KısacaYazarlar Kanada’ya tatil için değil, Prag’daki rahat hayatlarının sıradanlaştığı ve yerlerinde saydıkları hissiyle gittiler. Sonunda daha uzun kalmaya karar verdiler, çünkü Kanada’daki hayat onlara Çekya’da geçen beş yıldan daha fazlasını kattı. Önce Calgary‘de, sonra Lake Louise‘de otel resepsiyonunda çalıştılar, -29 °C’ye varan (genellikle -10 ile -15 °C arası) bir kış yaşadılar, sıcak chinook rüzgârı sayesinde +15 °C’yi de gördüler. İş arkadaşları Michelle’in yardımıyla Bridgeland’de, merkeze on dakika mesafedeki tam eşyalı küçük bir daireyi ayda 700 dolara kiraladılar. Kanadalıları en cana yakın millet, ülkeyi ise ırkçılığın olmadığı ve asgari ücretle bile düzgün yaşanabilen bir yer olarak anlatıyorlar. Dağlar ve doğanın yanında geri dönmelerinin asıl nedeni de bu.
Kanada’da çalışmak hakkında size yazmadıklarımız: Facebook’taki güzel fotoğrafların karanlık yüzü yazısından sonra bize neden Kanada’da olduğumuzu, neden eve dönmediğimizi ve neden buraya tekrar geldiğimizi sordunuz. Bu yazı özellikle Twitter’daki Žížala için 🙂
Neden gittik?
Nereden başlayacağımı bilmiyorum: Kanada’dan mı, kendimizden mi? Bizi burada mutlu eden şeylerden mi, yoksa Avrupa’da mutsuz eden şeylerden mi? Bu yazıyı yazdım, çünkü pek çok kişi burada tatilde olduğumuzu sanıyordu. Oysa değiliz.
Kanada’da çok güzel bir duvar ve yeni projemiz Puffinos gözlükleri 😀
Prag’da hayatımız çok daha kolay. Lukáš da ben de çoğunlukla evimizin konforunda çalışıyorduk; damarlarımda inek öğrenci kanı dolaşmasa okula gitmek için sabah kalkmama bile gerek yoktu. Ama ne partilerden hoşlanıyoruz ne de bara gitmekten; sosyalleşmemiz gerektiğini de hissetmiyoruz. Arada bir mecburiyetten yapıyoruz ama artık kabul etmenin zamanı geldi: Biz bir kitapla, ČT24 haber kanalıyla ya da bir iş projesi planlamakla yetinen o tuhaf insanlardanız. Prag’daki hayatımız fazla rahatlamıştı. Yeni hiçbir şey öğrenmiyormuşuz, doğru dürüst hiçbir şey yapamıyormuşuz gibi geliyordu ve hayat bir şekilde sıradanlaşmıştı. Zaman öyle akıp gidiyordu ki kışın nasıl yaza döndüğünü anlamıyordum. Peki ben o arada ne yapmıştım? Hiçbir yere ilerlemiyorduk, planlar da yalnızca plan olarak kalıp eriyip gidiyordu.
Gitmemizin sebebi buydu diye yazmak isterdim. Kulağa hoş gelirdi. Ama bunu ancak sonradan fark ettim. Asıl sebep, kafamda bir şeyin kopmasıydı. İlk kez buraya geldiğimden beri Kanada’dan bahsediyordum. Ciddi bir yüzle söylesem de hiçbir zaman ciddi değildim. Böyle şeylerden fazlasıyla korkarım. Ama sonra yaptım. Bir akşam Kanada’ya gideceğimi söyledim, başvuru formunu doldurdum ve birden her şey oldu bitti. Bunu yan odadan Lukáš’a seslendiğimi hatırlıyorum; o da bıkkın bir sesle şöyle yorumladı: “O zaman herhalde ben de gitmek zorundayım, değil mi?”
Peki neden Kanada? Neden yılın dokuz ayı tek bir mevsimin yaşandığı bir yer? Kış.
Kış
“Aynadaki sen kimsin?” diye düşündüm kendi kendime, kışın bir eksi değil artı olduğunu ilk kez kabul ettiğimde. Hayatımda bundan güzel bir kış yaşamadım. Sıcaklık -29’a kadar düştü ama çoğu zaman -10 ya da -15 civarındaydı; katman katman giyinirseniz hiçbir şey içinize işlemiyor. Buradaki kış kuru kış denen türden. Katmanların arasından geçmiyor. Prag’da bu sıcaklıklarda ölüyordum. Burada ise güneş açtığında battaniyeye sarınıp cesurca balkona çıkıyor ve kitap okuyordum. Üstelik buraya chinook geliyor (sıcaklığı hediye gibi getiren bir tür Noel Baba diyebiliriz); kışın estiğinde hava +15 oluyor. Ertesi gün de bakmışsınız yine -20.
