którego chciałam przyjechać do Olympic National Park. I przerosło wszelkie oczekiwania. Hoh Rain Forest to jeden z największych lasów deszczowych strefy umiarkowanej na świecie i wygląda jak plan filmowy z Władcy Pierścieni — gigantyczne świerki sitkajskie i klony porośnięte gęstym zielonym mchem, paprocie wyższe od ciebie i światło przedzierające się przez korony drzew jak przez katedralne witraże.

Obowiązkowy jest Hall of Mosses Trail — łatwa, 1,3 km długa pętla, która prowadzi przez najbardziej fotogeniczny fragment lasu. Drzewa mają tu zasłony mchu tak długie, że dosłownie zginają je ku ziemi. To magiczne i jednocześnie zupełnie niewymagające — da radę każdy.

Jeśli masz więcej czasu, przejdź też Spruce Nature Trail (1,9 km), który prowadzi aż do rzeki Hoh, gdzie z odrobiną szczęścia zobaczysz jelenie Roosevelt elk tuż przy wodzie. My naliczyliśmy siedem, a Łukasz dosłownie zapomniał oddychać. 😁

Praktyczna wskazówka: Przyjedź wcześnie rano (najpóźniej ok. 8:00 latem), bo parking przy Hoh Rain Forest jest mały i ok. 10:00 jest już pełny. Droga z Port Angeles zajmuje ok. 1,5 godziny. Pamiętaj — tutaj naprawdę dużo pada, więc dobra wodoodporna kurtka to konieczność, nawet jeśli rano świeci słońce.

2. Hurricane Ridge — widoki, od których kręci się w głowie

Jeśli Hoh Rain Forest to serce parku, to Hurricane Ridge jest jego koroną. Z Port Angeles wjeżdżasz krętą, 27 km długą drogą i po 45 minutach jesteś na wysokości 1 585 m n.p.m. z panoramicznym widokiem na Olympic Mountains, Mount Olympus, a przy dobrej pogodzie nawet na Kanadę i Vancouver Island.

Hurricane Ridge Visitor Center to idealny punkt startowy — obejrzyj wystawę, napij się kawy i ruszaj na jeden ze szlaków. Hurricane Hill Trail (5,2 km w obie strony) jest najpopularniejszy i zasłużenie — wspinasz się po grzbiecie z widokiem 360° na góry, lodowce i na północy na Cieśninę Juan de Fuca. Szlak jest umiarkowanie wymagający (przewyższenie ok. 200 m), ale większość osób da radę.

Dla rodzin lub mniej wprawnych turystów jest tu Cirque Rim Trail — krótka, łatwa pętla bezpośrednio od Visitor Center z widokami na lodowcową dolinę.

Uwaga: Hurricane Ridge Road bywa zimą zamknięta lub otwierana tylko w weekendy (zależy od warunków śniegowych). Latem jest czynna codziennie. Sprawdzaj aktualny stan na stronie NPS. I tak — na grzbiecie naprawdę wieje, jak sama nazwa sugeruje — ubierz się warstwowo.

3. Rialto Beach — drewniane rzeźby stworzone przez ocean

Pacyficzne wybrzeże Olympic National Park to zupełnie inny świat. Rialto Beach to chyba najczęściej fotografowana plaża w parku i zrozumiesz dlaczego, gdy tylko na nią wkroczysz — kilometry wyrzuconego na brzeg drewna we wszelkich kształtach i rozmiarach, ogromne morskie stacki (skalne filary) sterczące z wody i fale uderzające z taką siłą, że czujesz to w klatce piersiowej.

Z parkingu to dosłownie kilka kroków na plażę. Jeśli masz ochotę na mały trek, ruszaj na północ wzdłuż wybrzeża do Hole-in-the-Wall — skalnej bramy, którą ocean wydrążył w klifie. To ok. 2,5 km po plaży (w jedną stronę) i przejść można tylko podczas odpływu, więc wcześniej sprawdź tablice pływów na stronie NPS. Podczas odpływu w kałużach skalnych znajdziesz ukwiały, rozgwiazdy i drobne kraby.

