Alaska reisverhaal: Het beste van het Amerikaanse noorden

Dit Alaska reisverhaal begint waar de ansichtkaartwaardige bergen, turquoise meren en blauwachtige gletsjers zich voor ons openden. We reden het Kenai Peninsula op, het deel van Alaska dat we allemaal kennen van die beroemde kitscherige foto’s. Het stuk land dat in onze verbeelding Alaska als geheel vertegenwoordigt.

Voordat we officieel het Kenai Peninsula betraden, maakten we een omweg naar het eerste havenstadje Whittier aan Prince William Sound. De eerste woorden die we over deze plek met 200 inwoners lazen, waren: „Whittier is vreemd, het is een plek die op aarde zijn gelijke niet kent.” Om er te komen moet je ongeveer 12 € betalen voor de doorgang door een spoorwegtunnel, en als je pech hebt, kun je wel een halfuur wachten omdat er maar één rijstrook is.

Vreemd havenstadje Whittier

Zo „vreemd” vonden wij het eigenlijk niet. We maakten een korte wandeling van drie uur naar een gletsjer en verkenden het minuscule dorpje met een schattige haven en ongewoon blauw water. Veel is er eerlijk gezegd niet te beleven, dus reden we alweer snel terug.

Dít is de hoofdstraat?

We sloegen ons kamp op vlak voor Hope, dat we de volgende ochtend wilden verkennen als „typisch ruraal Alaska, doordrenkt van geschiedenis”. Dat beloofde althans onze papieren vriend die ons door dit noordelijke landschap loodste. Veel historisch bijzonders ontdekten we in Hope niet, en we begonnen serieus te twijfelen aan de kwaliteit van de informatie in onze Lonely Planet. Zo begon een van de minder geslaagde dagen in Alaska.

Kajak huren op zee in Alaska? Vergeet het maar

We koersten naar Seward, waar we wilden gaan kajakken langs de fjorden en gletsjers. Het is een van de meest gepromote ervaringen hier in Alaska, en zonder georganiseerde tour kom je er simpelweg niet. Als je geen expert bent in kajakken, verhuurt niemand je een kajak voor de fjorden. En wij hadden er hooguit een of twee keer eerder in gezeten. Maar je betaalt er wel zo’n 400 € per persoon voor. We waren er al op voorbereid dat we de rest van de reis op brood en water zouden leven, want we waren niet van plan om snel terug te komen en dit wilden we absoluut niet missen.

Het kajakken gooide onze planning volledig overhoop. Tot onze teleurstelling waren de eerstvolgende vrije plekken pas een paar dagen later – op zaterdag. We moesten dus opnieuw onze plannen aanpassen, eerst de rest van het Kenai Peninsula verkennen en dan terugkomen.

Hoe mormonen ons wilden bekeren

„Hebben jullie van de mormonen gehoord?” We zaten na een uitputtende rit in een openbaar park in City of Kenai, bezig met het grillen van versgevangen zalm. Twintig minuten lang voegden twee vriendelijke mormonen zich bij ons en vertelden hoe ze als missionarissen over de hele wereld worden uitgezonden. Ze hadden net een halfjaar in Whitehorse in Canada gezeten, voordat ze naar Alaska werden overgeplaatst.

„Kennen jullie de bijbel? Nou, die is ouderwets. Wij hebben ook een bijbel, en omdat jullie zo aardig zijn, geven we er eentje.” De mormoon haalde een bijbel tevoorschijn en schreef zijn nummer erin. „Mochten jullie onderweg iets nodig hebben, bel gerust – we hebben missionarissen door heel Amerika.” Zo namen ze afscheid. Het kaartje en de bijbel bewaarden we. Zou nog weleens van pas kunnen komen in Utah.

Elke avond rijden we met andere campers door de stad op zoek naar een slaapplek

Na het reserveren van de kajaks besloten we niet meer op campings te slapen. We vonden een plekje op de parkeerplaats van een supermarkt, waar we in de auto overnachtten. We waren trouwens niet de enigen – we hadden al opgemerkt dat zodra het acht uur wordt, de campers en mobilhomes door de stad beginnen te cruisen op zoek naar een gratis slaapplek.

Zo’n mobilhome is trouwens geen grapje. Je betaalt er al gauw 300.000 dollar voor en hij rijdt slechts drie kilometer op een liter. Maar vanbinnen lijkt het een hotel. „Vergeleken daarmee is ons bed in Red Chiquita bepaald geen luxe,” commenteerde Lukáš toen we voor het eerst de hotelwaardige badkamers in deze enorme gevaarten op de Amerikaanse wegen zagen.

Homer is de stad van kunst en de Spit

Homer is een kunstenaarsstadje. Als je zou willen, kun je de hele dag kleine kunstgalerijen van lokale kunstenaars bezoeken. Dat was ook ons tijdverdrijf, want veel anders valt er niet te doen – de omgeving is vrij vlak en het weer ongunstig. Toch is het de moeite waard om hiernaartoe te gaan. Er is een smalle landtong die de oceaan in steekt, de Homer Spit, en bij de eerste aanblik begrijp je de naam. Je hebt het gevoel dat een stevige windstoot of een grotere golf hem zo zou kunnen wegvagen, en het is nauwelijks te geloven dat dit dunne, kronkelende strookje land zich zo lang in het water heeft weten te handhaven.