Kötü olan bahar. Hâlâ yeşil ağaçları bekliyorum. Bugün, 18 nisanda birkaç yeşil yaprakçık buldum. Belki artık geliyordur. Ya da yine kar yağacak. Kim bilir.
Calgary soğuk olabilir ama burada Prag’dan daha çok güneş var. Kanada’nın en güneşli şehri burası 🙂 Kışın her yer masal gibi görünüyorBatı yarımkürenin en cana yakın milleti Kanadalılar
Uyuşturucu almışlar gibi geliyor insana. Kanadalılardan bahsediyorum. Sürekli gülümsüyorlar, kibarlar. Otobüste giderken sizinle sanki yıllardır tanışıyormuşsunuz gibi sohbet etmeye başlıyorlar. İşin en kötü yanı da bir süre sonra bunu normal bulmanız. Uçaktan iniyorsunuz ve sanki yüzünüzün her köşesine gülümsemenizi fırlatıp oraya yapıştıran bir iğne yapılmış gibi hissediyorsunuz; dışarısı -29 olsa bile.
Her zaman yardım teklif ediyorlar. Calgary’ye ilk geldiğimizde Robert’ın evinde bir Airbnb ayırtmıştık. Bizi havalimanından almayı bile teklif etti.
“Sadece 20 dakika. Gelip sizi alırım.” Gülümsüyordu. Evinde de istediğimizi yiyip içebileceğimizi, istediğimiz her şeyi kullanabileceğimizi söyledi. Başka hiçbir yerde böyle bir şey yaşamadık.
Misafirperverlikleri meşhurdur. Calgary’dekiler, sizi gönül rahatlığıyla evine davet edip günlerce ağırlayacak olan Newfoundland’dakiler gibi değil belki, ama yine de ağzınız açık kalıyor ve siz de tıpatıp onlar gibi olana kadar kapanmıyor. Ayrıntılar şu yazıda >>“Bazen sürekli bu kadar nazik olmaları sinirime dokunuyor! Neyiniz var sizin, insanlar!”Bulanık bir fotoğrafta Lukáš ve Michelle. İlk ve belki de son kez bara gittik. 😀Dağlar
Dağlara olan takıntımı (daha doğrusu takıntımızı; bence Lukáš onlara benden de fazla kapıldı) okumak isteyen varsa, fotoğraflarıyla birlikte buyurun >>>Bana topukluları çıkartan dağlarKanada’da kış büyüleyici 🙂 Ondan neden bu kadar korktuğumu anlamıyorumCalgary’de bize nasıl yardım ettiler?
Michelle’le bir otelin resepsiyonunda birlikte çalıştık. Su katılmamış bir Kanadalıydı. Kırk beş yaşındaydı; bir pazarlama şirketinde tükenmişlik hissetmeye başlayınca birkaç aylığına konuşmanın yasak olduğu bir yerde yogilerin yanına gitmiş, ardından bir yıl seyahat ettikten sonra Banff’ta çalışmaya karar vermişti. Her gün Calgary’den Banff’a iki saate yakın yol gidip geliyordu.
Boş anlarımızda bize en çok Rockies’te neler olup bittiğine dair haberleri okumayı severdi: Hangi balık hastalanmış, kurtlar nerede vurulmuş, hava nasıl olacak… En sevdiği hikâye, bir ev sahibi olmak ona daha pahalıya geldiği için yolcu gemilerinde yaşayan yaşlı bir kadın hakkındaydı.
Lukáš ne zaman “Michelle” dese kafamda hep “Oh boy.” yankılanır, çünkü o her şeye tam bir Kanadalı gibi böyle tepki verirdi. Michelle her misafirle beş dakika içinde arkadaş olurdu, onlar da sonra ona şehirden pizza falan getirirlerdi. Biz de Michelle’e arada bir yemek yapardık: Çek usulü krep ya da ev yapımı gnocchi.
“Calgary’de oturmak isterseniz bana haber verin, erkek arkadaşımla orada kiraya verdiğimiz birkaç dairemiz var.” Daha iyi bir iş için Lake Louise’e taşınırken bizimle böyle vedalaştı.
Biz de ocakta ona şubatta döneceğimizi ve Calgary’de kalmak istediğimizi yazdık. Michelle hemen birçok seçeneği olduğunu söyledi. Bridgeland’de küçük bir stüdyo daire seçtik; tam hayalini kurduğumuz bölgeydi, o yüzden bize gökten inmiş bir hediye gibi geldi.