Praktyczna wskazówka: Plaża jest kamienista, a drewno śliskie — buty z dobrą podeszwą to konieczność. Nawet latem wieje tu zimny wiatr z oceanu, więc weź czapkę. Jeśli planujesz dłuższe wędrówki po wybrzeżu, solidne buty trekkingowe się zdecydowanie opłacą.

4. Ruby Beach — najdzikniejsza plaża na wybrzeżu

Ruby Beach to siostra Rialto Beach, ale z innym charakterem — nieco mniejsza, bardziej kameralna i z ikonicznymi stackami, które są tu jeszcze bardziej dramatyczne. Plaża zawdzięcza nazwę rubinowo zabarwionym kryształkom granatu wtopionym w piasek (przyznaję, trzeba się naprawdę uważnie przyjrzeć 😅).

Krótką ścieżką z parkingu (ok. 200 metrów) schodzisz na plażę pełną ogromnych pni, sepiowobrązowych skał i z widokiem na Abbey Island — mały skalny ostrów, do którego podczas odpływu można dojść pieszo. Zachód słońca tutaj należy do najpiękniejszych, jakie widzieliśmy w USA, a to coś mówi.

Ruby Beach leży przy Highway 101 na południowej części wybrzeża, więc łatwo połączyć ją z Kalaloch i innymi plażami wzdłuż trasy (Beach 1 do Beach 4 — tak, naprawdę tak się nazywają).

5. Sol Duc Hot Springs — zasłużona nagroda po trekkingu

Po dniu pełnym chodzenia po lasach i plażach nie ma nic lepszego niż zanurzenie się w gorących źródłach. Sol Duc Hot Springs Resort oferuje trzy sztuczne basenki zasilane gorącymi mineralnymi źródłami o temperaturze ok. 37–40 °C plus jeden zimny basen dla hartowanych.

Wstęp kosztuje 15 USD za osobę (ok. 14 €), jeśli nie nocujesz w resorcie. To obiekt komercyjny, więc nie oczekuj dzikiego naturalnego źródła pośrodku niczego — są tu prysznice, szatnie i drobne przekąski. Ale po 20 km marszu to w ogóle nie będzie ci przeszkadzać.

Obok gorących źródeł jest też piękny Sol Duc Falls Trail — łatwy szlak (2,6 km w obie strony) prowadzący do przepięknego wodospadu, gdzie rzeka Sol Duc dzieli się na trzy strumienie i spada do wąskiej skalnej szczeliny. To jeden z najbardziej fotogenicznych wodospadów w parku i zdecydowanie wart krótkiej wycieczki.

6. Lake Crescent — turkusowe jezioro z innego świata

Lake Crescent to głębokie jezioro polodowcowe z niesamowicie czystą, turkusowo zabarwioną wodą — kolor wynika z niskiej zawartości azotu, przez co prawie nie rosną tu glony. Efekt? Widzisz dno nawet na głębokości kilku metrów.

Jezioro leży bezpośrednio przy Highway 101, więc po prostu nie da się go ominąć. Zatrzymaj się przy Lake Crescent Lodge — historycznym budynku z 1915 roku, gdzie możesz zjeść obiad lub wypić kawę na tarasie z widokiem na jezioro (i wynająć kajak lub paddleboard).

Jeśli masz energię, ruszaj na Marymere Falls Trail (2,8 km w obie strony) — łatwa ścieżka przez las prowadząca do 27-metrowego wodospadu. Szlak zaczyna się bezpośrednio od lodge i jest idealny na rozgrzewkę.

Dla odważniejszych jest tu Spruce Railroad Trail (10 km w jedną stronę) wzdłuż północnego brzegu jeziora, łącznie ze starym tunelem kolejowym i punktem widokowym na Devil’s Punchbowl — jaskrawo niebieski basen, w którym miejscowi kąpią się latem (woda jest jednak nawet w sierpniu lodowata, ok. 10 °C — traktuj to jako ostrzeżenie 😅).

7. Marymere Falls — łatwy szlak do pięknego wodospadu

Marymere Falls zasługuje na osobną wzmiankę, bo to idealny szlak dla wszystkich — rodzin z dziećmi, starszych par i osób, które po prostu nie chcą maszerować cały dzień. Ścieżka ma 2,8 km w obie strony, jest prawie płaska i prowadzi przez piękny las z gigantycznymi jodłami i cedrami.

