Na ons artikel over de keerzijde van werken in Canada kregen we veel vragen: waarom zijn jullie daar, waarom kwamen jullie terug? Dit is ons eerlijke verhaal over het leven in Canada.

Na aankomst op de plek vanwaar we adembenemende bergfoto's deelden, stortte ik mentaal in op onze kamer van 2×2 meter met een gedeelde keuken voor 40 mensen en één muis. "Ik wil naar huis!" schreeuwde ik de eerste uren in de personeelshuisvesting boven Banff, waar we 2,5 maanden zouden doorbrengen.

Meestal zie ik de bergen wanneer ik even mijn ogen sluit. Ik zie Banff, Canada — Tunnel Mountain, Rundle Mountain, Sulphur Mountain. Ontdek drie onvergetelijke treks in het hart van de Canadese Rockies.

Er zijn duizenden prachtige plekken op de wereld, maar het waren niet de ansichtkaarten of souvenirbekers die me voor de vierde keer naar Canada trokken. Het was iets heel anders: de ongekende vriendelijkheid van de Canadezen.

Twee meisjes van een jaar of tien renden op me af. "Heb je een sigaret?" De blauwe, lieve ogen van het blonde meisje passen totaal niet bij enig stereotype over sociaal uitgesloten gezinnen. Dit is geen wereld van stereotypen — dit is de realiteit van Praag, Tsjechië.

De tranen drongen zich op. Ik schaamde me voor de Europese Unie. Op dat moment wilde ik de held uithangen en Oekraïne bevrijden met mijn eigen kleine krachten. Ik liep naast Kristýna, een jonge, mooie Oekraïense die vanuit Oezjhorod naar de Zomerjournalistiekschool was gekomen.