Ama fiyattan korkuyorduk. Normalde iki kişilik odalar dokuz yüz dolardı; küçük bir daire acaba ne kadar tutardı?
“Erkek arkadaşıma da danışmam lazım ama sanırım 700 civarı olur. Eşyaya ihtiyacınız olacak mı?” Bize her şeyi aldılar. Her şey diyorsam gerçekten her şey. Taşındığımız gün bile mutfak için IKEA’dan bir masa ve iki sandalye getiriyorlardı. Böylece merkeze on dakika yürüme mesafesindeki eski bir İtalyan evinde harika bir yuvamız oldu. Üstüne bir de bonus: Michelle hemen giriş katta oturuyor.
Kanada’da ırkçılık bir tabu
Irkçı değiller. Irkçılık bir tabu. Eşitsizlik bir tabu. Elbette burada da konuşulabilecek bazı şeyler var, ama Avrupa’yla karşılaştırırsak bunu doğru kabul edebilirsiniz.
Burada hepimiz çok kültürlüyüz. Çoğu insan artık ayrımın Müslüman – Hristiyan ya da beyaz – siyah olmadığını, yalnızca iyi insan – kötü insan olduğunu anlamış. Bunlar da her yerde var.Asgari ücretle bile görece iyi yaşayabilirsiniz
Burada ne kadar sıradan bir iş yaparsanız yapın, tam zamanlı çalışıyorsanız Kanada fiyatlarıyla bile Çekya’dakinden çok daha fazlasını karşılayabilirsiniz. Araba, ev, spor salonu üyeliği ve yılda bir kez tatil. Özellikle asgari ücretin artık her altı ayda bir arttığı Alberta’da.
Bu bir yılda Çekya’daki beş yılda öğrendiğimden fazlasını öğrendim.
İngilizceden bahsetmiyorum. O işin bonusu. Bizi konfor alanımızın dışına çıkmaya zorlayan tüm o zor deneyimlerden bahsediyorum. Kendinizden asla beklemeyeceğiniz bir şeyi başardığınızda hissettiğiniz duygu, Prag’da oturup her boş dakikamı online alışveriş sitelerinde geçirmekten çok daha değerli.
Birçok şeyi kafamda yerli yerine oturtmama yardımcı oldu. Hayata ve işe bakışımı düzene sokmama yardımcı oldu. Bana nefes almayı, yaşamayı, her anın tadını çıkarmayı öğretti. Alışık olduğum balonun dışında yaşayan insanları anlamayı da. Kendi adıma konuşma cesaretini verdi.
Şu anda bir kafede çalışıyorum ve onlara pazarlama konusunda yardım ediyorum. Neler yaşadığımızı ise önceki yazılarımızda okuyabilirsiniz 🙂İnsandan daha büyük olanı tanıdık.
Doğanın gücünü. Heybetli dağları ve buzulları. Okyanustan gelen fırtınayı. Bazen kendimizi berbat hissettik, ama bunun bizi uzun süre aşağı çekmesine hiç izin vermedik. Burada kendimi özgür hissediyorum. Tek bir bavulumun olması ve istediğimiz yere gidebileceğimizi bilmek.
Dostlar, anlatacak daha çok şey var. Facebook sayfamızı takip edin, belki siz de anlarsınız 🙂
DiscoverCars fiyat karşılaştırma sitesini kullanın: onlarca yerel ve uluslararası araç kiralama firmasının fiyatlarını karşılaştırır, rezervasyonların çoğunu da ücretsiz iptal edebilirsiniz.
Gerçekten kullanacakları 50 gezgin hediyesi önerisi: kendi kullandığımız ürünler, uçak ve su kenarı için hediyeler, Çekya'daki deneyimler ve hediye çekleri ile çocuklu aileler için fikirler.
Romanya'da Târgu Jiu'dan Banat'taki Çek köylerine ve Oravița'ya uzanan bir yolculuk: koyun çanları, Tuna manzarası ve Greník ile Oravița arasında hiç unutamayacağımız 20 kilometre.
Prag'ın Eden semtine yalnızca birkaç adım uzaklıktaki Slatiny ile Pod Bohdalcem ve Na Slatinách gecekondu kolonilerinde çocukların tehditleri, saldırgan kurt köpekleri ve yanmış evlerle yüz yüze geldik. Aynı yerde bahçecilerin ve eski sakinlerin şaşırtıcı derecede sıcak topluluk hayatını da keşfettik.
Banff National Park nerede ve çevresinde hangi rotalar yürünür? Tunnel Mountain, Sulphur Mountain ve Cascade Mountain için süreleri, irtifa farklarını ve kişisel önerilerimizi paylaşıyoruz.