Sam wodospad spada z wysokości 27 metrów do omszałego amfiteatru i jest naprawdę fotogeniczny. Wiosną, kiedy topnieje śnieg, wodospad jest najmocniejszy. Na całą wycieczkę wystarczy godzina, z robieniem zdjęć może odrobinę więcej.

8. Shi Shi Beach i Point of the Arches — dla tych, co szukają przygody

Jeśli Rialto Beach wydaje ci się zbyt „łatwo dostępna” (tak, tacy ludzie istnieją 😁), Shi Shi Beach to twoje miejsce. To jedna z najbardziej odległych i najpiękniejszych plaż w parku, ale trzeba na nią zasłużyć — szlak ma ok. 14 km w obie strony z trailheadu przy Makah Reservation.

Na końcu czeka nagroda: Point of the Arches — surrealistyczny krajobraz dziesiątek skalnych filarów, łuków i jaskiń wydrążonych przez ocean. Wygląda to jak scenografia do filmu fantasy. Wielu ludzi biwakuje tu na noc (potrzebujesz wilderness permit), żeby cieszyć się zachodem i wschodem słońca w absolutnej ciszy.

Ważne: Do wejścia na teren Makah Reservation potrzebujesz Makah Recreation Pass (20 USD), który kupisz w Neah Bay. Szlak potrafi być bardzo błotnisty — nie lekceważ obuwia.

9. Ozette Triangle — trek po dzikim wybrzeżu

Ozette Triangle to 14,5 km okrężny szlak, który prowadzi od Lake Ozette przez las na wybrzeże, a potem wzdłuż plaż z powrotem. To całodniowa wyprawa, ale połączenie deszczowego lasu i dzikiego wybrzeża w jednym treku jest unikalne.

Szlak ma dwa przystanki nad oceanem: Cape Alava (najdalej wysunięty na zachód punkt w 48 stanach kontynentalnych — fajne dla kolekcjonerów geograficznych ekstremów) i Sand Point. Między nimi idziesz ok. 5 km po plaży pełnej wyrzuconego na brzeg drewna i kałuż pływowych. Nie zapomnij sprawdzić tablic pływów i weź ze sobą dość jedzenia i wody.

10. Staircase — cichy zakątek, gdzie spotkasz więcej zwierząt niż ludzi

Staircase to wejście do południowo-wschodniej części parku i jest zdecydowanie mniej odwiedzane niż Hoh czy Hurricane Ridge. I to właśnie powód, żeby tu jechać. Okolice rzeki Skokomish oferują piękne szlaki w głębokim lesie, a szanse na obserwację zwierząt są tu znacznie wyższe.

Staircase Rapids Loop (3,2 km) to łatwa pętla wzdłuż rzeki z krystalicznie czystymi sadzawkami i kaskadami. Jeśli szukasz spokoju i naturalnego piękna bez tłumów, to twoje miejsce.

11. Roosevelt elk — zwierzęta Olympic National Park, których nie musisz szukać

Gdy mowa o zwierzętach Olympic National Park, pierwsze, co powinno ci przyjść na myśl, to Roosevelt elk — największy podgatunek wapiti w Ameryce Północnej. W Olympic National Park żyje ich ponad 5 000. Są tak powszechne, że pytanie nie brzmi „czy” je zobaczysz, ale „ile” ich zobaczysz.

Najlepsze miejsca do obserwacji: Hoh Rain Forest (łąki wzdłuż rzeki), Quinault Rain Forest i dolina Elwha River. Rano i pod wieczór są najaktywniejsze. Przyzwyczajone do ludzi, ale wciąż to dzikie zwierzęta o wadze 300–500 kg — zachowuj bezpieczny dystans (minimum 15 metrów).

Inne zwierzęta, które możesz tu spotkać: czarne niedźwiedzie, kozice górskie, świstaki (świstak olimpijski — Olympic marmot — to endemit, żyje TYLKO tutaj!), bobry, orły, a w wodach wokół półwyspu wieloryby, lwy morskie i wydry morskie. Niedźwiedzie grizzly tu nie żyją — to częste pytanie i odpowiedź brzmi nie, na Olympic Peninsula grizzly się nie występują.

