Hoe we naar Canada verhuisden en waarom we terugkwamen

Na ons artikel Wat we jullie liever niet vertelden over werken in Canada: de keerzijde van mooie plaatjes op Facebook kregen we bergen berichten. Waarom zijn jullie daar? Waarom kwamen jullie niet gewoon terug? En waarom gingen jullie opnieuw? Dit artikel is speciaal voor jou, Worm van Twitter 🙂

Waarom we vertrokken

Ik weet niet waar ik moet beginnen — bij Canada of bij onszelf. Bij wat ons hier gelukkig maakt, of bij wat ons ongelukkig maakte in Europa. Het leven in Canada is iets waar ik lang over heb nagedacht. Ik schreef dat vorige artikel omdat veel mensen dachten dat we hier op vakantie waren. Dat zijn we niet.

Ons leven thuis was eigenlijk veel makkelijker. Lukáš en ik werkten meestal vanuit ons appartement, en als ik niet zo’n studibol was geweest, had ik niet eens vroeg hoeven opstaan voor school. Maar het ding is: we houden niet van feestjes, we gaan niet graag naar de kroeg, en we voelen geen behoefte om te netwerken. Af en toe doen we het uit plichtsbesef, maar het wordt tijd om toe te geven dat wij bij die rare types horen die genoeg hebben aan een boek, het nieuws, of het uitwerken van een nieuw businessplan. Ons leven was comfortabel geworden, te comfortabel. We hadden het gevoel dat we niets nieuws meer leerden, niets echt konden, en alles maar voortkabbelde. De tijd vloog voorbij zonder dat ik begreep hoe het ineens zomer was geworden. En wat had ik in die tussentijd eigenlijk gedaan? We kwamen nergens, en plannen bleven altijd maar plannen.

Ik zou graag schrijven dat dát de reden was om te vertrekken. Dat zou goed klinken. Maar dit besefte ik pas achteraf. De echte reden? Ik sloeg door. Ik praatte al over Canada sinds mijn eerste bezoek. Ik meende het nooit serieus, ook al zei ik het met een strak gezicht — ik ben daar veel te bang voor. Maar toen deed ik het gewoon. Op een avond zei ik dat ik naar Canada ging, vulde het aanmeldformulier in, en plotseling was het een feit. Ik herinner me dat ik het naar Lukáš riep vanuit de andere kamer, en hij geërgerd reageerde: “Dan moet ik zeker ook, hè.”

Maar waarom uitgerekend Canada? Waarom juist een plek waar negen maanden per jaar maar één seizoen bestaat: winter.

De winter

“Wie ben jij, persoon in de spiegel!” zei ik tegen mezelf toen ik voor het eerst toegaf dat de winter hier geen nadeel is, maar een voordeel. Ik heb nooit een mooiere winter meegemaakt. Ja, het was soms -29, maar meestal zo’n -10 of -15 — en als je genoeg lagen draagt, komt er niets doorheen. De winter hier is droog. De kou bijt niet door je kleding. Bij diezelfde temperaturen ging ik in Europa dood van de kou. Hier, als het zonnetje scheen, ging ik dapper met een deken op het balkon zitten lezen. Bovendien komt hier de chinook langs (een soort warmtecadeau uit de hemel) en als die in de winter opsteekt, is het ineens +15. En de volgende dag weer -20.

Het vervelende is de lente. Ik wacht maar op groene bomen. Vandaag, 18 april, vond ik een paar groene blaadjes. Misschien komt het nu echt. Of misschien gaat het weer sneeuwen. Wie zal het zeggen.

Canadezen: het vriendelijkste volk van het westelijk halfrond

Je hebt het gevoel dat ze iets genomen hebben. Canadezen. Ze glimlachen altijd, zijn ongelooflijk beleefd. Je zit in de bus en ze beginnen een gesprek alsof ze je al jaren kennen. En het ergste is dat het je normaal begint te voelen. Je stapt uit het vliegtuig en het lijkt alsof ze in elke hoek van je gezicht een injectie hebben gezet die je mondhoeken permanent omhoog trekt, zelfs als het buiten -29 is.

Ze bieden altijd hulp aan. Toen we voor het eerst in Calgary landden, hadden we een Airbnb geboekt bij Robert. Die bood meteen aan ons van het vliegveld op te halen.

“Het is maar 20 minuten. Ik kom jullie ophalen.” Hij glimlachte, en bij hem thuis zei hij dat we mochten eten, drinken en gebruiken wat we maar wilden. Zoiets hadden we nog nergens meegemaakt.

Hun gastvrijheid is legendarisch. Hoewel ze in Calgary niet zo ver gaan als op Newfoundland, waar ze je zo mee naar huis nemen en dagenlang verwennen, valt je mond toch open — en hij gaat pas weer dicht als je zelf net zo bent geworden. Meer hierover in het artikel >>“En soms word ik er gek van hoe aardig ze altijd zijn! Wat is er mis met jullie, mensen!”