Als het toevallig niet waait (wat bijna nooit voorkomt), is het heerlijk om er te wandelen. Deze bijzondere landtong wordt omzoomd door kleurrijke vissershuisjes, de geuren van vis en zout vermengen zich en af en toe waait er een zoete wind vanuit de lokale pannenkoekenbar. Mensen lopen hier rond met een ijsje alsof het geen twaalf graden is. Wij troffen perfect weer: zonnetje, strakblauwe lucht en naar verluidt de hoogste temperaturen van de zomer. Maar zelfs dan, als we onze trui in de auto vergaten, moesten we snel terug rennen.

We keerden een dag eerder terug naar Seward om de Ice Harding Trail te lopen, wat een van de mooiste wandelingen van Alaska zou zijn. Maar de blauwe lucht maakte plaats voor aanhoudende regen, de bergen verdwenen achter wolken en we brachten de dag door met andere toeristen, opeengepakt in een van de drie cafés in het stadje.

We waren bang dat het de volgende dag net zo zou zijn en ons hele kajakavontuur zou verpesten. Ik kon niet slapen – elke druppel die op onze auto viel maakte me wakker, en elke spat wekte een mengeling van frustratie en verdriet in me op.

Goud wordt hier niet meer gedolven, maar goudzoekers zijn er genoeg

Om zeven uur ’s ochtends regende het niet. We zaten klaar voor ons grootste avontuur in het kantoor van het bedrijf dat ons zou meenemen. Met slechts vijf deelnemers stapten we al snel in de boot en voeren de oceaan op. De boot stuiterde over de golven en al snel zagen we de eerste walvissen. We observeerden deze enorme wezens die zich elegant boven het wateroppervlak verhieven en water uitbliezen. Het leek alsof ze wisten dat ze bekeken werden – ze zwommen langs de boot terwijl wij verstijfd naar dit walvissenspektakel keken.

Peddelen tussen kleine ijsschotsen, zeeleeuwen en zeesterren observeren – het was een onvergetelijke ervaring, ook al was het bewolkt en hingen er wolkjes boven de bergen. Verder was er niemand te bekennen. We denken vaak dat Amerika geen geschiedenis heeft, omdat we de oorspronkelijke bewoners vergeten. En dat komt doordat ze geen sporen in de natuur hebben achtergelaten. De natuur bleef ongerept. Maar al duizenden jaren geleden zagen zij het vanuit hun kano’s precies zoals wij het op die koude dag zagen. Dit besef gaf me een haast heilig gevoel, dobberend met vijf anderen in een kajak en in stilte de kracht van de natuur aanschouwend.

De mooiste hike van ons leven

Na het kajakken vertrokken we nog steeds niet uit Seward. We hoopten dat het de volgende dag zou opklaren en we het Kenai Peninsula met nog één belevenis konden afsluiten: het grandioze uitzicht op Exit Glacier, de enige gletsjer die vanaf het vasteland bereikbaar is.

„Ik heb er genoeg van. We gaan weg.” ’s Ochtends opende ik mijn ogen en buiten bedekten donkere wolken vrijwel alle omliggende bergen. Het water in de haven was van turquoise naar grijs veranderd, als een spiegel van de lucht, en bovendien begon het weer te regenen.

We wilden al vertrekken, gefrustreerd dat we een halve reisdag hadden verloren. Maar toen besloten we dat het toch op de route lag en dat het weer misschien 20 minuten verderop bij de gletsjer beter zou zijn.

Op de parkeerplaats zag het er niet veelbelovend uit. „Maar dáár breekt het open.” Ik wees naar boven de gletsjer. Overal donkere wolken, maar precies boven ons doel was een stukje blauwe lucht en dansten zonnestralen over het ijs van Exit Glacier.

En dus gingen we ervoor. In moordend tempo. De wandeling zou normaal 6 tot 8 uur duren. Wij deden het in 4 uur. Toen we een kwart van de weg naar boven waren, klaarde de lucht al op. Even later was er geen wolk meer te bekennen en genoten we van een strakblauwe hemel die contrasteerde met het witte ijs van de gletsjer en de paarse bloemen die overal om ons heen groeiden. In het jaar dat we door Noord-Amerika reisden, hadden we veel gezien, maar nog niets zo moois als tijdens deze klim. Als je boven aankomt, krijg je naar verluidt een beeld van hoe de ijstijd eruitzag. Ruig en adembenemend. Opnieuw bevestigden we voor onszelf: de mooiste dingen in het leven zijn gratis.

Wat er niet meer bij paste: de hike die we deden onderweg van Homer naar Seward.

Ga je naar Alaska? Bekijk onze favoriete reisgids