12. Quinault Rain Forest — mniej turystów, ta sama magia

Quinault Rain Forest to „ten drugi” deszczowy las w parku — mniej znany niż Hoh, ale równie piękny. A przede wszystkim: zdecydowanie mniej zatłoczony. Leży po południowej stronie parku wokół pięknego Lake Quinault.

Quinault Rain Forest Nature Trail (pętla 0,8 km) to krótki spacer po gigantycznym lesie z cedrami i świerkami o obwodzie ponad 10 metrów. Jeśli chcesz więcej, Graves Creek Trail zaprowadzi cię głęboko w las wzdłuż rzeki.

W okolicy Lake Quinault znajdziesz też Lake Quinault Lodge — piękny historyczny lodge z tarasem nad jeziorem, gdzie możesz zjeść obiad, nawet jeśli tu nie nocujesz.

13. Elwha Valley — historia przywrócenia rzeki naturze

Elwha Valley to historia, która rozgrzewa serce. W latach 2011–2014 usunięto tu dwie ogromne zapory — Elwha Dam i Glines Canyon Dam — w największym projekcie renaturyzacji rzeki w historii USA. Rzeka Elwha po ponad 100 latach znów swobodnie płynie od gór do oceanu, a łososie wracają tu po raz pierwszy od dziesięcioleci.

Dziś możesz obserwować, jak przyroda regeneruje się w czasie rzeczywistym — dawne dno zbiornika zarasta nowym lasem, a rzeka wykształciła nowe meandry. Madison Falls Trail (krótki, 200 m) prowadzi do sympatycznego wodospadu, a Elwha River Trail oferuje dłuższe spacery doliną.

14. Deer Park — widoki bez tłumów

Jeśli przeszkadzają ci tłumy na Hurricane Ridge (a latem naprawdę SĄ tłumy), Deer Park to twoja alternatywa. Leży w tych samych górach, oferuje podobne alpejskie widoki, ale droga dojazdowa jest nieutwardzona, wąska i kręta — co oznacza, że większość turystów po prostu tu nie dojeżdża.

Z Deer Park Campground (jeden z najpiękniejszych campingów w parku, 14 miejsc, kto pierwszy ten lepszy) masz zapierający dech widok na Olympic Mountains, Cieśninę Juan de Fuca, a przy dobrej pogodzie na Mount Baker i Kanadę. Droga na Deer Park jest otwierana tylko latem (lipiec–wrzesień) i nie nadaje się dla dużych samochodów i kamperów.

15. Second Beach i Third Beach — La Push i dzikość wybrzeża

Okolice wioski La Push (Quileute Reservation) oferują dwie absolutnie fantastyczne plaże — Second Beach (szlak 1,1 km) i Third Beach (szlak 2,1 km). Obie wymagają krótkiej wędrówki przez las, zanim dotrzesz na wybrzeże, ale to właśnie potęguje wrażenia — przedzierasz się przez paprocie i nagle przed tobą otwiera się dramatyczna plaża z ogromnymi stackami.

Second Beach jest bardziej fotogeniczna i krótsza (idealna dla rodzin), Third Beach bardziej odległa i spokojna. Obie są piękne na zachód słońca.

Uwaga: La Push leży na terenie Quileute Reservation — szanuj lokalne zasady i kulturę.

Co jeść i pić: przewodnik dla głodnych podróżników

Będę szczera — Olympic National Park to nie raj kulinarny. 😅 Jesteś w dzikiej przyrodzie i gastronomia temu odpowiada. Ale kilka wskazówek mam.

Restauracje w parku i lodgach

Lake Crescent Lodge Restaurant — chyba najprzyjaźniejsze miejsce na jedzenie bezpośrednio w parku. Kuchnia to solidna amerykańska klasyka (burgery, ryby, steki), porcje duże, a widok na jezioro przepiękny. Licz ok. 20–35 USD za danie główne.

Springs Restaurant (Sol Duc) — prosta restauracja przy gorących źródłach. Nic wyjątkowego, ale po trekkingu zjesz wszystko.