De bergen

Als je meer wilt lezen over mijn (of eigenlijk onze — ik heb het gevoel dat Lukáš er nog erger door bezeten is) obsessie met de bergen, met plezier en met foto’s erbij >>>Bergen die me dwongen mijn hakken uit te trekken

Hoe ze ons in Calgary hielpen

Met Michelle werkten we samen aan de receptie van een hotel. Ze was een echte Canadese, vijfenveertig jaar oud. Ze had in een marketingbureau een burn-out voelen aankomen, was een paar maanden naar een yogaretraite gegaan waar ze niet mocht praten, en besloot na een jaar reizen om in Banff te gaan werken. Elke dag reed ze vanuit Calgary bijna twee uur naar Banff en weer terug.

In haar vrije momenten las ze ons het liefst nieuws voor over wat er in de Rockies gebeurde: welke vis ziek was, waar ze wolven hadden neergeschoten, of hoe het weer zou worden. Haar favoriete verhaal gaat over een oude dame die op cruiseschepen woont, omdat het haar minder kostte dan een eigen huis.

“Oh boy.” Dat klinkt altijd in mijn hoofd als Lukáš “Michelle” zegt, want zo reageerde ze op alles — puur Canadees. Michelle kon met elke hotelgast binnen vijf minuten bevriend raken, waarna ze haar pizza uit de stad meebrachten. Wij kookten af en toe ook iets voor haar: Tsjechische pannenkoeken of zelfgemaakte gnocchi.

“Als jullie in Calgary willen wonen, laat het weten. Mijn vriend en ik hebben daar een paar appartementen die we verhuren.” Dat zei ze toen we afscheid namen en naar Lake Louise verhuisden voor beter werk.
Dus belden we haar in januari met de mededeling dat we in februari zouden landen en in Calgary wilden blijven. Michelle antwoordde meteen dat ze een heleboel opties voor ons had. We kozen een kleine suite in Bridgeland, omdat het precies de buurt was waar we van droomden — het voelde als een geschenk uit de hemel.

We waren wel bang voor de prijs. Normaal kostten kamers rond de 700 euro voor twee personen per maand — hoeveel zou een klein appartementje dan kosten?

“Ik moet het nog even overleggen met mijn vriend, maar ik denk dat het zo’n 540 euro wordt. Hebben jullie spullen nodig?” Ze kochten alles voor ons. En als ik alles zeg, dan bedoel ik echt álles. Toen we kwamen verhuizen, brachten ze nog een tafel van IKEA en twee keukenstoelen. Zo kregen we een prachtige woning in een oud Italiaans huis, tien minuten lopen van het centrum. En als bonus: Michelle woont op de begane grond.

Racisme is taboe in Canada

Canadezen zijn geen racisten. Racisme is taboe. Ongelijkheid is taboe. Er zijn natuurlijk bepaalde dingen waarover je kunt discussiëren, maar als we vergelijken met Europa, mag je dit gerust als waarheid aannemen.

Zelfs met minimumloon kun je relatief goed leven

Wat voor werk je hier ook doet — als je voltijds werkt, kun je je veel meer veroorloven dan met een vergelijkbare baan in Europa, zelfs met de Canadese prijzen. Een auto, woonruimte, een sportschoolabonnement en één keer per jaar op vakantie. Vooral hier in Alberta, waar het minimumloon elk half jaar stijgt.

Ik heb in dit ene jaar meer geleerd dan in vijf jaar thuis

Ik heb het niet over Engels. Dat is een bonus. Ik heb het over al die moeilijke ervaringen die ons dwongen om buiten onze comfortzone te treden. En dat gevoel wanneer je iets bereikt waarvan je nooit had gedacht dat je het kon — dat is zoveel meer waard dan thuis zitten en elk vrij moment online shoppen.

Het heeft me geholpen om veel dingen op een rijtje te zetten. Het heeft mijn kijk op het leven en op werk veranderd. Het leerde me ademen, leven, genieten van elk moment. Mensen begrijpen die buiten mijn gewone bubbel leven. Het gaf me de moed om voor mezelf te spreken.

We ontdekten iets dat groter is dan mensen

De kracht van de natuur. Machtige bergen en gletsjers. Een storm die vanuit de oceaan komt aanrollen. Soms voelden we ons klein en waardeloos, maar we lieten ons er nooit lang door meeslepen. Ik voel me hier vrij. Slechts één koffer hebben en weten dat we overal naartoe kunnen.

Er is nog zoveel meer te vertellen. Volg onze Facebook en misschien snap je het dan 🙂