Hitte, witte nachten en overal wapens. Welkom in Alaska

“Weet je dat we zojuist alles over de grens hebben gesmokkeld waarvan we bevestigden dat we het niet hadden? Een wapen (berenbeschermingsspray geldt als wapen), alcohol, fruit én commerciële producten (we reizen met een doos vol onze zonnebrillen).” zegt Lukáš tegen me. De grens tussen Canada en de VS zijn we het afgelopen jaar al talloze keren overgestoken, en elke keer hebben we dat ongemakkelijke gevoel in onze buik. Dit keer was het nog erger, want op Hawaï waren ze vergeten een stempel in ons paspoort te zetten. Gelukkig gebeurde het onmogelijke: aan de grens tussen Yukon en Alaska waren ze behoorlijk aardig, ondanks de opvallende gebreken in onze paspoorten.

“We hadden het op z’n minst een beetje moeten verstoppen.” Ik denk hardop na, maar we scheuren al door Alaska in onze Red Chiquita. Na 3000 km regen en krankzinnige wegen door Yukon zijn we blij dat Alaska ons zijn zonnige kant laat zien. Het is al laat in de avond, vier juli, en Alaska viert net als de rest van de VS Independence Day. Maar hier bij de grens merken we er niets van, en eerlijk gezegd zijn we het compleet vergeten.

Het stadje North Pole met het huis van de Kerstman is een mislukte toeristische val

We kopen een campingplek in het eerste grotere bosstadje Tok en ineens realiseren we ons dat het bijna middernacht is, maar de zon schijnt nog steeds. We kruipen in onze auto en proberen in slaap te vallen. We hebben al dagen moeite met slapen; we zijn er niet in geslaagd de auto te verduisteren en de zon gaat hier simpelweg niet onder. Dit probleem zou ons bijna heel Alaska achtervolgen.

De auto verandert in een onoverzichtelijke jungle van folders die we bij informatiecentra hebben opgepikt, en we proberen er (vaak tevergeefs) iets interessants in te vinden.

“Het stadje North Pole (Noordpool), de plek waar het het hele jaar Kerst is. Daar moeten we heen! Ze hebben zelfs een straat en een huis van de Kerstman!” Mijn oprechte enthousiasme verandert in pure teleurstelling als we aankomen in het snikhete stadje, waar het huis van de Kerstman een winkel vol kerstprullaria blijkt te zijn met een verklede Kerstman.

“Ik had elfjes verwacht die cadeautjes in elkaar aan het zetten waren.” Ik zucht teleurgesteld en we rijden er net zo snel weer weg als dat we erheen waren geraasd.

Bos waar je ook kijkt. Waar zijn die bergen?

Fairbanks maakt net zo weinig indruk op ons. Een grotere stad midden in het bos. Bos, waar je ook kijkt. De grootste attractie is hier volgens onze gids het informatiecentrum.

Toch genieten we van Fairbanks op een heel andere manier. We bezoeken hier kennissen van de familie, bij wie we ook logeren. We eten met hen onze eerste Alaskaanse zalm, proeven het lokale bier en slapen voor het eerst in tijden in een echt bed met verduisterde ramen. Laat er duisternis zijn.

Lange zomerdagen brengen ook extreme hitte mee

De volgende dag vertrekken we voor een wandeling die Tony en zijn gezin ons aanbevolen met de woorden: “Hebben jullie een wapen?” Deze vraag zouden we nog vaak horen. Berenbeschermingsspray wordt hier als nutteloos speelgoed beschouwd – hier gaat men met wapens op pad.

Tijdens de hike bij Angel’s Rocks hebben we veel meer last van muggen en ondraaglijke hitte, die niet alleen in de lucht hangt maar ook vanuit de grond opstijgt. Ons idee dat het in Alaska koud zou zijn, smolt bij 32 °C als sneeuw voor de zon. Deze wandeling brengt ons naar rotsen op een heuvel midden in een eindeloos bos. Er is niets om ons heen, alleen maar bomen.

“Hier groeit precies hetzelfde onkruid als thuis. Alleen zijn de bomen hier wat smaller.” Ik bestudeer de magere kruinen van de naald- en loofbomen de hele weg terug naar de parkeerplaats. We rijden ook naar Chena Hot Springs, maar ook dat maakt weinig indruk. We blijven uitkijken naar bergen en turquoise gletsjers – we weten dat ze hier niet zijn, maar in ons droombeeld van Alaska zitten ze diep geworteld. Om de teleurstelling te verzachten kopen we Thais eten in de stad, maar na de eerste happen blijkt dat we ons dagbudget hebben verspild aan iets waar we eerder misselijk van worden. Dat gebeurt soms. Tijd om verder te rijden.