Kalaloch Lodge Restaurant — kolacja z widokiem na ocean. Ryby i owoce morza to najlepsza opcja.

Restauracje w Port Angeles

Next Door Gastropub — chyba nasze ulubione miejsce w mieście. Craftowe piwa z lokalnych browarów, burgery i mac & cheese, które nie zgubiłyby się nawet w Seattle.

Kokopelli Grill — przyjemniejsza restauracja z dobrym wyborem ryb i steków.

Little Devil’s Lunchbox — mały lokal ze świetnymi kanapkami i lekkim lunchem, idealny przed wycieczką do parku.

W Forks

In Place — przyjemna restauracja z zaskakująco dobrym jedzeniem jak na tak małe miasteczko.

Forks Coffee Shop — klasyczny amerykański diner. Pancakes, jajka, kawa — nic więcej, nic mniej, ale klimat jest autentyczny.

Nasza rekomendacja

Szczerze? Najlepsza rada to zrobić zakupy w Port Angeles w Safeway lub Walmart i zabrać jedzenie ze sobą. Kanapki, owoce, batony energetyczne, orzechy. W parku opcje są ograniczone, a ceny w lodgach odpowiadają monopolowi (czytaj: są wysokie). Na campingach można gotować — w takim przypadku nie zapomnij o bear canister lub prawidłowym przechowywaniu jedzenia (niedźwiedzie tu żyją!).

Praktyczne wskazówki na koniec

Telefon i internet

Zasięg w parku jest praktycznie zerowy. W większości miejsc w Olympic National Park nie masz żadnego sygnału komórkowego — ani na Hurricane Ridge, ani w Hoh Rain Forest. W Port Angeles i Forks zasięg działa, ale gdy skręcisz w stronę parku, odcinasz się od świata. Pobierz więc mapy offline (Google Maps lub Maps.me) jeszcze przed wyjazdem. Jeśli szukasz rozwiązania z internetem na podróż po USA, sprawdź naszą recenzję Holafly eSIM, ale licz się z tym, że w parku żadna eSIM nie pomoże.

Pogoda i ubranie

Złota zasada: ubieraj się warstwowo i zawsze miej ze sobą wodoodporną kurtkę. Nawet latem może kilka razy w ciągu dnia zapadać, a temperatura na Hurricane Ridge bywa o 10–15 °C niższa niż na wybrzeżu. Dobre buty to podstawa — mokre korzenie w deszczowym lesie są śliskie jak lód. Jeśli zastanawiasz się, co spakować, zajrzyj do naszego artykułu o pakowaniu się z bagażem podręcznym.

Bezpieczeństwo i zwierzęta

Czarne niedźwiedzie tu żyją, ale ataki są niezwykle rzadkie. Przestrzegaj podstawowych zasad: przechowuj jedzenie w bear canisterach, nie jedz w namiocie, nie próbuj karmić żadnych zwierząt. Roosevelt elk wyglądają spokojnie, ale samce w październiku (okres rui) mogą być agresywne — trzymaj się minimum 15 metrów od nich.

Bilety lotnicze i transport

Z Polski do Seattle latają m.in. LOT (z przesiadką), Lufthansa, KLM czy British Airways. Bilety powrotne z Warszawy potrafią kosztować od ok. 2000 zł, jeśli rezerwujesz z wyprzedzeniem. Warto szukać lotów też z Krakowa czy Gdańska — przesiadka w Amsterdamie czy Frankfurcie często daje najlepsze ceny. Z Seattle kontynuujesz samochodem — o wynajmie pisałam wyżej. A jeśli planujesz dłuższy trip po Pacific Northwest, zdecydowanie połącz Olympic National Park z wizytą w Seattle — to logiczny przystanek i piękne miasto.

Ubezpieczenie podróżne

Do USA absolutnie nie jedź bez ubezpieczenia — opieka zdrowotna w Ameryce kosztuje astronomiczne kwoty. Na krótsze wyjazdy polecamy sprawdzone polisy z dobrym pokryciem dla USA, a na dłuższe np. SafetyWing, z którego sami korzystamy.

FAQ — najczęściej zadawane pytania o Olympic National Park