Vals zingen als wapen tegen beren

Denali National Park is het grootste park van de VS, maar slechts een klein deel is toegankelijk voor gewone bezoekers. Met de auto kun je alleen het begin bereiken, en als je dieper het park in wilt, moet je 30 tot 50 dollar betalen voor een bus. Wij kozen voor de 17 km lange wandeling over de Triple Lakes Trail vanaf het informatiecentrum. We parkeerden bij het eindpunt en namen een gratis bus naar het begin. En toen kwamen we erachter dat we geen berenbeschermingsspray bij ons hadden. Er was nergens een te kopen en teruggaan was geen optie. Een beer zijn we niet tegengekomen – die was waarschijnlijk gevlucht voor ons vijf uur durende, verschrikkelijk valse gezang.

In Alaska zijn ze dol op wapens, wij worden er bang van

Dat niet alles lukt, bewijst ook ons mislukte avontuur met Mt. McKinley. ’s Ochtends werden we wakker op een camping vlak bij een trail die ons een prachtig uitzicht op de hoogste berg van Noord-Amerika had moeten opleveren. In plaats daarvan betrok de lucht en begon het te regenen. We verlieten het park en reden richting Anchorage. “WOW!” schreeuwde ik, en Lukáš stuurde de auto naar de kant. Dat witte massief glinsterde angstwekkend in de achteruitkijkspiegel. Mt. McKinley verscheen in volle glorie, even boven de wolken uit, en straalde als een gigantische heuvelachtige maan in het zonlicht. We draaiden de auto om en raceten terug naar een restaurant dat een fantastisch uitzicht zou bieden.

Na tien minuten rijden was de berg alweer verdwenen. We besloten toch even te gaan zitten, uit te rusten en onze eerste Alaskaanse burger te eten om de teleurstelling weg te spoelen. Maar van rust kwam niets: plotseling stroomden de lokale bewoners het restaurant binnen, en we konden onze ogen niet afhouden van de wapens die iedereen achter zijn riem had gestoken. Hier zullen we nooit aan wennen.

Bij elke kilometer bidden we dat de auto heel blijft

Het voelt alsof we naar Noorwegen zijn geteleporteerd. Zo komt Hatcher Pass op ons over. Op de weg van Denali National Park naar Palmer duiken grasheuvels op, waarop wolken zo dik als erwtensoep hangen, terwijl de regen op de auto roffelt. De weg is niet geweldig; bij elke kilometer bidden we dat we geen onderdelen kwijtraken. We beginnen te betwijfelen of we hier wel naartoe hadden moeten rijden, want we zullen waarschijnlijk niets zien. We hadden de kortere route naar Anchorage kunnen nemen en ons uren en benzine kunnen besparen. Maar dan komen we toevallig bij een oude goudmijn terecht. De wolken lossen een beetje op en kleine wolkjes zweven tussen de bergen boven de kleine huisjes van de mijnwerkers.

Anchorage is een achterbuurt omringd door bergen

Anchorage is een soort achterbuurt omringd door bergen, met een schattig centrum en een modern museum. Onze reisgids beweert dat het een van de meest multiculturele plekken van de VS is, waar maar liefst 90 talen worden gesproken. Dat is ons niet opgevallen, maar de figuren die zich ’s nachts om twaalf uur vermaken door te razen op parkeerplaatsen, en de talloze daklozen die op straat liggen – die hebben we niet gemist. Gelukkig was onze parkeerplaats bij de supermarkt, waar we voor de nacht hadden aangelegd, rustig en suste de regen ons in slaap.

Zeepbellen en kinderspelletjes redden een slechte reisdag

Hoewel het niet meer regende, kelderde ons humeur ’s ochtends flink. De vermoeidheid van alle afgelegde kilometers begon zich te laten voelen. We begonnen aan een van de nabijgelegen heuvels, maar na twintig minuten klimmen kwamen we erachter dat de borden bij de parkeerplaats niet klopten. We waren niet daar waar we wilden zijn, maar op een militaire basis. En toen begon het weer te regenen.

Het museum redde onze dag. We liepen door een fantastische sectie over de oorspronkelijke bewoners van Alaska, maar we zullen niet liegen: wat ons humeur écht opkikkerde, was de kindersectie. Zeepbellen maken is een geweldige therapie. Zoals wij in Tsjechië zeggen: wie speelt, maakt geen ruzie. En eerlijk? Dat geldt overal ter wereld.